II SA/Rz 682/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wody za pomocą rowu leśnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz strony skarżącej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] kwotę 207 zł /słownie: dwieście siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 682/18 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej: Nadleśnictwo lub Skarżący) jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: Dyrektor) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] ustalająca opłatę za pobór wody. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127, art. 128 oraz art. 131, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239 poz. 2019 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) udzielił Nadleśnictwu [...] pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika małej retencji wodnej pn. [...] na działkach o nr ewid. 1119 i 1120 położonych w miejscowości [...] gm. [...] oraz na pobór i odprowadzanie wód. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], stanowiącym Informację roczną ustalającą wysokość opłaty za usługi wodne Nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...], działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180 – dalej: u.P.w.) ustalił dla Nadleśnictwa [...] za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 154,00 zł za pobór wody w ilości 145,7 m3/d za pomocą rowu leśnego a w okresach braku wody z cieku leśnego na dz. nr 1120, na którym zaprojektowano zastawkę. Ustalając opłatę Organ wskazał, że została ona obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 u.P.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502 – dalej zwanego: rozporządzeniem). Dalej wyjaśnił, że jej wysokość została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w w/w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 6,0696 m3/h i wynoszącemu po przeliczeniu 0,001686 m3/s. W złożonej reklamacji Nadleśnictwo [...] wniosło o odstąpienie od naliczenia opłaty stałej za usługi wodne. Jak wskazało, zbiornik [...], o którym mowa w pozwoleniu wodnoprawnym, a którego dotyczy naliczona opłata jest zbiornikiem retencyjnym, jego celem jest m.in. zapobieganie skutkom powodzi i suszy. Zgodnie z art. 163 i art. 183 u.P.w., ochrona przed powodzią i przeciwdziałanie skutkom suszy jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej, tak więc korzyści z budowy takiego zbiornika przez Lasy Państwowe odnosi także Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jako organ ustawowo zobligowany do wypełnienia zadań, o których mowa powyżej. Powołując się na art. 188 ust. 2 u.P.w., Nadleśnictwo wskazało, że w kosztach utrzymania urządzeń wodnych uczestniczy ten, kto odnosi z nich korzyści. Dalej wyjaśniło, że poprzez przesiąkanie wody ze zbiornika do gleby poprawiło się uwilgotnienie przyległych siedlisk, co zgodnie z art. 270 ust. 2 u.P.w. stanowi podstawę do nie ponoszenia opłaty stałej. Dyrektor uznał złożoną reklamację za niezasadną i decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 u.P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) określił dla Nadleśnictwa za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za pobór wody określony w pozwoleniu wodnoprawnym w wysokości 154,00 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Organ wskazał, że nie uznał złożonej reklamacji, gdyż zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.P.w., wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Ponadto przywołany przez Skarżącego art. 270 ust. 2 u.P.w. nie stanowi podstawy do zwolnienia z ponoszenia opłaty stałej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Nadleśnictwo [...] wniosło o uchylenie w całości opisanej wyżej decyzji z dnia 12 kwietnia 2018 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sformułowanie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz nienależyte jej uzasadnienie; naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że Skarżący korzysta z usługi wodnej polegającej na poborze wód powierzchniowych przez 365 dni w roku, przy maksymalnym poborze w ilości 6,0696 m3/h; naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez nie zapewnienie Skarżącemu przed wydaniem decyzji w sprawie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań oraz naruszenie art. 270 ust. 2 w zw. z art. 163 ust. 1, art. 183 oraz art. 188 ust. 2 u.P.w. w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 3 oraz art. 271 ust. 3 u.P.w. poprzez niesłuszne i nieprawidłowe określenie opłaty stałej za pobór wody. