II SA/Rz 655/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [....] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto [...] kwotę 190 zł /słownie: sto dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Gminy Miasto [...] (dalej: Skarżąca lub Gmina) jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: Dyrektor) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] ustalająca opłatę stałą za odprowadzenie wód. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, pkt 19 lit. a i f, art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 123 ust. 2 i 3, art. 127 ust. 1, 3, 5, 6, 7b, 7c, art. 128, art. 131 ust. 1 i 2, art. 132, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z dnia 16 grudnia 2014 r. poz. 1800) udzielił Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do wód potoku [...] w km 3+040 wód opadowo-roztopowych w ilości maksymalnie godzinowo 145,04 m3/h, średnio dobowo 82 m3/dobę oraz maksymalnie rocznie 9840 m3/rok, na okres do 12 stycznia 2026 r. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], stanowiącym Informację roczną ustalającą wysokość opłaty za usługi wodne Nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...], działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180 – dalej: u.P.w.) ustalił dla Gminy Miasto [...] za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 37,00 zł za odprowadzenie wód opadowych i roztopowych przez wylot do wód potoku [...] w km 3+040 w m. [...]. Ustalając opłatę Organ wskazał, że została ona obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 u.P.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502 – dalej zwanego: rozporządzeniem). Dalej wyjaśnił, że jej wysokość została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód określonych w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 145,04 m3/h i wynoszących po przeliczeniu 0,040289 m3/s. W złożonej reklamacji Gmina Miasto [...] nie zgodziła się z ustaloną wysokością opłaty rocznej ze względu na błędne jej obliczenie. Jak podała, opłata stała została naliczona w oparciu o podaną w pozwoleniu wodnoprawnym wielkość maksymalnego przepływu w ciągu godziny, a nie na podstawie określonego również w tym pozwoleniu maksymalnego przepływu rocznego. Skarżąca zarzuciła, że ustawodawca nie sprecyzował, które przepływy podane w decyzji należy brać pod uwagę przy przeliczaniu i ustalaniu wysokości opłaty rocznej, a zatem nie sposób jej zdaniem zgodzić się z przyjęta metodą, która zawyża wysokość opłat. Dyrektor uznał złożoną reklamację za niezasadną i decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 u.P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) określił Gminie za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za odprowadzenie wód opadowo roztopowych w wysokości 37,00 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Organ wskazał, że nie uznał złożonej reklamacji, gdyż na podstawie art. 271 ust. 4 u.P.w. wysokość opłaty stałej za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo system kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Wyjaśnił, że wysokość opłaty stałej za usługi wodne została naliczona w oparciu o obowiązujące pozwolenie wodnoprawne oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina wniosła o uchylenie w całości opisanej wyżej decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła w pierwszej kolejności naruszenie art. 6, art. 7, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś w razie nieuwzględnienia tych zrzutów naruszenie art. 271 ust. 4 u.P.w. Zdaniem Skarżącej jednym z czynników, od którego zależy wysokość opłaty jest maksymalna ilość wód, wyrażona w m3/s, odprowadzanych do wód, która powinna wynikać z treści pozwolenia wodnoprawnego, zaś pozwolenie z dnia [...] stycznia 2016 r. nie zawiera tych danych. W ocenie Gminy nie było podstaw do przyjęcia maksymalnego godzinowego przepływu do określenia opłaty stałej i dokonania przeliczenia maksymalnej godzinowej ilości wód opadowych liczonych w m3/h na m3/s, skoro przepływ maksymalny godzinowy określa maksymalną godzinową ilość wód opadowych [m3/h] dla opadu o prawdopodobieństwie pojawienia się raz na rok. Według skarżącej najbardziej wiarygodną wielkością co do rzeczywistej ilości wód odprowadzanych jest wielkość maksymalnej rocznej ilości wód. Skarżąca podniosła, że organ w ogóle nie odniósł się do jej zarzutów odnośnie przyjęcia do ustalenia opłaty, maksymalnej godzinowej ilości wód opadowych liczonej w m3/h. Ponadto wskazała, że przepisy nowej u.P.w. narzuciły określenie opłaty stałej za usługi wodne w oparciu o dane zawarte w pozwoleniach wodnoprawnych, zaś wydane w sprawie pozwolenie wodnoprawne nie zawiera takich danych jak wymagane tą ustawą a to maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Maksymalna ilość wód opadowych lub roztopowych m3 na sekundę jest wielkością nową, która dotychczas nie występowała w terminologii prawa wodnego i sposób jej wyliczenia nie został jak na razie nigdzie określony. Ponadto brak przepisów przejściowych regulujących, którą wielkość przepływu podaną w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym przed wejściem w życie nowej u.P.w., należy przyjąć do obliczenia opłaty