VII SA/Wa 1432/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. i P.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...].09.2016 r., ustalającego dla S. K. i W. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 25 000 zł. za samowolnie wykonane roboty budowlane przy dobudowie do budynku produkcyjnego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości R., gm. K. - stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].09.2016 r. nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia 24 listopada 2014 r. M. i P. G. zwrócili się do PINB w O. o przeprowadzenie kontroli na działce nr ew. [...] w miejscowości R., wskazując, że w okresie od kwietnia do sierpnia 2014 r., prowadzona była rozbudowa hali produkcyjnej polegająca na dobudowie pomieszczenia o wymiarach ok. 5 x 10 m i wysokości ok. 10 -12 m. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ powiatowy stwierdzono, iż do hali produkcyjnej został dobudowany obiekt o konstrukcji stalowej i wymiarach 8,85 m x 4,10 m, wysokości ok. 10-11 m w odległości 5,25 m od ogrodzenia nieruchomości skarżących - mierzone po najkrótszym odcinku. Według oświadczenia inwestora obiekt jest użytkowany na cele gospodarcze i został wybudowany w ok. września 2014 r. Inwestor nie posiadał decyzji pozwolenia na budowę i dokumentacji budowlanej. Postanowieniem z dnia [...].02.2015 r., organ powiatowy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy dobudowie do budynku produkcyjnego budynku oraz nałożył na S. K. i W. K. obowiązek przedstawienia w terminie trzech miesięcy wskazanych dokumentów. Inwestorzy przedłożyli żądaną ww. postanowieniem dokumentację. Postanowieniem z dnia [...].02.2016 r., organ I instancji nałożył na S. K. i W. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...].07.2016 r., PINB w O. nakazał S.K. i W. K. rozbiórkę samowolnie dobudowanego ww. budynku gospodarczego, które to rozstrzygnięcie zostało następnie uchylone w całości przez [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2016 r., nr [...] i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...].09.2016 r., organ powiatowy ustalił dla S. K. i dla W. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 25 000 zł. za samowolnie wykonane roboty budowlane. Decyzją z [...] września 2016 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. zatwierdził inwestorom S.K. i W. K. projekt budowlany dobudowanego do budynku produkcyjnego budynku gospodarczego i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja z [...] stycznia 2017 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 527/17 - decyzję tę uchylił. Po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], a przed wydaniem ww. wyroku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...].09.2016 r., ustalającego dla S. K. i W. K. opłatę legalizacyjną i wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia PINB w O. z dnia [...].09.2016 r., organ wojewódzki wskazał, że inwestorzy poprzez dobudowanie do budynku produkcyjnego pomieszczenia o wymiarach ok. 8,85 m x ok. 4.10 ni i wysokości ok. 10-11 m dokonali jego samowolnej rozbudowy, naruszając tym samym obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego charakter wykonanych robót budowlanych wskazuje na rozbudowę istniejącego obiektu o kolejne pomieszczenie funkcjonalnie z nim związane (a pełniące funkcję gospodarczą). Ustalenie to potwierdzało pismo podpisane przez M. K. z dnia [...].02.2015 r., w którego treści wskazano: "Firma W. Spółka Jawna udziela zgody Państwu S. K. i W.K. na dobudowanie pomieszczenia gospodarczego do ściany istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego będącego własnością spółki, na działce ewidencyjnej [...] we wsi R.". Wykonanie wskazanych wyżej prac budowlanych wymagało w ocenie organu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko takie organ zawarł w decyzji nr [...] z dnia [...].08.2016. Koniecznym było przeprowadzenie przez organ powiatowy postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepisy art. 48-49 Prawa budowlanego. Dopiero gdy organ nadzoru budowlanego nie stwierdzi nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, w drodze postanowienia ustala się wysokość opłaty legalizacyjnej. Natomiast PINB w O. po wydaniu postanowienia nr [...] z dnia [...].02.2015 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i uzyskaniu od inwestorów żądanej dokumentacji, wydał kwestionowane postanowienie, opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na stwierdzeniu, że zobowiązani przedłożyli dokumentację, bez uprzedniego przeprowadzenia jej oceny, do czego był zobowiązany zgodnie z