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji wskazano jedynie kwotę opłaty stałej, nie wskazano zaś rodzajowo, czy jest to opłata za pobór wód podziemnych, pobór wód powierzchniowych, odprowadzanie wód, czy też wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Przede wszystkim jednak, organ w żaden sposób nie wskazał w rozstrzygnięciu faktycznego powodu określenia opłaty. Nie wynika z niego, w związku z jaką konkretną działalnością Skarżącego określono opłatę stałą. Także powołane tam przepisy nie pozwalają ustalić "za co" określono opłatę stałą. Dopiero z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji można wnioskować, choć nie jest to w nim jednoznacznie wskazane, że opłata stała została określona w związku z poborem przez skarżącego wody ze zbiornika [...] za pomocą rowu leśnego z cieku leśnego na dz. nr 1120, na którym zaprojektowano zastawkę. W uzasadnieniu decyzji brak jest również wyraźnego odwołania do Informacji rocznej z dnia [...] marca 2018 r., jak również szczegółowego wyjaśnienia sposobu wyliczenia określonej opłaty. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie Organ ustalił, że pobór wód za który określona jest opłata wynosi 6,0696 m3/h i ma mieć miejsce przez 365 dni w roku. Skarżący wskazał, że okres "braku wody", za który opłata mogłaby być naliczana to miesiące: maj, czerwiec, lipiec i sierpień, w takim zaś wypadku opłaty stałej za pobór wody nie sposób naliczyć za 365 dni w roku, lecz jedynie za 123 dni w roku. Ponadto maksymalny pobór wody na potrzeby zbiornika jest zróżnicowany w ciągu roku. Uzasadnienie decyzji nie zawiera również wyjaśnienia, dlaczego Organ nie uznał reklamacji Skarżącego. Końcowo Nadleśnictwo przytoczyło także zarzuty podniesione uprzednio w Reklamacji. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Organ wyjaśnił, że z podnoszonych zarzutów oraz pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, aby głównym celem budowy zbiornika była potrzeba nawadniania gruntów i upraw czy potrzeby chowu i hodowli ryb, a zatem brak było podstaw zastosowania zwolnienia z ponoszenia opłaty. Dalej wskazał, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, którego zadaniem jest m.in. ochrona przed powodzią, nie odnosi w tym względzie bezpośrednio korzyści, gdyż nie jest użytkownikiem zbiornika wodnego [...]. Organ wyjaśnił również, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości poboru wody w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 3 u.P.w., tj. wyrażonej w m3/s maksymalnej ilości poboru wody powierzchniowej, dla ustalenia opłaty stałej należy przyjąć tę wielkość poboru wód, która po przeliczeniu na m3/s stanowić będzie wartość maksymalną, co jest zgodne z funkcją opłaty stałej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako częściowo zasadna została przez Sąd uwzględniona. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem swej skargi Nadleśnictwo uczyniło decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] w sprawie określenia opłaty stałej w wysokości 154,00 zł za pobór wody w ilości 145,7 m3/d za pomocą rowu leśnego. Zaskarżona do WSA decyzja, została oparta o regulacje materialnoprawne wyznaczone przepisami ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566, zwana dalej u.P.w.). Powołane przepisy wymagają od podmiotów świadczących na podstawie pozwoleń wodnoprawnych usługi wodne, ponoszenia opłat na rzecz państwowej osoby prawnej Wody Polskie (art. 298 pkt 1 w zw. z art. 299 u.P.w.). W myśl postanowień tej ustawy, opłaty za usługi wodne uiszcza się w szczególności za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych (art. 270 ust. 1 u.P.w.). Podstawowe determinanty wpływające na obciążenia związane z korzystaniem z wód na potrzeby świadczenia usług wodnych określono w art. 270 ust. 6 u.P.w. stwierdzając, że wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych. Wysokość opłaty stałej z tytułu poboru wód powierzchniowych ustalają organy Wód Polskich, a następnie przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w formie informacji rocznej. Informacja powinna także zawierać sposób obliczenia tej opłaty (art. 271 ust. 1 u.P.w.). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 u.P.w.). Reklamację składa się do Wód Polskich w terminie nie dłuższym niż 14 dni. W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości, iż organem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej za pobór wód na podstawie art. 273 ust. 3 u.P.w. jest dyrektor zarządu zlewni, co wynika z treści art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 w.w ustawy. Natomiast od decyzji ustalającej opłatę podmiot korzystający z wód na mocy art. 273 ust. 8 u.P.w. ma prawo złożyć do WSA skargę, domagając się kontroli jej legalności. W postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do WSA, Nadleśnictwo skorzystało z przysługującego z mocy ustawy uprawnienia do złożenia reklamacji, która nie została przez Dyrektora Zarządu Zlewni uwzględniona. Motywy nieuwzględnienia reklamacji zostały wyrażone przez właściwy Organ Wód Polskich w zaskarżonej do WSA decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu nastąpiło w niniejszej sprawie naruszenie art. 271 ust. 3 u.P.w., tj. przepisu który określa zasady kształtowania wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, poprzez jego zastosowanie względem strony skarżącej. Powołany wyżej przepis brzmi : Wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Nie stanowi kwestii, iż powołana regulacja wyrażając algorytm służący określeniu wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych, wymaga użycia jako jednej ze zmiennych ilości wody powierzchniowej w m³/s, jaką korzystający może pobrać na podstawie pozwolenia wodnoprawnego zezwalającego na pobór. Nie trzeba przekonywać, że bez tej wartości nie będzie można określić opłaty stałej zarówno w formie informacji rocznej a także decyzji administracyjnej. WSA po dokładnym przeanalizowaniu przesłanych akt administracyjnych, nie doszukał się w nich podanej wyżej wartości – maksymalnej dopuszczalnej ilości poboru wód powierzchniowych – art. 271 ust. 3 u.P.w. Nie ulega kwestii, iż wydane na rzecz Nadleśnictwa pozwolenie wodnoprawne nie ustala w swej treści maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Decyzja o której mowa, treścią swej osnowy zezwala Nadleśnictwu na budowę zbiornika małej retencji pn. [...] oraz na pobór i odprowadzanie wód. Niestety w żadnym z jej punktów nie ustalono niezbędnych do zastosowania art. 271 ust. 3 u.P.w. wartości; nie znajdziemy ich także w uzasadnieniu pozwolenia. Można jedynie przypuszczać, że tą wartością jest według Organu podana w decyzji Starosty wartość 145,7 m3/d; przy czym wartość ta określa zapotrzebowanie zbiornika na parowanie, nie zaś na pobór wód powierzchniowych. Istotne jest to, że uzasadnienie decyzji czy choćby przesłana do Skarżącego informacja nie tłumaczy słowem ewentualnego związku pomiędzy przyjętym przez Organ limitem a przeprowadzonymi wyliczeniami prowadzącymi do dookreślenia w uzasadnieniu ilości m3/s i naliczenia opłaty stałej. Zgodzić się należało ze stroną skarżącą, że takim uzasadnieniem Dyrektor nie wytłumaczył przyczyn swego rozstrzygnięcia. Nie jest wiadomym, na jakiej podstawie Organ uznał przyjętą w decyzji wartość 6,0696 m3/h za miarodajną (po przeliczeniu na m3/s, limit ten ma wynosić 0,001686 m3/s), pozwalającą na przeprowadzenie wyliczeń dla potrzeb stosowania art. 271 ust. 3 u.P.w. Nie wiadomo też dlaczego należało wiązać z sobą przepływ wód opadowych, zapotrzebowanie na parowanie zbiornika oraz pobór wód powierzchniowych. Co prawda, Organ Wód Polskich wyjaśnia w odpowiedzi na skargę, że w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości poboru wody tj. wyrażonej w m3/s, to dla ustalenia opłaty stałej należy przyjąć tą wielkość, która po przeliczeniu na m3/s będzie stanowić wielkość maksymalną. Organ tłumaczy również, że w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć maksymalną wartość przepływu wód opadowych w ciągu godziny. W niniejszej sprawie, problem polega na tym, że pozwolenie wodnoprawne nie tylko nie wskazuje maksymalnej dopuszczalnej ilość poboru wód powierzchniowych na sekundę, ale także nie podaje wartości przepływu