VII SA/Wa 186/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz J. M. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], odmawiającą skreślenia z rejestru zabytków drewnianego dworu z zespołu dworskiego w miejscowości [...], gm. [...], wpisanego do tego rejestru pod numerem [...] (dawniej [...]), decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1996 r., znak: [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r., Wojewoda [...] wpisał do rejestru zabytków pod numerem [...] (ob. [...]) "zespół dworski w [...], gm. [...], składający się z: 1) dworu drewnianego z ok. poł. XIX i pocz. XX w.; 2) parku krajobrazowego z poł. XIX i pocz. XX w.; 3) warstwy kulturowej pozostałej po funkcjonowaniu ośrodka dworskiego od min. XV wieku. Całość zajmuje działki nr [...],[...],[...] w [...], gm. [...] ". W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że "powstały w dwóch fazach obecny budynek dworu jest dziełem budownictwa mającym znaczenie tak dla historii budownictwa, jak i - ogólnie - kultury". Odnośnie kwestii całego zespołu stwierdził, że zasługuje on "na trwałe zachowanie ze względu na wartości naukową i kulturalną, a także - w pewnej mierze - artystyczną". Pismem z dnia 14 listopada 2016 r. J. M. wniósł o skreślenie z rejestru zabytków drewnianego dworu z zespołu dworskiego w [...]. We wniosku podał, że nabył obiekt [...] marca 2012 r. i w związku z daleko posuniętym stanem degradacji budynku dworu, pismem z dnia 26 marca 2012 r. wstąpił do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z wnioskiem o skreślenie tego obiektu z rejestru zabytków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzjami z dnia [...] listopada 2012 r. oraz [...] maja 2013 r. odmówił skreślenia dworu z rejestru zabytków. Zarówno skarga jak i skarga kasacyjna J. M. zostały oddalone odpowiednio Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2016 r. Wnioskodawca wskazał, że "pomiędzy okresem od złożenia wniosku w 2012 r., do daty składania niniejszego wniosku budynek uległ dalszym zniszczeniom", co oznacza, że "w chwili obecnej, w przypadku remontu budynku, żaden element konstrukcyjny nie mógłby zostać zachowany". Zdaniem wnioskodawcy stopień zniszczenia budynku dworu w [...] jest na tyle zaawansowany, że budynek nie przedstawia już żadnej wartości historycznej, artystycznej oraz naukowej wobec czego wniosek o jego skreślenie z rejestru zabytków powinien zostać uwzględniony. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., odmówił skreślenia z rejestru zabytków drewnianego dworu z zespołu dworskiego w miejscowości [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że zespół dworsko-parkowy, znajdujący się w miejscowości [...] wpisany został do rejestru zabytków w [...] r., jako współwłasność osoby prywatnej (działka nr ewid. [...]) oraz Gminy [...] i Skarbu Państwa (działki nr ewid. [...],[...]). Budynek dworu znajduje się na terenie działki nr ewid. [...]. Organ podniósł, że w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w [...], w dziale III ujawnił fakt wpisania drewnianego dworu do rejestru zabytków. J. M. nabył tę nieruchomość w marcu 2012 r. W tym czasie budynek dworu był już nieużytkowany, w związku z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...], nakazującą opróżnienie z użytkowania rzeczonego budynku, a także umieszczenie na nim zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zabezpieczenie obiektu poprzez jego wygrodzenie. Dalej organ wskazał, że J. M. tuż po zakupie zabytkowej nieruchomości wystąpił do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z wnioskiem o skreślenie drewnianego dworu z rejestru zabytków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podniósł, że decyzją z [...] listopada 2012 r., odmówił skreślenia ww. dworu z rejestru, zaś decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy własną ww. decyzję. Następnie, po wniesieniu skargi na ww. rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1674/13, oddalił skargę J. M., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3132/14 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Kierownik Delegatury w [...] WUOZ w [...], po przeprowadzeniu kontroli przedmiotowego zabytku (dokonanej w dniach: 23 marca 2013 r., 15 października 2014 r. oraz 20 maja 2015 r.) - nakazał J. M. wykonanie remontu dachu budynku, poprzez uzupełnienie poszycia i pokrycia dachowego oraz uszczelnienie pokrycia dachowego, zamontowanie rynien i rur spustowych, uzupełnienie obróbek blacharskich oraz zabezpieczenie otworów okiennych. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 16 grudnia 2015 r. przeprowadzona została przez Kierownika Delegatury w [...] WUOZ w [...] ponowna kontrola zabytku, w wyniku której organ stwierdził jedynie częściowe wykonanie robót, nakazanych ww. decyzją. Wnioskiem z dnia 14 listopada 2016 r. właściciel zabytku ponownie wystąpił do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o skreślenie drewnianego dworu z rejestru zabytków. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił skreślenia przedmiotowego dworu z rejestru zabytków wskazując, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2003 r. o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa z dnia 8 lutego 2017 r. uznał, że pomimo widocznej degradacji materiału budowlanego, obiekt nie uległ trwałemu i nieodwracalnemu zniszczeniu w sposób przesądzający o pełnej utracie wartości zabytkowych. W ocenie organu, jakkolwiek stan techniczny budynku jest zły - zniszczona konstrukcja dachu nad werandą, brakuje stolarki okiennej i częściowo drzwiowej oraz silna degradacja materiału drewnianego – to obiekt zachował czytelne dane o autentycznym wyrazie architektonicznym oraz znaczenie w skali miejsca. Wskazał, że budynek dworu charakteryzuje się spójną strukturą budowlaną. Tym samym dokumentuje dawny sposób kształtowania zabudowy siedzib drobnoszlacheckich w regionie [...], zarówno w zakresie usytuowania w parku, jak i charakterystycznej bryły, skali i formy, a także rozwiązań i rzemiosła budowlanego. Zachowały się ściany obwodowe, wszystkie elementy konstrukcyjne, w tym pokrycia dachu (poza dachem werandy) oraz pierwotna dyspozycja wnętrz. Zdaniem organu budynek dworu stanowi najważniejszy element założenia dworskiego w [...]. Wartości zabytkowe dworu w znacznej mierze wykraczają poza jego walory indywidualne, jako dzieła architektury i budownictwa. Obiekt zachował wartości historyczne, naukowe i artystyczne, bowiem istnieje w swojej charakterystycznej formie architektonicznej i lokalizacji i stanowi przykład skromnej, drewnianej zabudowy dworskiej, a także integralny element ww. założenia przestrzennego. Wyjaśnił również, że w przypadku konstrukcji drewnianych w trakcie normalnego ich użytkowania, nawet przy odpowiedniej dbałości wykazywanej przez właścicieli może dochodzić do etapowej wymiany elementów w ramach bieżących prac konserwacyjnych w następstwie ich zużycia i korozji biologicznej, w związku z powyższym częściowa wymiana substancji nie obniża wartości zabytkowej obiektu, szczególnie jeśli zachowane zostają gatunek i parametry drewna, rozwiązania połączeń ciesielskich, sposób obróbki drewna i wykończenie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2018 r. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaszły nowe okoliczności prawne lub faktyczne, pozwalające na skreślenie budynku dworu położonego w [...] z rejestru zabytków. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że budynek dworu jest istotnym dokumentem historii północnego [...], jako przykład siedziby drobnoszlacheckiej, ukształtowanej ok. połowy XIX i na początku XX w., a jego wartość wynika nie tylko z cech indywidualnych, ale również z walorów przestrzennych, polegających na współtworzeniu zabytkowego założenia wraz z parkiem krajobrazowym. Zdaniem Ministra, walor autentyczności dworu został zachowany. Zniszczenia m.in. dwuspadowego dachu nad werandą i miejscowe uszkodzenie, zły stan zachowania ścian obwodowych oraz zniszczenie stolarki okiennej i drzwiowej nie uszczupliły wartości historycznej, artystycznej ani naukowej. Obiekt w dalszym ciągu posiada wyraz architektoniczny, a także kontekst przestrzenny, istniejący w momencie wpisu. Zaznaczył, że utrzymanie tych walorów jest możliwe również w konsekwencji przeprowadzenia rekonstrukcji nieistniejących lub wymiany uszkodzonych fragmentów, wykonanych z poszanowaniem autentycznej substancji i na podstawie dostępnego materiału ikonograficznego. Tym samym stwierdził, że budynek zachowuje nadal bezcenny walor autentyczności. Jest dokumentem historii i kultury materialnej regionu, świadczącym o jego rozwoju. Organ odwoławczy, odnosząc się do degradacji technicznej dworu podkreślił, że nie decyduje ona o trwałej utracie wartości zabytkowych całości obiektu. Biorąc pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że stan zachowania budynku nie uzasadnia zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia o utracie wartości historycznej, artystycznej i naukowej. