VII SA/Wa 1467/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia H. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], gm. [...], realizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że 30 grudnia 2016 r. organ powiatowy wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie budowy obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...], gm. [...], realizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę przez inwestora H. K. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] 23 sierpnia 2016 r. ustalono, że na w/w działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. W głębi działki stwierdzono prowadzenie od 2009 roku robót budowlanych związanych z budową obiektu o nieokreślonej funkcji. Do chwili kontroli wykonano przegrody (ściany) - bez fundamentów i izolacji - bezpośrednio na podłożu gruntowym. W murze w całym obiekcie zastosowano materiały konstrukcyjne o różnych właściwościach i wymiarach. Stwierdzono, że elementy ceramiczne łączone są z silikatowymi, silikatowe z betonowymi bez zachowania wiązania w murze i na połączeniach ścian. Brak właściwie wykonanych nadproży czy też zastosowania elementu prefabrykowanego. Brak zabezpieczenia murów po wzniesieniu. Brak stropów, jedynie nad częścią konstrukcji ułożone są płyty żelbetowe i fragmentarycznie umieszczone przykrycie w postaci płyt z blachy falistej. Inspektorzy organu powiatowego stwierdzili występowanie zagrożenie życia i zdrowia osób znajdujących się w bezpośrednim otoczeniu obiektu. W tych okolicznościach postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...], organ powiatowy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], gm. [...], realizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Następnie decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2017r. organ I instancji nakazał inwestorowi rozbiórkę w/w obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że rozpoznając zażalenie na opisane powyżej postanowienie organu pierwszej instancji miał na uwadze następujące okoliczności. I tak, z poszanowaniem zasad opisanych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne sprawy. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy roboty budowlane, w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu, nie zostały jeszcze zakończone. Za taką wykładnią przemawia również art. 51 ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b Prawa budowlanego zostały wykonane w sposób, o którym mowa w przytoczonym wyżej art. 50 ust. 1. Stosownie do art. 50 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane: "w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy: podać przyczynę wstrzymania robót, ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń." [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że organ I instancji słusznie wdrożył procedurę naprawczą w oparciu o przepisy art. 50 ustawy Prawo Budowlane. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych jest zasadne, ponieważ przedmiotowe roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Stan zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska podlega ocenie organu, który potencjalne zagrożenie najczęściej może stwierdzić w trakcie kontroli bądź oględzin obiektu, w którym wykonuje się roboty budowlane. Stan zagrożenia bezpieczeństwa może być również związany z terenem budowy. Wstrzymanie wykonania robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane może mieć miejsce przy realizacji każdego zamierzenia budowlanego, niezależnie od tego, czy roboty są wykonywane legalnie, czy też nie. Jedynym wymogiem warunkującym zastosowanie powołanego unormowania jest to, że prowadzone prace budowlane mogą spowodować stan zagrożenia dla ludzi, mienia lub środowiska. Zdaniem organu drugiej instancji, ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jednoznacznie wskazują, że roboty budowlane są prowadzone niezgodnie ze sztuką budowlaną, bez nadzoru osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, brak jest planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ustalenia w tym zakresie potwierdza obszerna dokumentacja zdjęciowa załączona do protokołu sporządzonego podczas czynności związanych z oględzinami robót. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych nie jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie, a jedynie rozstrzygnięciem wydawanym w toku prowadzonego postępowania. Zgodnie z redakcją art. 50 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50 a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. W przypadkach określonych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, wówczas kiedy roboty budowlane, prowadzone są w warunkach naruszenia prawa a istnieje możliwość ich legalizacji, właściwy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wstrzymania prowadzenia tych robót. Wstrzymanie robót umożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia co do dalszych losów realizowanej inwestycji, jako że samo w sobie rozstrzygnięcie to nie załatwia sprawy co do istoty. Linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazuje, iż art. 50 ustawy Prawo budowlane jest podstawą wstrzymania robót celem rozważenia tego, jakie nakazy, względnie zakazy w odniesieniu do prowadzonej budowy powinny być wydane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że argumenty przedstawione przez skarżącego w zażaleniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle ustawy Prawo Budowlane nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Stan faktyczny oraz dokumentacja zdjęciowa zgromadzona w sprawie przemawiają za wstrzymanie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego w sprawie obiektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł H. K. Skarżący stwierdził, że zaskarżone postanowienie cyt. (zgodnie z oryginalną pisownią) "w całości zostało oparte na ewidentnym oszustwie materiału wyprodukowanego przez 3 "cwaniaczków Powiatowego inspektoratu w [...]". organy obu instancji to "mafia oszukańcza, która okrada uczciwych ludzi, stan faktyczny obiektu różni się o 180° od urojonego stanu przedstawionego przez inspektorat Wojewódzki- identyczny ze stanem wyprodukowania przez 3 "cwaniaczków z powiatowego inspektoratu w [...], z tego wynika, że Wojewódzki Inspektor nie dokonał żadnych ustaleń". W tym kontekście skarżący zarzucił naruszenie przez organu drugiej instancji zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, doszło do wstrzymania robót budowlanych w sposób nieważny ponieważ nie podano przyczyny faktycznej tego rozstrzygnięcia a wskazano cyt. "a urojoną – fałszywą", nie ustalono warunków i wymagań niezbędnych zabezpieczeń cyt. "rusztowania, drabiny, liny, ogrodzenia, łańcuchy". Skarżący wskazał, że on jako inwestor posiada cyt. "najwyższe możliwe kwalifikacje ustawowe - dyplom wyższej uczelni, uprawnienia, o nieograniczonym zakresie, dyplom dokonania, wynalazku w realizacji budownictwa wielkopłytowego wielkoblokowego o wysokości nieograniczonej, był kierownikiem działu techniki i rozwoju, opracowującym najnowocześniejsze rozwiązania-sposoby połączeń ścianek działowych ze ścianami konstrukcyjnymi i.t.p., ale w ocenie inspektora nadzoru budowlanego nie potrafi zmontować budynku parterowego o wysokości 5 m i powierzchni 35 m". Skarżący stwierdził ponadto, że cyt. "inspektorat nie chce powołać biegłego sądowego dla oceny zastrzeżeń, wymienionych w postanowieniu, twierdząc, że ma wyłączny monopol na ocenę swoich zastrzeżeń" . W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Nie są uzasadnione zarzuty skargi. W toku postępowania administracyjnego ustalono okoliczności sprawy z pełnym poszanowaniem zasad opisanych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie miał potrzeby uzupełnienia tego postępowania w trybie art. 136 k.p.a. Nie było podstaw do dopuszczania dowodu z opinii biegłego. Organy nadzoru budowlanego dysponują kadrą inspektorów, których kwalifikacje z pewnością pozwalały na ocenę robót budowlanych prowadzonych przez skarżącego oraz konieczność ich wstrzymania jak w orzeczeniu kontrolowanym w sprawie niniejszej. Także wbrew zarzutom skargi zasadnie, w prawidłowo ustalonych okolicznościach spraw, doszło do wydania orzeczenia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego i wyczerpująco omówiony w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że skarżący prowadzi roboty w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Należy podzielić ocenę organu, że stan robót opisany szczegółowo powyżej stwarza bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia osób znajdujących się w ich bezpośrednim otoczeniu. Powtórzmy - zastosowano materiały konstrukcyjne o różnych właściwościach i wymiarach, elementy ceramiczne łączone są z silikatowymi, silikatowe z betonowymi bez zachowania wiązania w murze i na połączeniach ścian, brak właściwie wykonanych nadproży, brak zabezpieczenia murów po wzniesieniu, brak stropów, jedynie nad częścią konstrukcji ułożone są płyty żelbetowe i fragmentarycznie umieszczone przykrycie w postaci płyt z blachy falistej. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ww. ustawy.