VIII SA/Wa 596/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia płatności w sprawie wniosku o przyznanie pomocy finansowej oddala skargę. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Prezes ARiMR") decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "Spółka") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2018 r., nr [...] w sprawie zawieszenia płatności pomocy z wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i dokonanej ocenie prawnej. Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw [...] Sp. z o.o., złożyła w dniu [...] marca 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. W dniu [...] września 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr [...]: • przyznał pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości [...]zł, z czego pomoc ze środków UE wyniosła: [...]zł, • przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, z czego pomoc ze środków UE wynosi: [...]zł, • odmówił pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...]zł. Łączna kwota pomocy finansowej wyniosła [...]zł. Od przedmiotowej decyzji Grupa złożyła w dniu [...] września 2013 r. odwołanie do Prezesa ARiMR. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Prezes ARiMR decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt V SA/Wa 481/14, stwierdził nieważność decyzji Prezesa ARiMR w zakresie dotyczącym uchylenia decyzji organu I instancji w częściach przyznających pomoc finansową oraz uchylił decyzję w pozostałej części. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Prokuratura Regionalna w [...] wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w [...] przy ul. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż [...] zł, poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przez, m.in. [...] Sp. z o.o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] poniosła szkodę. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] Prezes ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. zawiesił płatność pomocy z wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres o dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. (II półrocze I roku realizacji planu dochodzenia do uznania) złożonego dnia 22 marca 2013 r., w części dotyczącej przyznania pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] zł, w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w [...] (sygn. akt [...]). W dniu 12 marca 2018 r. Spółka złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes ARiMR decyzja z [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Prokuratura Regionalna w [...] wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w [...] przy ul. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż [...] zł, poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przez m.in. [...] Sp. z o.o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż [...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk. Organ II instancji powołał treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz.UE.L. 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1, zwanego dalej: rozporządzeniem 543/2011), który stanowi, iż państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. Wskazał, że czytelna treść tego przepisu wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania przestępstwa, a nie na wniesienie aktu oskarżenia, czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd stanowi podstawę zawieszenia płatności. Dyrektor ARiMR podkreślił, że zasadniczym celem zawieszenia płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi (z budżetu unijnego jak i krajowego) i jako takie podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych). W związku z powyższym ARiMR, jako agencja płatnicza, jest zobowiązana do przestrzegania ww. zasad i ich stosowania w ramach rozpatrywanych przez siebie spraw. Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając o zasadności postępowania przygotowawczego, zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości, że popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istnieje bezpośredni związek między śledztwem Prokuratury Regionalnej w [...] a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ wskazał, iż bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostaje podniesiony przez Stronę argument, iż w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie art. 60 ust. 1 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U. UE L z dnia 25 maja 2017 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 2017/891" zamiast art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011. Nawet gdyby uznać, iż podniesiony przez Stronę argument jest zasadny to i tak rozstrzygnięcie organu I instancji polegające na zawieszeniu płatności w wysokości [...] zł należy uznać za prawidłowe. W skardze z 2 lipca 2018 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 115 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. polegające na błędnym zastosowaniu w / w przepisu w niniejszej sprawie, a niezastosowaniu art. 60 w zw. z art. 79 pkt 3 w zw. z art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r., w sytuacji, gdy z przepisów przejściowych rozporządzenia nr 2017/891 wynika, że od 1 czerwca 2017 r. art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 nie obowiązuje, a zamiast niego zastosowanie winien znaleźć art. 60 ust. 1 w / w rozporządzenia nr 2017/891; 1.2. art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż treść w / w przepisu wyraźnie wskazuje, iż już samo prowadzenie postępowania karnego w sprawie popełnienia przestępstwa oszustwa uprawnia Organ do zawieszenia płatności pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw, w sytuacji gdy z treści w / w przepisu wynika jasno, że państwa członkowskie posiadają uprawnienie do zawieszenia płatności organizacji producentów dopiero po przedstawieniu zarzutu popełnienia oszustwa konkretnej osobie, a więc nie w fazie in rem postępowania karnego, lecz w fazie ad personam postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2018 r. orzekającą o zawieszeniu płatności pomocy z wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres o dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. (II półrocze I roku realizacji planu dochodzenia do uznania) złożonego dnia 22 marca 2013 r., w części dotyczącej przyznania pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] zł, w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w [...] (sygn. akt [...]) dotyczącym m.in. podmiotu [...] Sp. z o.o., [...], [...], w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego rozporządzania mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), oraz w oparciu o art. 115 ust. 2 rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1), zwane dalej "rozporządzeniem nr 543/2011". Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, a zatem analizując orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami, jak i z normami prawa zawartymi w ww. aktach prawnych Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Przechodząc do wyjaśnienia podjętej w sprawie oceny, wskazać należy, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie płatności dotyczącej przyznania pomocy finansowej skarżącej spółce z uwagi na toczące się w Prokuraturze Regionalnej w [...] postępowanie karne [...] w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w [...] przy ul. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż [...] zł, poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przez m.in. [...] Sp. z o.o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż [...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk.. Skarga dąży do wykazania, iż brak było podstaw do zawieszenia płatności w sprawie z uwagi na brak powoływanych przez organ przesłanek zawieszenia, natomiast według organu istniały takie przesłanki. Organy administracyjne wskazywały tutaj na okoliczność wystąpienia zagadnienia wstępnego wynikającego ze wskazanego wyżej postępowania toczącego się przed Prokuraturą. Nie ulega również wątpliwości, iż w chwili wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia (jak i obecnie) toczyło się postępowanie w sprawie ww. podejrzenia popełnienia przestępstwa. Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów skargi, należy zacząć od zarzutu najdalej idącego. Strona zarzuca zaskarżonej decyzji, iż została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia 543/2011 , które przestało obowiązywać z dniem 1 czerwca 2017 r. – zostało zastąpione przez Rozporządzenie delegowane (UE) nr 2017/891. Jak słusznie zauważa strona skarżąca, przepis art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 został uchylony z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 79 pkt 3 w związku z art. 81 rozporządzenia 2017/891. Jakkolwiek zaskarżona decyzja oparta została na rozporządzeniu z 7 czerwca 2011 r., nr 543/2011 i art. 115 ust. 2 tego rozporządzenia, niemniej jednak brzmienie tego przepisu jest zbieżne z treścią art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. Aktualnie w miejsce art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wszedł przepis art. 60 rozporządzenia 2017/891, z którego wynika, że państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony (ust. 1). Organy administracyjne obowiązane były zatem kierując się treścią przedmiotowego przepisu rozważyć zasadność jego zastosowania w kontekście wskazanych wyżej niespornych okoliczności faktycznych. Zaskarżona decyzja, będąca efektem tych rozważań nie narusza prawa materialnego, a zarzuty skargi w tej mierze nie mogą być uznane za zasadne. Z dokumentów tych wynika niewątpliwie, iż zostało wszczęte śledztwo w sprawie usiłowania wyłudzenia dotacji przez zarząd Grupy, to jest przestępstwo kwalifikowane m.in. z art. 286 Kk – oszustwo. Okoliczność wszczęcia postępowania nie jest przy tym przez skarżącą kwestionowana. [...] wskazuje jedynie, iż postępowanie to pozostaje w fazie "in rem" i skoro nie postawiono nikomu zarzutów zawieszenie płatności jest przedwczesne. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie może być uznane za słuszne. Należy bowiem podzielić pogląd organu, iż zasadniczym celem zawieszenia płatności z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Stanowisko strony skarżącej jakoby zaskarżona decyzja była przedwczesna, ponieważ nikomu nie przedstawiono zarzutów, jest zdaniem Sądu bezpodstawne. Nie budząca wątpliwości treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania oszustwa, tak samo jak art. 60 rozporządzenia 2017/891 wskazujący na prowadzone dochodzenie w związku z zarzutem oszustwa. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż wszczęcie śledztwa w takim przedmiocie i pozostawanie tego postępowania w fazie "in rem" nie daje podstaw do zawieszenia płatności. W świetle art. 60 rozporządzenia 2017/891, jak i art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 nie jest bowiem wymagane przedstawienie podejrzanemu zarzutów i przejście postępowania karnego w fazę "in personam", czy też wniesienie aktu oskarżenia lub skazanie. Skoro bowiem w przepisie tym wskazano, iż płatność w ramach pomocy finansowej może być zawieszona w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa, czy prowadzenia dochodzenia w związku z zarzutem oszustwa, to nie sposób uznać, iż o przesłankach zawieszenia płatności mówić można np. dopiero po przedstawieniu podejrzanemu zarzutów czy wniesieniu aktu oskarżenia. Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając oczywiście o zasadności postępowania przygotowawczego zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości Sądu, iż popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym tutaj postępowaniem administracyjnym dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej. Nie ulega zatem wątpliwości zdaniem Sądu, iż organy administracyjne miały prawo uznać że w okolicznościach tej sprawy istnieje bezpośredni związek między śledztwem, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Mając zatem na uwadze powyższe wyjaśnienia wskazać należy, iż w ocenie Sądu kwestia prowadzenia sprawy przez Prokuraturę w zakresie opisanego wyżej oszustwa zasadnie uznana została za podstawę do zawieszenia płatności w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy finansowej. W ocenie Sądu, mimo że organy powołały w podstawie prawnej decyzji art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2011 r., zamiast art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z 13 marca 2017 r., nie stanowiło to naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, gdyby organy powołały się w sprawie na art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891, to treść decyzji byłaby taka sama. W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7 k.p.a., 77 § 1 i 80 k.p.a.). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując zatem powyższe, stwierdzić należy, iż ustalenia organu dokonane w przedmiotowej sprawie są spójne, logiczne, a strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi, dlatego też uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę