VI SA/Wa 1135/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1135/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 953), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 z późn. zm., dalej: u.t.d.), lp. 1.1 i lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. C. (dalej "Skarżący" lub "Strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "[...]WITD" lub "organ I instancji") z [...] listopada 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) zł., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 8 września 2017 r. w W. na terenie D. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kierował Skarżący. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Podczas kontroli drogowej Skarżący nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego, Skarżący przewoził odpłatnie pasażera z P. na D.. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 16.000 zł ograniczoną do 10.000 zł. zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. Skarżący złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niekompletnym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, niezastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 48 utd, naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 3 utd w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez bezzasadne przyjęcie, że Skarżący wykonywał działalność gospodarczą oraz naruszenie art. 68 kpa w zw. z art. 74 ustawy utd poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez Skarżącego złożenia podpisu pod protokołem. Po rozpatrzeniu odwołania strony, GITD decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu GITD odwołał się do uregulowań utd.: art. 4 pkt 22 i pkt 11 zawierających definicje obowiązków i warunków przewozu, w tym przewozu okazjonalnego, art. 5b ust. 1 nakładającego obowiązek uzyskania licencji na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego, art. 18 określającego warunki wykonywania przewozu okazjonalnego, art. 87 ust.1 wskazującego dokumenty, które kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego winien posiadać i okazywać podczas kontroli na żądanie uprawnionego organu. Organ odwoławczy wskazał ponadto podstawę wymierzenia kary. Organ II instancji stwierdził, że ustalono przesłanki naruszenia przez Stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób w chwili kontroli. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że w dacie kontroli kierowca wykonywał przewóz osób. W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji uzyskanych od Starosty W. oraz Prezydenta Miasta W., że Strona nie posiadała żadnych uprawnień w zakresie transportu drogowego osób. Nie budziło również wątpliwości organu, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, a jedynie 5, co potwierdza dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu oraz protokół kontroli nr [...]. Powyższe obligowało organ do wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z art. 92 a ust.1 utd. W odniesieniu do zarzutu Strony o braku wskazania przyczyny niepodpisania protokołu kontroli przez kierowcę organ odwoławczy wyjaśnił, że kierowca - kontrolowany ma prawo podpisać protokół bez wniesienia do niego zastrzeżeń, może także do protokołu wnieść swoje uwagi, a także go nie podpisać. W omawianym przypadku Skarżący nie złożył podpisu pod protokołem nr [...] bez podania przyczyny, co jednakże nie oznacza, że protokół traci walor dokumentu urzędowego. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przyczyna niepodpisania przez kierowcę protokołu nie jest okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż fakt popełnienia przez stronę naruszeń z Ip. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do utd został stwierdzony na podstawie innych dowodów. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także przesłanek z art. 92c utd, które prowadziłyby do uwolnienia Strony od odpowiedzialności za omawiany incydent. Zdaniem GITD do naruszenia przepisów utd doszło w wyniku działań Skarżącego, który przewoził osoby nie posiadając stosowanych uprawnień. Skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem GITD, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] marca 2018 r. zarzucając jej naruszenie: 1.art. 3 ust. 1 pkt 1 utd poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy; 2. art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji oraz nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego; 3.art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 4.art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na uznaniu, że protokół kontroli bez podpisu kontrolowanego oraz wskazanej przyczyny braku podpisu, niezawierający żadnego przebiegu kontroli, znajdujący się w aktach sprawy, stanowi wiarygodny dowód potwierdzający stan faktyczny zaistniały podczas kontroli, b. nieprzesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariuszy Policji dokonujących kontroli, który mógłby ewentualnie potwierdzić, iż kontrola faktycznie została przeprowadzona wobec skarżącego, c. niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem przepisów prawa, d. dowolne uznanie przez organ, że notatka sporządzona przez funkcjonariusza Policji ma walor dowodu, na podstawie którego można ustalać stan faktyczny w sprawie, e.dowolne przyjęcie, iż Skarżący otrzymał jakiekolwiek wynagrodzenie za świadczoną usługę - niepoparte żadnym dowodem przeprowadzonym w sprawie; 5. naruszenie. art. 74 utd w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu kontroli oraz brak jakiegokolwiek opisu, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. We wnioskach Skarżący wnosił m.in. o uchylenie kwestionowanej decyzji i zasądzenie od GITD kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z regulującym je przepisami, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyżej wskazanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że Skarżący wykonywał w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustawa o transporcie drogowym stanowiąca materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców , w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów ( art. 1 ust. 1 i 2 ) Wskazać należy, iż zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 utd, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4 a przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak stanowi art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1/ pojazdami zabytkowymi, 2/ samochodami osobowymi : a/ prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b/ na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c/ po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Art. 87 utd stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 utd, jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88, zwanym dalej: rozporządzeniem Nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009). Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji – okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423). Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 utd i § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że Skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób w rozumieniu tych unormowań, ale nie spełnił wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej Skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził z P. na D. samochodem marki [...] posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą. Skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Okoliczności powyższe nie są sporne i wynikają w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonych przez organ dowodów: protokołu kontroli drogowej, notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, pisma Urzędu W. informującego, że Prezydent W. nie udzielił Skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, pisma Starostwa Powiatowego w W., że Skarżący nie figuruje w ewidencjach wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne, licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego prowadzonego przez Starostę W.. Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 utd ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a utd, nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego pojazdu, z których wynika, że był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Skarżący nie spełnił również wymogów konstrukcyjnych pojazdu opisanych w art. 18 ust. 4a utd W konsekwencji nie ma wątpliwości, że Skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 utd, licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd, za które każde z osobna, ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 utd, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Co do zasady, w myśl art. 5 ust. 1 utd, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 utd, uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 utd), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 utd), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 utd). Na podstawie art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że 8 września 2017 roku w czasie kontroli drogowej, dokonanej przez funkcjonariuszy policji, kierowca pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przewoził zarobkowo pasażerów z P. na D.. Policja ustaliła, że wykonana została usługa okazjonalnego przewozu osób, gdyż celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi transportu, aby przemieścić się pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się w W.. Przewoźnik nie wykonywał przewozu grzecznościowego gdyż jak wynika z notatki służbowej pobrał za przejazd kwotę 11 zł. Po przesłaniu dokumentacji z tej kontroli do organu I instancji, organ wysłał zapytanie do organów licencyjnych, czy strona posiadała uprawnienie do wykonywania transportu drogowego, jak również, czy kontrolowany pojazd został zgłoszony do udzielonego uprawnienia. W wyniku uzyskanej informacji ze Starostwa Powiatowego w W. ustalono, że Skarżący nie posiada żadnego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób. Z powyższych ustaleń wynika w sposób jednoznaczny, że przewóz realizowany przez Skarżącego był wykonany w celach zarobkowych, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka i mimo braku licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wobec powyższego organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy. Skarżący błędnie twierdzi, że podlega wyłączeniu z tytułu regulacji o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1) utd stanowiącej, że przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób, ponieważ zrealizowany przez niego przewóz miał charakter zarobkowy o czym była mowa powyżej. Odnosząc się do zarzutu braku podpisu pod protokołem należy wskazać, iż niepodpisanie protokołu zostało uregulowane w art. 74 ust. 2 zdanie 2 utd. Stanowi on, że odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego, kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Nie budzi wątpliwości brak podania przyczyny odmowy, ale wadliwość ta nie skutkuje nieważnością protokołu kontroli, ani nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, ocenionej w całokształcie materiału dowodowego, zgodnie z zasadami art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Także brak dowodu z przesłuchania świadków, nie wyklucza uwzględnienia innych dowodów zgromadzonych w sprawie, które umożliwiają przeprowadzenie oceny działania kontrolowanego, a ich logiczna ocena w niniejszej sprawie potwierdziła dokonanie naruszeń przepisów utd. W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazywał inicjatywy dowodowej, sam pozbawił się możliwości rozszerzenia postępowania – zarówno kontrolnego, jak i postępowania administracyjnego przed organami inspekcji transportu drogowego. Należy wskazać, że dowód z dokumentu urzędowego, - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. (tak w wyroku NSA z 16 kwietnia 2015r. w sprawie II GSK 440/14 LEX nr 1682660) Skarżący, na gruncie sprawy niniejszej, odmawiając nie tylko podpisania protokołu z kontroli drogowej, ale wpisania własnych zastrzeżeń czy uwag do jej przeprowadzenia, musi mieć świadomość, że tylko czynny jego udział w postępowaniu pozwala na podważenie treści w nim ustalonych, a następnie wyjaśnienie sprawy przez organy z uwzględnieniem zgłoszonych zastrzeżeń. Należy podkreślić, że postępowania kontrolnego nie da się odtworzyć, jako że warunki kontroli są przeprowadzane "na gorąco" – adekwatnie do charakteru takiej kontroli na drodze, przewidzianej wszak w ustawie. Pogląd taki znajduje oparcie w orzecznictwie. W wyroku z 18 października 2016r. WSA w Krakowie stwierdził, że sama odmowa podpisania protokołu przez osobę kontrolowaną nie może stanowić jakiejkolwiek podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 74 utd w zw. z art. 68 § 1 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie protokół kontroli podlegał ocenie wyłącznie na podstawie art. 74 utd. Ocena w tym zakresie została dokonana prawidłowo, a nie kwestionowany brak zapisu przyczyn odmowy nie został w żaden sposób odniesiony do realiów niniejszej sprawy. Ogólnie postawiony zarzut "dla zarzutu", nawet słusznego, nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Materiał dowodowy przesłany przez Policję do organów inspekcji zawiera wszystkie informacje kto i kiedy i w jakich okolicznościach dokonał kontroli i jakich czynności dokonał, co w wyniku tych czynności ustalono. Ustalenia protokołu z kontroli drogowej, sporządzonego przez funkcjonariuszy Policji z udziałem kierowcy kontrolowanego pojazdu, dotyczące naruszenia przez przewoźnika przepisów ustawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy zagrożone jest to sankcją w postaci administracyjnej kary pieniężnej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego, przeprowadzanego przez organy Inspekcji Transportu Drogowego I i II instancji. W ocenie Sądu, wszystkie niezbędne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało przedstawione bez naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zarówno określonych w ustawie o transporcie drogowym jak i w kpa. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu, ma rację organ odwoławczy, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdził wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.