rocznej określanej na podstawie tej ustawy oraz jak przeliczać te wielkości. Zdaniem Gminy Organ nie mógł określić opłaty stałej, ponieważ w pozwoleniu wodnoprawnym brak jest danych wymaganych przez nową u.P.w. Natomiast określenie tej opłaty, nie w oparciu o dane wynikające z pozwolenia wodnoprawnego ale przeliczenie danych, wynikających z pozwolenia aby uzyskać takie dane, o których stanowi przepis art. 271 ust. 4 pkt 1 u.P.w., nie znajduje podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Organ wyjaśnił, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości przepływu wód w wariancie przyjętym w art. 271 ust. 4 u.P.w., tj. wyrażonej w m3/s maksymalnej ilości wód odprowadzanych do wód, dla ustalenia opłaty stałej należy przyjąć tę wielkość przepływu wód opadowych, roztopowych, która po przeliczeniu na m3/s stanowić będzie wartość maksymalną, co jest zgodne z funkcją opłaty stałej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga została przez Sąd uwzględniona, bowiem okazała się uzasadniona. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przypomnieć należy, iż przedmiotem swej skargi Gmina uczyniła decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] w sprawie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód potoku w sposób określony w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym. Zaskarżona do WSA decyzja, została oparta o regulacje materialnoprawne wyznaczone przepisami ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566, zwana dalej u.P.w.). Powołane przepisy wymagają od podmiotów świadczących na podstawie pozwoleń wodnoprawnych usługi wodne, ponoszenia opłat na rzecz państwowej osoby prawnej Wody Polskie (art. 298 pkt 1 w zw. z art. 299 u.P.w.). W myśl postanowień tej ustawy, opłaty za usługi wodne uiszcza się w szczególności za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a u.P.w.). Wysokość opłaty stałej z tytułu korzystania z wód ustalają organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie", a następnie przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w formie informacji rocznej. Informacja powinna także zawierać sposób obliczenia tej opłaty (art. 271 ust. 1 u.P.w.). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 u.P.w.). Reklamację składa się do Wód Polskich w terminie nie dłuższym niż 14 dni. W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości, iż organem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej na podstawie art. 273 ust. 4 u.P.w. jest dyrektor zarządu zlewni, co wynika z treści art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 w.w ustawy. Natomiast od decyzji ustalającej opłatę podmiot korzystający z wód na mocy art. 273 ust. 8 u.P.w. ma prawo złożyć do WSA skargę, domagając się kontroli jej legalności. W postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do WSA, skarżąca Gmina skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do złożenia reklamacji, która nie została przez Dyrektora Zarządu Zlewni uwzględniona. Motywy nieuwzględnienia reklamacji zostały wyrażone przez właściwy Organ Wód Polskich w zaskarżonej do WSA decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu nastąpiło w niniejszej sprawie naruszenie zastosowanego w odniesieniu do skarżącej strony art. 271 ust. 4 u.P.w, poprzez dokonanie przez Organ błędnej jego wykładni, która miała istotny wpływ na ustalony wynik sprawy. Powołany wyżej przepis brzmi : Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód: 1) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, 2) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji bez wątpliwości wynika, że Dyrektor Zarządu Zlewni przyjął za maksymalną granicę ilości wody odprowadzanej do potoku podany w pozwoleniu wodnoprawnym limit zrzutu w ilości 145,04 m³/h. Treść wydanego na rzecz skarżącej Gminy pozwolenia wodnoprawnego odpowiada nieobowiązującemu już art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Otóż na mocy tej regulacji w pozwoleniu wodnoprawnym ustalało się w szczególności ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. Obecnie obowiązujące przepisy u.P.w. przewidują w art. 403 ust. 2 pkt 2, konieczność uwzględnienia w pozwoleniu wodnoprawnym ilości wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok. Wskaźnik ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych do wód przy uwzględnieniu m³ odprowadzonej wody na sekundę jest również wartością jaką winny kierować się organy Wód Polskich przy ustalaniu wysokości opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód, co wynika z redakcji art. 271 ust. 4 u.P.w. Ponieważ wydane na rzecz Gminy pozwolenie wodnoprawne nie określa w swej treści maksymalnego pułapu ilości wód odprowadzanych na sekundę (co jak wykazano wyżej zgodne jest z obowiązującymi w chwili wydania pozwolenia przepisami prawa), to Organ Wód Polskich musiał dokonać wyboru spośród dostępnych w myśl treści pozwolenia wodnoprawnego wskaźników maksymalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W wyniku tego, jako ilość maksymalną wód odprowadzonych przyjęto w decyzji ilość m³/h, aby następnie tą wartość przeliczyć na m³/s, nie zaś ilość m³, jaką Gmina mogła zrzucić do potoku przez okres roku, będący