wód opadowych. Uzasadnienie każdej decyzji administracyjnej a w szczególności takiej która nakłada obowiązek zapłaty, nie może opierać się na niedomówieniach i przypuszczeniach. Dlatego należy oczekiwać od Organu wyjaśnienia przyjętych w decyzji wartości poprzez wytłumaczenie podstaw przyjętych limitów oraz logiki przyjętych powiązań pomiędzy poszczególnymi wartościami. Wymaga tego od organu prowadzącego postępowanie administracyjne art. 11 K.p.a., który stanowi : Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Ponieważ Dyrektor nie ustalił w sposób przekonujący wiążącego go parametru, a przyjęta przez niego wartość nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, to nastąpiło naruszenie przepisów K.p.a. w postaci art. 7, 11, 77 i 80 K.p.a., w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. To uchybienie wpłynęło na przedwczesne zastosowanie wobec skarżącej strony art. 271 ust. 3 u.P.w. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 270 ust. 2 u.P.w. także musiały zostać uwzględnione przez WSA. Powołany przepis brzmi : Opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych. Dyrektor w uzasadnieniu decyzji stwierdza kategorycznie ale bez szerszego uzasadnienia, że powołany przepis nie może mieć zastosowania w sprawie. Ta ocena nie mogła zyskać akceptacji Sądu, bowiem zbiornik o którym mowa w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni pełni funkcje retencyjne (vide pozwolenie wodnoprawne Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], karta akt sądowych nr 32). Celem tworzenia zbiorników retencyjnych jest zapobieganie nie tylko skutkom powodzi ale także i suszy. Zapobieganie skutkom suszy następuje poprzez wykorzystanie wody zgromadzonej w zbiorniku dla potrzeb nawadniania gruntu. Trzeba przyznać rację Organowi co do tego, że zbiornik Wesoła nie został wzniesiony dla potrzeb chowu lub hodowli ryb. Jednakże nie można tracić z pola widzenia, że funkcje retencyjne zbiornika mogą zapewniać jego właścicielowi praktyczną możliwość nawadniania gruntu leśnego w okresie suszy. Zdaniem WSA, zbiornik retencyjny istniejący w lesie zarządzanym przez nadleśnictwo Lasów Państwowych może służyć potrzebom nawadniania gruntu leśnego, zwłaszcza jeżeli uwzględni się wszystkie te regulacje ustawy o lasach, które dotyczą statusu prawnego oraz zadań tego podmiotu. W myśl art. 32 ust. 1 tej ustawy, Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentuje Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Ponieważ Nadleśnictwo jest jednostką organizacyjną Lasów Państwowych, to istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo, że utworzony z inicjatywy Nadleśnictwa zbiornik wodny służy celom gospodarki leśnej w zakresie nawadniania gruntów lasu państwowego, które są przecież statutowymi celami Lasów Państwowych. Wobec tego nie sposób wykluczyć możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego, oczywiście o ile zostaną wyjaśnione wymagane prawem elementy stanu faktycznego, umożliwiające dokonanie subsumpcji art. 271 ust. 3 u.P.w. To nakazywało stwierdzić naruszenie przez Organ art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 tego Kodeksu w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Słusznie zauważa się w odpowiedzi na skargę, iż Wody Polskie nie są bezpośrednim beneficjentem zbiornika retencyjnego. Dlatego Nadleśnictwo nie twierdzi zasadnie, że zwolnienie od opłaty wynika z art. 188 ust. 2 ustawy, który na marginesie nie odnosi się do opłat za pobór wody. Jedyne zwolnienie od obowiązku wnoszenia opłaty stałej za pobór wynika z art. 270 ust. 2 u.P.w. Reasumując, skarga w niniejszej sprawie okazała się częściowo zasadna, co skutkowało koniecznością jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W przypadku uprawomocnienia się wyroku, Dyrektor obowiązany będzie wykazać źródła zastosowanych parametrów, pamiętając o tym, że jedynym źródłem tego ustalenia może być w świetle art. 271 ust. 3 u.P.w. pozwolenie wodnoprawne. Konieczne również będzie szersze odniesienie się do art. 270 ust. 2 u.P.w. i rozważenia jego zastosowania. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Składa się na te koszty uiszczony wpis sądowy, wynagrodzenie adwokackie oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.