I SA/Bk 444/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. prowadzącej Przedszkole Niepubliczne "J." w Z. na czynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie wypłacenia dotacji w zaniżonej wysokości w roku 2016 i 2017 postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 czerwca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik A. Ś. złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta Z. skargę na czynność dotyczącą wypłacenia w zaniżonej wysokości w 2016 r. i 2017 r. dotacji dla niepublicznego przedszkola prowadzonego przez skarżącą. Strona wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz stosownych kwot: tytułem niewypłaconej w należnej wysokości dotacji za 2016 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz tytułem niewypłaconej dotacji na ucznia niepełnosprawnego za październik, listopad i grudzień 2017 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta Z. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu na wniesienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Rozważając na wstępie kwestię dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w analizowanym przypadku, zwrócenia uwagi wymaga regulacja zawarta w art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2203). Zgodnie z tym przepisem, czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 i 1370). Aktualnie zatem nie może budzić wątpliwości, że sprawy z zakresu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w cytowanej regulacji należą do kognicji sądów administracyjnych. W stanie prawnym obowiązującym w 2017 r. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w sprawach dotyczących przyznania dotacji m.in. dla niepublicznych przedszkoli wynikała wprost z przepisu art. 90 ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198 ze zm.). Przepis ów obowiązywał od 1 stycznia 2017 r. i utracił moc z dniem 1 stycznia 2018 r. Jego brzmienie przewidywało, że przyznanie dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a-8, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W latach poprzednich z kolei brak było wyraźnej podstawy prawnej wskazującej na dopuszczalność drogi sądowej przed sądami administracyjnymi w tego typu sprawach, niemniej jednak orzecznictwo sądowe uznawało czynność organu wykonawczego mającą na celu obliczenie wysokości dotacji i jej wypłacenie dla placówki niepublicznej, jako czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa, podlegającą kontroli sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. II GSK 321/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego przyjąć należało, że zaskarżona czynność organu wykonawczego gminy podlega kognicji sądów administracyjnych. Złożona w tej sprawie skarga nie mogła jednak zostać rozpoznania, bowiem skarżąca uchybiła terminowi do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Takie brzmienie cytowany przepis uzyskał od 1 czerwca 2017 r. Aktualne brzmienie art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie w sprawie, gdyż skarżąca dokonała czynności procesowej wniesienia skargi już pod jego rządami. Z akt wynika, że dotacja za 2016 r. została przekazana na rachunek bankowy przedszkola w dniu [...] grudnia 2016 r. Z kolei dotacje za październik, listopad i grudzień 2017 r. wypłacono odpowiednio [...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r. i [...] grudnia 2017 r. Wobec powyższego przyjąć należało, że skarżąca dowiedziała się o czynnościach przekazania dotacji (w niepełnej jej zdaniem wysokości) w dniach [...] grudnia 2016 r. (w odniesieniu do dotacji za 2016 r.) i [...] października 2017 r. (w odniesieniu do niewypłaconej dotacji na niepełnosprawnego ucznia za 2017 r.). Powyższe wskazuje zatem, że składając w dniu 7 czerwca 2018 r. skargę, skarżąca uchybiła trzydziestodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdza brak podstaw do uznania, że uchybienie wskazanemu terminowi nastąpiło bez winy skarżącej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a.