II SA/Rz 756/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur – Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowo roztopowych z powierzchni drogi i chodnika do potoku M. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto [...] kwotę 190 zł /słownie: sto dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 756/18 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Gminy [...] (dalej w skrócie: "Gmina" lub "strona skarżąca") jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej w skrócie: "Dyrektor") z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] określająca opłatę stałą za odprowadzenie wód opadowo roztopowych z powierzchni drogi i chodnika poprzez wylot W7.1 do potoku M. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180 – zwana dalej "P.w.") oraz art. 104 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy informacją roczną z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Dyrektor, działając na podstawie art. 271 ust. 1 P.w., ustalił Gminie za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 6 PLN, za odprowadzanie wód opadowo-roztopowych z powierzchni drogi i chodnika poprzez wylot W7.1 do potoku M. Wskazano, że opłatę obliczono zgodnie z art. 271 ust. 4 P.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502 – dalej "rozporządzenie"). Stanowi ona iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub ziemi określonych w pozwoleniu wodnoprawnym [...] w ilości 24,6 m3/h i wynoszących po przeliczeniu 0,00683 m3/s. Podano także, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych we wskazanych terminach. Od powyższej informacji rocznej reklamację wniosła Gmina kwestionując wysokość ustalonej opłaty. Strona podała, że obliczona ona została w oparciu o podaną w pozwoleniu wodnoprawnym wielkość przepływu Qhmax = 24,60 m3/h, maksymalnego przepływu w ciągu godziny, a nie na podstawie określonego również w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego przepływu rocznego Qmax rocz = 2 160,00 m3/rok. Strona zaznaczyła, że ustawodawca nie sprecyzował, które przepływy podane w decyzji należy brać pod uwagę przy przeliczaniu i ustalaniu wysokości opłaty rocznej i nie wskazał metodologii dokonywania obliczeń. Z tej przyczyny nie zgadza się z przyjętą przez organ metodą, która zawyża wysokość opłat i jest niekorzystna dla odprowadzającego wody opadowe. Dyrektor nie uznał ww. reklamacji i wskazaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2018 r. ustalił dla Gminy za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 6,00 PLN, za odprowadzenie wód opadowo roztopowych z powierzchni drogi i chodnika poprzez wylot W7.1 do potoku M. w m. R. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 271 ust. 4 stanowiący, że wysokość opłaty stałej za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo system kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Wskazał, że Gmina korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego nr [...] na odprowadzanie wód opadowo roztopowych w ilości 24,6 m3/h, w przeliczeniu 0,000683 m3/s. Powyższe oznacza, że na podstawie art. 298 ust. 1 P.w. obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Dyrektor zauważył, że określenie wysokości opłaty stałej dokonano w oparciu o art. 271 ust. 4 P.w. i § 6 rozporządzenia i zacytował treść tych przepisów. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Gmina zarzucając jej naruszenie przepisów K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. W razie nieuwzględnienia naruszenia powyższych przepisów strona zarzuciła naruszenie art. 271 ust. 4 P.w., które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego. W uzasadnieniu Gmina powołując się na art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w. oraz § 6 rozporządzenia wskazała, że czynnikiem od którego zależy wysokość opłaty jest maksymalna ilość wód wyrażona w m3/s, odprowadzanych do wód, która powinna wynikać z treści pozwolenia wodnoprawnego. Wydane przez Starostę [...] pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] nie zawiera danych o jakich mowa w wyżej wskazanych przepisach. W pozwoleniu tym zostały określone dane Qmaxh, Qmaxrocz. i Qśr.d, są to różne wielkości i wyliczane są w inny sposób. Organ określając opłatę stałą przyjął do jej ustalenia