treścią art. 49 Prawa budowlanego. Zdaniem organu wojewódzkiego przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany budynku gospodarczego, był niezgodny z ustalonym przez organ powiatowy stanem faktycznym, bowiem w opisie technicznym projektu wskazano, że dotyczy dobudowy samodzielnego, niezależnego obiektu budowalnego - budynku gospodarczego, podczas gdy inwestorzy poprzez dobudowanie do budynku produkcyjnego pomieszczenia gospodarczego dokonali jego rozbudowy. Ponadto w opisie projektu budowlanego stwierdzono, że obiekt pełni funkcję budynku gospodarczego i nie jest przeznaczony na pobyt ludzi. Zgodnie z oświadczeniem właściciela nieruchomości przedmiotowy budynek został wzniesiony w 2014 roku i pełni funkcje pomieszczenia gospodarczego, budynek nie jest wyposażony w instalacje i nie jest ogrzewany. Zdaniem organu wojewódzkiego nie można było uznać, że przedłożony przez inwestorów projekt budowalny jest zgodny ze stanem faktycznym, kompletny oraz odpowiadający przepisom, w sytuacji gdy jego przedmiotem jest "samodzielny, niezależny obiekt budowlany - budynek gospodarczy", a inwestorzy dokonali rozbudowy budynku produkcyjnego o pomieszczenie gospodarcze funkcjonalnie z nim związane. Zakwalifikowanie przez PINB w O. przedmiotowej rozbudowy jako odrębnego budynku gospodarczego spowodowało przypisanie inwestycji do nieprawidłowej kategorii obiektów budowlanych, a w konsekwencji błędne ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ powiatowy wydając zaskarżone postanowienie w sposób rażący naruszył przepisy art. 7 i art. 77 Kpa (poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz błędną ocenę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego) oraz art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego (poprzez brak dokonania oceny przedłożonej przez inwestorów dokumentacji pod kątem kryteriów wskazanych w tym przepisie przed wydaniem rozstrzygnięcia). Powyższe doprowadziło do rażącego naruszenia art. 59f ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego (poprzez nieprawidłowe wyliczenie wysokości opłaty legalizacyjnej). PINB w O. nr [...] z dnia [...].09.2016 r. obarczone jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i należało stwierdzić jego nieważność. S. K. i W. K. złożyli zażalenie na postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2017 r. stwierdzające nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].09.2016 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2016 r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowienie PINB w O. z dnia [...] września 2016 r., nie jest obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, stanowiących podstawę do stwierdzenia jego nieważności. W szczególności nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez "budowę" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę czy nadbudowę obiektu budowlanego. Przepis nie precyzuje co należy rozumieć pod pojęciem rozbudowy. Orzecznictwo sądowoadministracyjne stanowi, że rozbudowa polega na zmianie charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Należy zauważyć, że pojęcie rozbudowy związane jest z czymś co istnieje (powiększenie budowli lub obszaru już zabudowanego), zaś budowa polega na zrealizowaniu obiektu budowlanego od nowa. Rozbudowa polega więc na realizacji tylko określonej części obiektu budowlanego od nowa. Z projektu budowlanego budynku gospodarczego sporządzonego przez mgr inż. arch. K. Ż., wynika , że sporny obiekt pełni funkcję gospodarczą i położony jest bezpośrednio przy zachodniej ścianie zewnętrznej budynku hali produkcyjnej w odległości 8 metrów od jej północno zachodniego narożnika. Budynek ma kształt prostokątny o wymiarach zewnętrznych 8,82 na 4,09 m. Obiekt nie jest wyposażony w jakiekolwiek instalacje. Budynek posiada odrębne zewnętrzne wejście. Brak jest bezpośredniego przejścia między spornym budynkiem, a halą produkcyjną. Budowa przedmiotowego budynku gospodarczego zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...]. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny jak również został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, w związku z powyższym nie został naruszony art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Powyższą zgodność potwierdził również [...] WINB w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], (uchylającą w całości decyzję PINB w O. z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji) wskazując, że usytuowanie obiektu w odległości 3,15 m od granicy z działką sąsiednią nie obliguje organu do nakazania rozbiórki. Sporna dobudowa usytuowana jest w odległości 3,15 m - mierzone po najkrótszym odcinku- od strony z działką sąsiednią o nr ew. [...] i nie zawiera w tej części otworów okiennych ani drzwiowych. Główny Inspektor Nadzoru budowlano nie zgodził się ze stanowiskiem [...] WINB zawartym w rozstrzygnięciu z dnia [...] lutego 2017 r. wskazującym, że projekt budowlany jest niezgodny z ustalonym w toku postępowania stanem faktycznym. Zauważył, że prowadzenie przez organ powiatowy postępowania w sprawie dobudowy do budynku produkcyjnego budynku gospodarczego nie eliminuje możliwości wskazania w projekcie budowlanym, że dotyczy on budowy budynku gospodarczego przylegającego jedynie jedną ścianą do istniejącego obiektu budowlanego. Organ wojewódzki błędnie zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako rozbudowę w sytuacji, gdy powstała konstrukcja nie stanowiąca integralnej część dotychczasowego budynku tj. hali produkcyjnej, której użytkowanie wiąże się z koniecznością jednoczesnego użytkowania "starego" obiektu. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiącym podstawę prawną postanowienia PINB w O. z dnia [...] września 2016 r. właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada określone dokumenty oraz ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi natomiast, że do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. W wyniku wykonywanych przez S. K. i W. K. robót budowlanych, wybudowany został budynek gospodarczy i należy go zaliczyć do kategorii III obejmującej budynki gospodarcze. Opłatę legalizacyjną ustala się jako iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k), współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Opłata legalizacyjna za dokonaną przez S. K. i W. K. samowolną budowę budynku gospodarczego powinna wynosić: 500 zł x 1 x 1 x 50 = 25 000 zł. W ocenie organu nadzorczego, organ stopnia powiatowego prawidłowo zastosował art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego i właściwie wyliczył opłatę legalizacyjną za samowolną budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. Nie można zatem stwierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postanowienie PINB w O. z dnia [...] września 2016 r., nie wywiera skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności jak również nie jest obarczone żadną z pozostałych wad kwalifikowanych o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli M. G. i P. G. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: 1) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych jako dobudowy budynku gospodarczego do hali produkcyjnej pomimo, że charakter tych robót wskakuje, iż winny być zakwalifikowane jako rozbudowa istniejącej hali produkcyjnej, 2) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że projekt budowlany budynku gospodarczego jest zgodny ze stanem faktycznym, 3) art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59 f ustawy - Prawo budowlane przez błędne zakwalifikowanie inwestycji do kategorii III obiektów budowlanych, zamiast do kategorii XVIII, co skutkuje znacznym zaniżeniem opłaty legalizacyjnej. 4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że nie występują przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o ustaleniu opłaty legalizacyjnej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59 f ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane 5) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i uchylenie w całości postanowienia [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość procedury. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przypomnieć należy, że Główny inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].09.2016 r., nr [...] ustalającego dla S. K. i W. K. opłatę legalizacyjną. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając nieważność postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną wskazał, że tryb postępowania legalizacyjnego był wadliwy, gdyż organ powiatowy nie zastosował się do art. 49 Prawa budowlanego stanowiącego kontynuację procedury legalizacji samowoli budowlanej określonej w art. art. 48 prawa budowlanego. Stwierdził, że powiatowy inspektor nie dokonał ponownej oceny dokumentacji przesłanej przez inwestora w trybie art. 48 ust. 3 do czego zobowiązywał go art. 49. Dodatkowo organ wojewódzki wskazał, że jego zdaniem przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Organ wojewódzki wskazał, że błędne uznanie tego obiektu jako samodzielnego, spowodowało niewłaściwe zakwalifikowanie go do kategorii obiektów budowlanych i błędne ustalenie opłaty legalizacyjnej. Z tego względu, zdaniem organu doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd