III SA/Kr 74/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak:[...], wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust.1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze. zm.), art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541), art. 104 i art. 108 § 1 kpa, zatrzymał N. G. prawo jazdy kat. A, B, C, D, BE, CE, DE, T nr [...], nr druku [...] wydane w dniu 19 sierpnia 2013 r. przez Prezydenta Miasta na okres trzech miesięcy i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że 2 sierpnia 2015 r. na podstawie art.135 ust.1 pkt 1 lit .a Prawa o ruchu drogowym Zastępca Komendanta Powiatowej Policji, zatrzymał ww. prawo jazdy z powodu przekroczenia przez N. G. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Dokument ten został przesłany dnia 10 sierpnia 2015 r. do organu I instancji. W związku z powyższym Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 61 § 1 kpa, wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji o zatrzymaniu N. G. prawa jazdy na okres 3 miesięcy. O wszczęciu postępowania strona została zawiadomiona pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. doręczonym w dniu 17 sierpnia 2015 r. Organ I instancji podkreślił, że ta właśnie okoliczność stanowiła podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust.1 pkt 4 i ust.1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami oraz art.7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł N. G., zarzucając, że przepisy na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję, są niezgodne z Konstytucją RP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 października 2015 r. znak; [...], wydaną na podstawie art.138 §1 pkt 1 kpa oraz art. art. 102 ust.1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium omówiło podstawę prawną rozstrzygnięcia i wskazało, że z pisma skierowanego w dniu 2 sierpnia 2015 r. przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji do Prezydenta Miasta wynikało, iż w dniu 2 sierpnia 2015 r. odwołujący się, kierując motocyklem marki Kawasaki GTB, nr rej. [...] przekroczył prędkość w miejscowości L o 56 km/h w terenie zabudowanym. Postępowanie o wykroczenie zostało prawomocnie zakończone, dlatego zaistniała podstawa do skierowania wniosku o zatrzymanie prawa jazdy. W odpowiedzi na podniesiony w odwołaniu zarzut sprzeczności z Konstytucją RP przepisów będących podstawą prawną zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało, że zarzut był bezpodstawny, ponieważ przepisy obowiązujące od 18 maja 2015 r. przewidujące zatrzymanie prawa jazdy na okres trzech miesięcy w sytuacji przekroczenia dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, nie zostały zakwestionowane przez żaden uprawniony organ, jak też nie toczy się postępowanie w przedmiocie ich niezgodności z Konstytucją, a także w odwołaniu strona nie podała żadnych okoliczności, oraz nie złożyła wniosków dowodowych, które mogłyby poddawać w wątpliwość i słuszność podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Zatem, wobec stwierdzenia faktu przekroczenia przez odwołującego się dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jego prawa jazdy na okres trzech miesięcy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO wniósł N. G., który zarzucił, że w miejscowości L zmierzono mu prędkość urządzeniem laserowym do pomiaru prędkości, które nie identyfikowało kontrolowanego pojazdu. Skarżący zarzucił także, że funkcjonariusz Policji nie udowodnił, że pomiar prędkości dotyczył pojazdu, którym kierował. Skarżący wskazał, że został ukarany mandatem karnym, oraz przypisaniem dziesięciu punktów karnych, a także zatrzymaniu mu prawa jazdy i zarzucił naruszenie Konstytucji RP poprzez wymierzenie podwójnej kary. Skarżący podniósł, że w postępowaniu administracyjnym nie wzięto pod uwagę faktycznych okoliczności sprawy i nie ustalono, czy przekroczenie prędkości było zawinione przez kierowcę. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Z akt administracyjnych kontrolowanego postępowania wynika jednoznacznie, że Zastępca Komendanta Powiatowej Policji zatrzymał N. G. prawo jazdy z powodu przekroczenia przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Dokument ten został przesłany dnia 10 sierpnia 2015 r. do organu I instancji. Podkreślić trzeba, że okoliczność ta zobowiązywała organ I instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c tej ustawy, stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 3 stycznia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest tak właśnie informacja. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku identyfikacji pojazdu, którym kierował skarżący, oraz pominięcia przez organy okoliczności popełnienia wykroczenia wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy nie badają okoliczności, w jakich doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu dokonania pomiaru prędkości i rodzaju urządzeń do temu służących. Organy opierają swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatem organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów zmierzających do weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące błędnego ustalenia okoliczności związanych z popełnieniem przez niego wykroczenia drogowego nie miały wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Odnośnie do kwestii niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że przepisy przewidujące zatrzymanie prawa jazdy na okres trzech miesięcy w sytuacji przekroczenia dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, nie zostały zakwestionowane przez żaden uprawniony organ, a więc organ był zobowiązany do ich zastosowania. Odnośnie do zarzutu dotyczącego podwójnego karania za to samo wykroczenie, to należy zwrócić uwagę na zasadniczą różnicę między karą za popełnienie wykroczenia, która jest środkiem karnym a konsekwencjami administracyjnymi takiego wykroczenia w postaci zatrzymania prawa jazdy, które środkiem karnym nie jest. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się w kwestii istoty kary administracyjnej, której główną funkcją jest prewencja a nie odpłata za popełniony czyn zabroniony. Kara administracyjna jest wymierzana za naruszenie porządku prawnego, niezależnie od okoliczności tego naruszenia, co świadczy o prewencyjnej funkcji tej kary. Brak więc podstaw do twierdzenia, że skarżący został "dwukrotnie ukarany za to samo wykroczenie" i w związku z tym do prowadzenia rozważań w przedmiocie konstytucyjności przepisów, na podstawie których orzekały organy w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.