jednocześnie okresem rozliczeniowym dla potrzeb wymiaru opłaty stałej. Niestety ustawodawca nie uregulował sposobu w jaki należałoby dokonać przeliczenia "starych" limitów korzystania dla potrzeb stosowania nowych regulacji o ustaleniu wysokości opłat za odprowadzanie do wód jak również inne dozwolone postacie korzystania (tj. pobór wód powierzchniowych czy podziemnych). Zdaniem Sądu, dokonując wykładni art. 271 ust. 4 u.P.w. należy pamiętać, że korzystający z wód publicznych w sposób szczególny na podstawie starych pozwoleń nabywali te uprawnienia w zupełnie innych warunkach dotyczących wysokości opłat za korzystanie ze środowiska. Dlatego nie można w sposób automatyczny przekładać nowych reguł naliczania opłat do "starych" pozwoleń wodnoprawnych, gdyż godziłoby to w sposób oczywisty w zasady demokratycznego państwa prawnego, gwarantującego administrowanym stabilność ukształtowanych ostatecznie stosunków prawnych. Treść uzasadnienia decyzji Dyrektora Zarządu nie tłumaczy przekonująco przyczyn dokonanego wyboru, a w szczególności nie odwołuje się do art. 7a § 1 K.p.a., który brzmi : Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasługują na pełną akceptację argumenty wyrażone przez WSA w Gdańsku z wyroku z 26 sierpnia 2018 r., o sygn. II SA/Gd 287/18, CBOSA, dotyczące sposobu wykładni art. 271 ust. 3 u.P.w., czyli przepisu podającego wiążący Organy Wód Polskich algorytm dla określenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu w/w orzeczenia słusznie zauważa się, że opłaty za usługi wodne należy zaliczyć do danin publicznoprawnych, podobnie jak opłaty za korzystanie ze środowiska. Dlatego wymaga to od organów przyjęcia wykładni zawężającej ingerencję administracji w sferę praw i wolności obywatelskich. Z tej przyczyny Sąd ten słusznie podkreśla, że wykładnia przyjmująca konieczność kierowania się wskaźnikiem dopuszczalnego poboru godzinowego jest nieprawidłowa bowiem pomija kontekst celowościowy i funkcjonalny opłat za usługi wodne oraz ich charakter, prowadząc do rozstrzygnięcia, które istotnie podważa zaufanie obywateli do państwa i stanowionego prawa. Przekonująco podkreślono, że w sytuacji gdy jednym z elementów decydujących o wysokości opłaty jest maksymalna ilość wody dozwolnej do pobrania na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa dla strony trzy wskaźniki poboru wód, w tym maksymalny pobór godzinowy i roczny, a przy tym opłata jest określana w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie przepisów u.P.w. jest taka wykładnia, według której do ustalenia opłaty należy stosować wskaźnik poboru rocznego. Słusznie Sąd przekonuje w swym orzeczeniu, że to wskaźnik poboru rocznego odzwierciedla dopuszczalną w skali roku ilość wód z jakiej można korzystać w ramach pozwolenia. Należy także zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że zastosowanie przez Organ parametru poboru godzinowego doprowadziło do mniej korzystnego dla strony rezultatu niż w przypadku zastosowania wskaźnika rocznego, który odzwierciedla maksymalną dopuszczoną ilość wód jakie mogą zostać odprowadzone. Organ będąc związany zasadą rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych przy uwzględnieniu dobra strony – art. 7a § 1 K.p.a. - dopuścił się takiego naruszenia art. 271 ust. 4 u.P.w., który miał istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej w postaci wysokości opłaty stałej. Zaprezentowany pogląd aktualnie przyjęty został jako dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych czego dowodem jest m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 września 2018 r., sygn. II SA/Gd 298/18, CBOSA, wyroku WSA w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. II SA/Sz 561/18, CBOSA, wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. II SA/Ol 414/18, CBOSA. Według WSA w powstałym sporze Organ Wód Polskich winien kierować się określonym w pozwoleniu maksymalnym rocznym a nie godzinowym limitem zrzutu wód opadowych i roztopowych do wód, jaki wynika z treści wydanego dla Gminy pozwolenia wodnoprawnego. To bowiem roczny pobór wyznacza aktualnie górną granicę dopuszczalnego zrzutu tych wód przez korzystającego, która jest jednocześnie wartością najbliższą dla rzeczywistego użycia tego publicznego dobra i jednocześnie najkorzystniejszą dla strony. Błędna wykładnia przepisu art. 271 ust. 4 u.P.w., bo nieuwzględniająca zasady ogólnej K.p.a. rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, doprowadziła według Sądu do błędnego ustalenia przez Organ wyniku sprawy w postaci wysokości nałożonej na Gminę opłaty stałej. Świadczy to o takiej postaci nielegalności działania Organu, która przekłada się na konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Reasumując, Sąd zobligowany był stwierdzić naruszenie przez Dyrektora Zarządu Zlewni przepisów prawa materialnego w taki sposób, który uzasadnia uchylenie jego decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Ponownie rozstrzygając sprawę, Organ ten zobowiązany będzie stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. uwzględnić przy rozstrzyganiu o zasadności reklamacji dokonaną wyżej wykładnię art. 271 ust. 4 u.P.w. Skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.