rozpoznający sprawę nie podziela tego stanowiska, zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem Sądu doszło do wybudowania nowego obiektu budowlanego, nowo powstały budynek nie jest konstrukcyjnie powiązany ze starym. Sporny obiekt jak wynika z projektu pełni funkcję gospodarczą i położony jest bezpośrednio przy zachodniej ścianie zewnętrznej budynku hali produkcyjnej w odległości 8 metrów od jej północno zachodniego narożnika. Budynek ma kształt prostokątny o wymiarach zewnętrznych 8,82 na 4,09 m. Obiekt nie jest wyposażony w jakiekolwiek instalacje. Budynek posiada odrębne zewnętrzne wejście. Brak jest bezpośredniego przejścia między spornym budynkiem, a halą produkcyjną. W budynku nie zachodzą żadne procesy produkcyjne i technologiczne, które odbywają się w sąsiedniej hali produkcyjnej. Nie jest przeznaczony na pobyt ludzi. Użytkowany jest jako pomieszczenie gospodarcze. Powyższe świadczy o samodzielności budynku. Posługiwanie się w toku postępowania określeniem "dobudowa" nie przesądza, że w niniejszej sprawie wystapiła rozbudową budynku jak przyjął to organ wojewódzki. Określenia "dobudowa" używa się potocznie w sytuacji postawienia obok istniejącego, budynku nowego. Jak wyżej zaznaczono z projektu budowlanego wynika, że nowy budynek ma samodzielną konstrukcję (stalowe słupy obłożone blachą trapezową, posadowiony na ławach fundamentowych żelbetowych wylewnych), a jest tylko usytuowany tuż przy budynku produkcyjnym. Nie ma z nim żadnego realnego powiązania konstrukcyjnego, czy też instalacjami, wspólnymi drzwiami, przejściem, ani bezpośredniego funkcjonalnego – służy jako magazyn, a nie część hali produkcyjnej. W potocznym znaczeniu budynek ten został dobudowany do budynku produkcyjnego, jednakże w znaczeniu prawa budowlanego nie może być mowy o rozbudowie, ale o wybudowaniu samodzielnego budynku posadowionego przy ścianie budynku produkcyjnego. Prowadzenie przez organ powiatowy postępowania w sprawie dobudowy do budynku produkcyjnego budynku gospodarczego, nie powoduje niemożności wskazania w projekcie budowlanym, że dotyczy on budowy budynku gospodarczego przylegającego jedynie jedną ścianą do istniejącego obiektu budowlanego. W wyniku wykonanych robót budowlanych powstała konstrukcja nie stanowiąca integralnej część dotychczasowego budynku tj. hali produkcyjnej, której użytkowanie wiąże się z koniecznością jednoczesnego użytkowania istniejącego obiektu. Zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. prawidłowo zastosował art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego i właściwie wyliczył opłatę legalizacyjną za samowolną budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. Nie można stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wyżej przedstawione stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 527/17 oceniający prawidłowość decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., mocą której organ uchylił decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd w wyroku uchylającym decyzję przesądził, że organ w toku postępowania odwoławczego winien rozpoznawać sprawę w trybie art. 49 ustawy Prawo budowlane. Sąd uznał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających twierdzenie, że skarżący dokonali faktycznie rozbudowy istniejącego budynku, a przedstawili projekt budowlany budowy odrębnego budynku. Wskazał, że pozaustawowe pojęcie "dobudowy" nie powinno być przesłanką oglądu okoliczności sprawy. Samo posługiwanie się słowem "dobudowa" nie może stanowić podstawy do uznania, że budynek skarżących stanowi rozbudowę sąsiedniego budynku produkcyjnego. W tym kontekście wskazać trzeba, że działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (postanowienie z [...] lutego 2017 r.) związane z wyeliminowaniem z obrotu prawnego postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej było przedwczesne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł, że w momencie podejmowania z urzędu działań wobec postanowienia w sprawie opłaty legalizacyjnej, sprawa związana z oceną zastosowanej procedury legalizacyjnej została skierowana do badania przez sąd administracyjny. Z powyższych względów Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w zarzutach skargi. Ocena sprawy dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza przepisów art. 7, 77 i 80 K.p.a. została przeprowadzona prawidłowo. Nie doszło także do naruszenia przepisów art.49 w zw. z art. 59 f prawa budowlanego. W konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów art. 138 w zw. z art. 144 K.p.a. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji