II SA/Sz 592/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić Skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] (słownie: [...]) złotych. Uzasadnienie : Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., powoływanej dalej jako: "u.g.n.") wstrzymał z urzędu wykonanie własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], w której orzeczono o ustaleniu odszkodowania w kwocie [...]zł na rzecz A. C. za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha, obr. ewid. S., gmina S. oraz zobowiązano Burmistrza G. S. do wypłaty odszkodowania. Pismem z dnia 21 maja 2018 r. A. C., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postanowienie objęte skargą, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem niniejszej sprawy stanowi postanowienie Wojewody Z. wydane na podstawie art. 9 u.g.n. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o ustaleniu odszkodowania. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 3) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 4). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zdaniem Sądu, kwestionowane postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego. W szczególności nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie, ani rozstrzygających sprawę co do istoty, skoro rozstrzyga wyłącznie w toku głównego postępowania administracyjnego kwestię wpadkową (tj. wstrzymania). Nadto nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż taką możliwość wyłącza art. 9 u.g.n. Stosownie do tego przepisu "w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.". Zaskarżone orzeczenie nie należy zatem do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., a z oczywistych względów nie jest również objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. W konsekwencji oznacza to, że postanowienie objęte skargą nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie wpisu.