maksymalną godzinową ilość wód opadowych Qhmax = 24,6 m3/h, którą przeliczył na jednostkę m3/s co dało wynik 0,00683 m3/s. Strona wskazała, że nie wiadomym jest na jakiej podstawie organ przyjął Qmax.h do określenia opłaty stałej i dokonał przeliczenia maksymalnej godzinowej ilości wód opadowych liczonej w m3/h na m3/s, skoro przepływ maksymalny godzinowy określa maksymalną godzinową ilość wód opadowych [m3/h] dla opadu o prawdopodobieństwie pojawienia się raz na rok. Zdaniem strony skarżącej organ dowolnie przyjął Qmax.h, i tylko dlatego, że wyliczona opłata będzie najwyższa i najkorzystniejsza dla Wód Polskich (które w myśl art. 255 P.w. będą beneficjentem tej opłaty). Gmina zaznaczyła, że wolą ustawodawcy jest ponoszenie przez podmioty opłaty za rzeczywistą ilość odprowadzanych wód (zgodnie z art. 552 ust. 7 P.w. do 31 grudnia 2020 r. Wody Polskie zobowiązane są do zainstalowania przyrządów pomiarowych, które umożliwią pomiar ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód). W ocenie Gminy najbardziej wiarygodną wielkością co do rzeczywistej ilości wód odprowadzanych jest wielkość Qmaxrocz. – maksymalny przepływ roczny. Gmina zauważyła, że takie działanie organu zostało zakwestionowane w reklamacji. Tymczasem Dyrektor w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do tego zarzutu, nie wyjaśnił tej kwestii, jak również nie wskazał ani podstawy prawnej do przyjęcia Qmax.h do wyliczenia opłaty ani podstawy prawnej do przeliczenia tych danych na jednostkę m3/s. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Strona skarżąca zaznaczyła także, że przepisy nowej ustawy Prawo wodne narzuciły określenie opłaty stałej za usługi wodne w oparciu o dane zawarte w pozwoleniach wodnoprawnych. Pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę nie zawiera takich danych, jak wymagane przepisami obecnej ustawy, tj. maksymalnej ilości wód wyrażonej w m3 odprowadzanej wody. Pozwolenie to zawiera w m3 wielkość zrzutu opadów: 1) maksymalnych godzinowych, 2) średni dobowy, 3) maksymalny roczny (wymagane przez art. 132 ust 5 nieobowiązującej ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne). Obecnie obowiązująca ustawa w art. 403 ust. 2 pkt 2 wskazuje, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę. Jak zaznaczyła strona skarżąca jest to wielkość nowa, dotychczas nie występująca w terminologii prawa wodnego i sposób jej wyliczenia nie został nigdzie określony. Ustawodawca nie uregulował także w przepisach przejściowych którą wielkość przepływu, podaną w pozwoleniu wodnoprawnym, należy przyjąć do obliczenia opłaty rocznej, nie uregulowano także sposobu przeliczania określonych danych z pozwoleń wodnoprawych wydanych przed wejściem w życie ustawy, na potrzeby określania wysokości opłaty stałej, wynikającej z tej ustawy. Zdaniem skarżącej organ nie mając ku temu podstaw prawnych, określając opłatę, wybrał w sposób dowolny takie dane by po przeliczeniu opłata była najwyższa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczenia wymaga, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż narusza ona przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musi jej uchyleniem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...], którą określono opłatę stałą w wysokości 6,00 zł za odprowadzanie wód opadowo roztopowych z powierzchni drogi i chodnika do potoku M., wylotem oznaczonym W7.1. Jak wskazał organ Gmina korzysta z usługi wodnej w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2011 r. To pozwolenie wydane zostało na podstawie nieobowiązującego już art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Natomiast zakwestionowana w skardze opłata stała została ustalona na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm. – dalej "P.w."). Wejście w życie tej ustawy stanowi reformę gospodarki wodnej, wprowadza systemowe rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi oparte na systemie usług wodnych, co wymaga wprowadzenia katalogu nowych instrumentów ekonomicznych i prawnych. Wprowadzone przepisy wymagają od podmiotów świadczących na podstawie pozwoleń wodnoprawnych usługi wodne, ponoszenia opłat na rzecz państwowej osoby prawnej Wody Polskie (art. 298 pkt 1 w zw. z art. 299 u.P.w.). Jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne (art. 367 pkt 1 P.w.), w tym za usługi w postaci odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a P.w.). Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust. 11 P.w.). Definicję usług wodnych zawiera w art. 35 ust. 1 P.w., który określa, że usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. W ust. 3 tego przepisu skatalogowane zostały różne usługi wodne, wskazując w pkt 7), że jedną z nich jest odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Wysokość opłaty stałej (w tym opłaty za odprowadzanie do wód m. in. wód opadowych lub roztopowych) ustalają organy Wód Polskich, a następnie przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w formie informacji rocznej. Informacja powinna także zawierać sposób obliczenia tej opłaty (art. 271 ust. 1 P.w.). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 P.w.). Reklamację składa się do Wód Polskich w terminie nie dłuższym niż 14 dni. W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej na podstawie art. 273 ust. 6 P.w. jest dyrektor zarządu zlewni (co wynika z art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w.). Natomiast od decyzji ustalającej opłatę podmiot korzystający z wód na mocy art. 273 ust. 8 P.w. ma prawo złożyć do WSA skargę, domagając się kontroli jej legalności. W przedmiotowej sprawie organ określił opłatę stałą w wysokości 6,00 zł za odprowadzanie wód opadowo roztopowych z powierzchni drogi i chodnika do potoku M. poprzez wylot W7.1. Jako podstawę prawną wyliczenia wysokości tej opłaty wskazał art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w. który stanowi, że wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. W przypadku tej usługi jednostkowa opłata została określona w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Przedstawione powyżej regulacje prawne oraz treść pozwolenia wodnoprawnego nakazują przyjąć, że co do zasady skarżąca ma obowiązek uiszczać opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych. Jednak zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie, przy wyliczeniu opłaty, doszło do naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Jak wyżej zaznaczono udzielone Gminie pozwolenie wodnoprawne Starosty [...] z [...] listopada 2011 r., zostało wydane na podstawie nieobowiązującego już art. 128 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Na mocy tej regulacji w pozwoleniu wodnoprawnym ustalono w m. in. wielkości zarzutu wód opadowo-roztopowych w ilości: Qśrd=24,6 [m3/d], Qmax h=24,6 [m/h], Qmax r=2160 [m3/rok]. Obecnie obowiązujące przepisy Prawa wodnego przewidują w art. 403 ust. 2 pkt 2, konieczność uwzględnienia w pozwoleniu wodnoprawnym na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot. Wskaźnik maksymalnej ilości wód wyrażonej w m3 wody na sekundę, odprowadzanych do wód, jest wartością jaką winny kierować się organy Wód Polskich przy ustalaniu wysokości opłaty za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych, co wprost wynika z brzmienia art. 271 ust. 4 P.w. Tut. skład orzekający w pełni akceptuje poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 630/18, II SA/Rz 631/18, II SA/Rz 632/18 (baza CBOIS), że w aktualnie obowiązujących przepisach P.w. ustawodawca nie uregulował sposobu w jaki należałoby dokonać przeliczenia "starych" limitów korzystania dla potrzeb stosowania nowych regulacji o ustaleniu wysokości opłat za odprowadzania do wód, jak również inne dozwolone postacie korzystania. Należało zatem zastosować względem korzystającego taką wykładnię, która będzie dla niego maksymalnie przyjazna. Zdaniem Sądu, dokonując wykładni art. 271 P.w. należy pamiętać, że korzystający z wód publicznych w sposób szczególny na podstawie starych pozwoleń nabywali te uprawnienia w zupełnie innych warunkach dotyczących wysokości opłat za korzystanie ze środowiska. Dlatego nie można w sposób automatyczny przekładać nowych reguł naliczania opłat do "starych" pozwoleń wodnoprawnych, gdyż godziłoby to w sposób oczywisty w zasady demokratycznego państwa prawnego, gwarantującego administrowanym stabilność ukształtowanych ostatecznie stosunków prawnych. Ponieważ wydane na rzecz Skarżącej pozwolenie wodnoprawne nie określa w swej treści maksymalnego pułapu ilości wód odprowadzanych do wód na