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie niezwykle istotny pozostaje fakt, że budynek drewnianego dworu w [...] od chwili wpisania do rejestru zabytków posiada przede wszystkim walor typologiczny, jako dokument historii kultury materialnej regionu oraz wartość naukową jako świadectwo istnienia siedziby drobnoszlacheckiej w miejscowości [...]. Do chwili obecnej wartości te zostały zachowane. Minister dodał, że wartość obiektów zabytkowych nie wynika bezpośrednio z ich stanu technicznego. W przypadku obiektów wpisanych do rejestru zabytków (istotnych z punktu widzenia zachowania dla przyszłych pokoleń w zasobie dziedzictwa narodowego) stan techniczny nie jest bezpośrednim i jedynym nośnikiem tych wartości. W przypadku założenia dworsko-parkowego walory pozostaną utrzymane również w sytuacji znacznej rekonstrukcji obiektu, przy zachowaniu historycznej formy i przestrzennego kontekstu. Zdaniem organu możliwe jest przeprowadzenie remontu budynku dworu z uwzględnieniem zastosowanych materiałów i rozwiązań konstrukcyjnych w formie i gabarytach objętych ochroną konserwatorską. Ponadto wskazał, że organ nie ma obowiązku uzupełniania materiału dowodowego oraz dopuszczania dowodów z kolejnej opinii eksperta lub stanowiska w każdym wypadku, w sytuacji gdy wcześniejsza opinia lub stanowisko organu upoważnionego do wypowiadania się w sprawach dotyczących ochrony zabytków, jest niekorzystna dla strony, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. W ocenie Ministra zarówno decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], nakazującą opróżnienie z użytkowania rzeczonego budynku jak i ekspertyza techniczna z czerwca 2003 r., potwierdzają zły stan techniczny obiektu. Jednakże wedługg organu ekspertyza całkowicie pominęła kwestię zachowania wartości zabytkowych budynku, a stopień zużycia technicznego i użytkowego budynku nie stanowi przesłanek ustawowych do skreślenia obiektu z rejestru zabytków. Wskazał, że poprawa stanu technicznego dworu jest możliwa, przy uzupełnieniu substancji budowlanej, co należy uznać za dopuszczalne z uwagi na fakt, że dwór w [...] stanowi element założenia dworsko-parkowego, zaś ewentualna jego rozbiórka doprowadzi do wyeliminowania kluczowego elementu ww. zespołu. Podniósł także, że organ administracji publicznej obowiązany jest podjąć wszelkie kroki prawne w celu zachowania zabytku w zasobie dziedzictwa narodowego. Natomiast właściciel zabytku nie może uchylać się od obowiązków, związanych z opieką nad zabytkami, poprzez dążenie do wykreślenia go z rejestru. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r., odmawiająca skreślenia przedmiotowego dworu z rejestru zabytków wydana została w sposób prawidłowy i nienaruszający przepisów prawa. J. M. (dalej: "skarżący’") pismem z dnia 22 grudnia 2017 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego tj., art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez błędne uznanie, iż dwór nie utracił wartości historycznej i artystycznej; 2) przepisów postępowania tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji w oparciu o ustalenia zawarte w nieobiektywnej opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa, co w konsekwencji skutkowało brakiem ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, jaki jest obecny stan budynku oraz brakiem oceny, jaki jest stopień jego zniszczenia w aspekcie, czy ewentualny jego remont nie oznaczałby w praktyce całkowitej jego rekonstrukcji, tj. na niewłaściwej ocenie stanu faktycznego, a w konsekwencji ustalenie, że dostrzeżone postępujące zniszczenia substancji materialnej dachu, więźby dachowej, stropów czy oszalowania nie mają wpływu na walory historyczne, artystyczne lub naukowe budynku, stwierdzony zły stan budynku nie jest przesłanką do uznania, że obiekt jest zniszczony w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej, - art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dowolną ocenę ekspertyzy technicznej sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego mgr. inż. S. Ż., w szczególności nie odniesienie się przez organ do tego, dlaczego nie uznał za wiarygodne twierdzeń sporządzającego ekspertyzę o tym, że konieczny jest kapitalny remont budynku i jego modernizacja oraz, że stopień zużycia naturalnego, technicznego i ekonomicznego budynku ustalono na 95%, a zdekapitalizowanie na 100%, a także twierdzeń inspektora nadzoru budowlanego, że stopień zniszczenia budynku jest tak dalece idący, że powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia; - art. 84 k.p.a. w zw. z 77 § 1 k.p.a., polegające na niedopuszczeniu dowodu z opinii niezależnego eksperta lub instytutu naukowego w dziedzinie oceny stanów technicznych budynków na okoliczność, czy stopień zniszczenia budynku dworu w [...] spowodował utratę jego wartości historycznej i artystycznej oraz czy jego obecny stan umożliwia przeprowadzenie remontu bez ponoszenia nadmiernych, nieuzasadnionych ekonomicznie kosztów; organ odmówił dopuszczenia dowodu z opinii biegłego uznając, że znajdująca się w aktach sprawy i dopuszczona jako dowód - korzystna dla organu - opinia Narodowego Instytutu Dziedzictwa jest wystarczająca do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Na podstawie wyżej opisanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z przyczyn w niej wskazanych, a z powodów proceduralnych. Stąd też nie było celowe zdaniem Sądu dokonywanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego W sprawie bezsporne jest, że obie kontrolowane przez Sąd decyzje, tj. decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2017 r. wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy oraz utrzymana nią w mocy decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. zostały podpisane przez M. G. – Podsekretarza Stanu – Generalnego Konserwatora Zabytków. W związku z powyższym, istota sprawy sprowadza się do oceny braku zastosowania przez organ przesłanki wyłączenia, wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podczas ponownego rozpatrywania sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dla dokonania prawidłowej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., należy mieć na uwadze cel wprowadzenia tej przesłanki wyłączenia pracownika organu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 22 lipca 2007 r., II GSP 2/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że istotą tego unormowania, podobnie zresztą jak odpowiadających mu przesłanek wyłączenia sędziego w procedurze cywilnej (art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.) i karnej (art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.), jest wyeliminowanie wszelkich zastrzeżeń, co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu określonej sprawy, na co w swoim orzecznictwie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (np. wyroki z dnia 20 lipca 2004 r. SK 19/02 – OTK ZU Nr 7/A/2004, poz. 67 i z dnia 13 grudnia 2005 r. SK 53/04 – OTK-A 2005/11/137). Oceniając zgodność art. 24 w związku z art. 141 § 1 k.p.a. z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji, w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. P 8/03 (OTK-A-2005/3/20) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że instytucja wyłączenia pracownika ma charakter procesowy, gwarantuje stronie obiektywne rozstrzygnięcie sprawy przez jej poddanie kontroli w postępowaniu administracyjnym, a następnie – kontroli sądowej. Z wyjątkiem podejmowania czynności niecierpiących zwłoki z uwagi na interes społeczny lub ważny interes strony (art. 24 § 4 k.p.a.), podlegający wyłączeniu pracownik nie może dokonywać innych czynności niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, ani w nich uczestniczyć, a tym bardziej wydawać decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub za ten organ. W doktrynie przyjmuje się, że reguła określona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak. m. in. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, oraz J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183; podobnie Cz. Martysz (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005) Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 k.p.a.) trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokonując tego, należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy umocowanego do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym lub z mocy prawa. Przepisy o wyłączeniu pracownika mają więc również zastosowanie do osoby piastującej funkcję organu. (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r. II OSK 442/06, Lex 325269). W ocenie Sądu, poprzez fakt podpisania ostatecznej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji przez tę samą osobę nastąpiło naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, co z kolei, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) powoduje konieczność jej uchylenia. Z wyżej wskazanych względów WSA w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.