II SO/Sz 24/18

| | | , Dnia 21 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy celem wniesienia skargi na pismo Wojewódzkiej Komisji [...] z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 5 września 2018 r. D. R. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy celem wniesienia skargi na pismo W. K. do S. O. o Z. M. w S. z dnia [...] r. nr KW [...], w którym Komisja poinformowała wnioskodawcę, że zwraca jego wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego z uwagi na jego nieopłacenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3). D. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przyznanie prawa pomocy celem zaskarżenia pisma W. K. do S. O. o Z. M. w S. o zwrocie jego wniosku. Wojewódzkie komisje do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych zostały utworzone na podstawie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U z 2017 poz. 1318 z późn. zm.), a celem postępowania przed taką komisja jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa, stanowiło zdarzenie medyczne (art. 67i ust. 1 tej ustawy). Zgodnie z art. 67o omawianej ustawy, w zakresie nieuregulowanym przepisami art. 67a-67m do postępowania przed wojewódzką komisją stosuje się odpowiednio przepisy art. 50, 51, 531, 102, 131, 133-143, 150, 156, 157-158, 162, 164-172, 173-174, art. 180 § 1 pkt 1 i 3, art. 181 pkt 2, art. 206 § 1, art. 207 § 1, art. 210-213, 216, 217, 224, 225, 227-237, 240-242, 244-257, 258-273, 277, 280-289, 299-300, 316, 350, 353, 4245 i 4248-42412 Kodeksu postępowania cywilnego. Ustawa ta nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie wojewódzkiej komisji ani stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w trakcie rozpoznawania wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego. Z rozpoznawanego wniosku wynika, że skarżący zamierza wnieść skargę do sądu administracyjnego na pismo W. K. do S. O. o Z. M. w S., na które skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Orzeczenia takiej komisji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a tryb procedowania przez komisję nie jest uregulowany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa w której D. R. zamierza wnieść skargę nie należy do spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Możliwości wniesienia takiej skargi nie przewiduje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani przepisy szczególne. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Potrzeba zastosowania tego przepisu zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego względu na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność ewentualnej skargi.