sekundę, to organ Wód Polskich musiał dokonać wyboru spośród dostępnych w myśl treści pozwolenia wodnoprawnego maksymalnych wskaźników. Z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Dyrektor przyjął za maksymalną ilość odprowadzanych wód, podany w pozwoleniu wodnoprawnym limit zrzutu w ilości 24,6 m3/h, przy czym organ nie wyjaśnił przekonująco przyczyn dokonanego wyboru. Z analizy treści art. 271 ust. 4 P.w., ale także całości regulacji dotyczącej zwrotu kosztów usług wodnych wynika, że ustawodawca nie wskazał, który ze wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych. Oczywistym jest przy tym, że zastosowanie do wyliczenia opłaty stałej wskaźnika godzinowego prowadzi do jej zawyżenia, natomiast wskaźnika rocznego odzwierciedla rzeczywisty zrzut wód. Zdaniem Sądu, zastosowanie wskaźnika w postaci maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych wód nie jest prawidłowe, gdyż prowadzi do nie znajdującego odzwierciedlenia w maksymalnym rocznym wskaźniku ilości odprowadzanych wód wielokrotnego zawyżenia opłaty. Wskaźnik maksymalny godzinowy nie ma charakteru stałego i jak słusznie wskazała Gmina, odnosi się do krótkotrwałego odprowadzania zwiększonych ilości wody (co ma miejsce przede wszystkim w czasie burz i intensywnych opadów deszczu). Wskaźnik maksymalny godzinowy jest przy tym ograniczony ilością odprowadzanej wody wynikającej z maksymalnego wskaźnika rocznego, który jako najbardziej zbliżony do rzeczywistej wielkości odprowadzanych wód, powinien mieć zastosowanie do wyliczenia należnej od Gminy opłaty stałej. Zauważyć trzeba, że podanie w pozwoleniu wodnoprawnym parametru Qmaxh nie oznacza zgody organu odprowadzanie do wód - wody z taką wydajnością w każdej godzinie doby i każdej dobie roku. Podanie w pozwoleniu wodnoprawnym tego parametru traktować należy jako dodatkowe ograniczenie w postaci parametru "chwilowego". Kolejna wątpliwość jaka się w tym miejscu pojawia dotyczy tego, że zastosowanie wskaźnika maksymalnego godzinowego może sugerować możliwość przekroczenia poboru rocznego, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym, co podlega ustawowej sankcji. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika godzinowego oznacza zatem wymierzenie opłaty w wysokości nie odzwierciedlającej ilości rzeczywistego, a także dopuszczalnego pozwoleniem wodnoprawnym legalnego odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Reasumując stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja nie wskazuje jaki wskaźnik został przyjęty przy dokonywaniu przeliczenia maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, co więcej nie tłumaczy przyczyn dokonanego wyboru. Przy czym przy tym wyborze organ winien był odwołać się do regulacji zawartej w art. 7a K.p.a., który w § 1 stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Organ wbrew dyspozycji ww. przepisu nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisu art. 271 ust. 4 P.w., na korzyść strony, zobowiązanej do uiszczenia opłaty. Powyższe zaś winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które według art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. stanowi jej niezbędny element. Jego zawartość określa z kolei art. 107 § 3 K.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność sporządzania poprawnego uzasadnienia decyzji związana jest z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Zobowiązuje ona organ do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Z pewnością zasady tej organ nie realizuje, gdy nie wyjaśni dostatecznie podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Taka zaś sytuacja zaistniała na gruncie rozpoznawanej sprawy. W wydanej decyzji organ nie wykazał, że rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 4 P.w. na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty oraz, że naliczył opłatę bardziej korzystną, co wskazuje na naruszenie art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.. Naruszenia tych przepisów w powiązaniu z naruszeniami przepisów prawa materialnego art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w, skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany będzie rozpoznać reklamację strony skarżącej z uwzględnieniem wyżej zaprezentowanej wykładni art. 271 ust. 4 P.w.