V SA/Wa 484/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi Z. S.A. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) stycznia 2018 r., nr (...) w przedmiocie koncesji na prowadzenie kasyna gry oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z S.A. w Warszawie (dalej – skarżąca/spółka) jest decyzja Ministra Finansów (dalej – organ) z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Ministerstwo Finansów poinformowało o przetargu w sprawie udzielenia dwóch koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie [...]. W odpowiedzi wpłynęło 14 ofert następujących podmiotów: U. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...]- jedna oferta; * P. Sp. z o.o. z siedzibą we W., przy ul. [...] - jedna oferta; F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - jedna oferta; B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - cztery oferty; Z. S.A. z siedzibą w W., przy ul. [...] - dwie oferty; P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy [...] - jedna oferta; C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] - jedna oferta; C.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...] trzy oferty. Następnie, powołana zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, z późn. zm.); dalej: "ustawa", komisja przetargowa dokonała analizy i oceny ofert złożonych przez ww. podmioty. Minister Rozwoju i Finansów, w decyzji z [...] października 2017 r., nr [...] – biorąc pod uwagę ustalenia komisji przetargowej – udzielił dwóch koncesji, tj. skarżącej - na prowadzenie kasyna gry w L. oraz C.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - na prowadzenie kasyna gry we W. Jednocześnie organ odmówił udzielenia koncesji w tym województwie pozostałym uczestnikom postępowania przetargowego. Od ww. decyzji skarżąca oraz C. Sp. z o.o. złożyły odwołania. W zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2018 r. Minister Finansów utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] października 2017 r. W uzasadnieniu organ odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołań uznając je za niezasadne. Odnośnie kwestii rzetelności deklaracji C.P. Sp. z o.o., zawartej w ofercie przetargowej w zakresie rentowności wyjaśniono, że sprawozdanie finansowe ww. spółki za rok 2015 załączone do oferty przetargowej podlegało badaniu przez biegłych rewidentów, którzy potwierdzili poprawność zawartych w nim danych finansowych, w tym także co do osiągniętego zysku. Organ podniósł, iż opinia biegłych w zakresie sprawozdań finansowych, potwierdzająca zgodność zawartych w nich danych z prawem, jest dokumentem składanym do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do urzędu skarbowego, za który renomowany audytor przyjmuje na siebie nie tylko odpowiedzialność prawną, ale też wizerunkową. Wyklucza to - zdaniem organu - celową manipulację na korzyść klienta zlecającego przeprowadzenie badania. Wobec powyższego nie było podstaw do kwestionowania treści dołączonych do oferty dokumentów urzędowych zatwierdzonych przez osobę, posiadającą wiedzę i uprawnienia zawodowe w zakresie wykonywania czynności rewizji finansowej. Za nieuzasadniony uznano również zarzut dotyczący nieodrzucenia przez komisję przetargową oferty P. Sp. z o.o. w związku z zastrzeżeniami do powierzchni kasyna gry. Organ wyjaśnił, iż nie było podstaw do stwierdzenia braku formalnego oferty i jej odrzucenia ponieważ zostały do niej dołączone wymagane przepisami opis usytuowania geograficznego budynku, w którym ma być ulokowane kasyno gry, określenie jego rozmiarów wraz z planem budynku. Do oferty dołączono również przedwstępną umowę najmu lokali użytkowych, stanowiącą o gotowości zawarcia umowy najmu powierzchni użytkowej z przeznaczeniem na kasyno gry. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej w stosunku do przedłożonego przez P. Sp. z o.o. dokumentu, o którym mowa w art. 35 pkt 6 ustawy zaznaczono, że ww. spółka dołączyła do oferty przedwstępną umowę najmu lokali użytkowych - w celu prowadzenia kasyna gry z dnia [...] stycznia 2017 r., z której wynika, że W. Sp. z o.o., tj. podmiot uprawniony do zawierania umów najmu lokali użytkowych zlokalizowanych we W., przy ul. [...], gdzie ma być zlokalizowane kasyno gry oraz P. Sp. z o.o., potwierdzają zgodnie gotowość zawarcia umowy najmu lokalu na warunkach, które zostaną ustalone przez strony po uzyskaniu przez najemcę koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wobec powyższego P. Sp. z o.o. dołączyła do oferty dokument zobowiązujący wynajmującego do oddania wynajmującemu lokal, w którym urządzane będą gry w ramach kasyna gry. W ocenie organu nie było również podstaw do odrzucenia oferty P. Sp. z o.o. z uwagi na dołączenie do oferty studium ekonomiczno-finansowego, które zdaniem skarżącej opracowane zostało na podstawie nierzetelnych danych. Wyjaśniono, że studium to zawierało – zgodnie z art. 35 pkt 11 zarówno określenie inwestycji jak i przewidywaną rentowność, a zatem nie było podstaw do stwierdzenia braku formalnego oferty w ww. zakresie. Jednocześnie wskazano, że subiektywna ocena studium, dokonana przez innego oferenta nie może stanowić podstawy do uznania, że takie studium nie spełnia wymogów określonych w stosownych przepisach ustawy. Natomiast komisja rewizyjna, w świetle obowiązujących przepisów, nie może dokonywać oceny wiarygodności danych deklarowanych w studium. Za nieuzasadniony uznano również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a tiret 3 rozporządzenia w związku z pkt 1 ppkt 2 lit. c załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzania przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1156); dalej: "rozporządzenie". Organ wskazał, iż proponowana lokalizacja kasyna, tj. "A." przy ul. [...] we W., nie spełnia definicji centrum rozrywki wskazanej w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia zgodnie z którym za centrum rozrywki uważa się wyodrębniony budynek, na terenie którego znajdują się miejsca służące rozrywce i rekreacji, takie jak klub bilardowy, kawiarnia, dyskoteka, kręgielnia, klub nocny. Wyjaśniono, że wskazanie w ofercie na fakt zlokalizowania na terenie obiektu lub w jego bezpośredniej bliskości, m.in. klubu fitness, salonu masażu, czy wypożyczalni kostiumów nie może zmienić dokonanej oceny położenia kasyna gry we wskazanej przez spółkę lokalizacji. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości. W skardze zarzucono naruszenie: art. 32 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia oraz ust. 8 pkt 1 załącznika do rozporządzenia, polegającego na udzieleniu C.P. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry we W., pomimo bezpodstawnego przyznania spółce przez komisję przetargową 2 punktów w ramach kryterium rentowność, w sytuacji gdy faktyczny wynik netto w 2014 roku z działalności spółki nie jest wynikiem dodatnim; art. 35 pkt 5 ustawy w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia, poprzez nieodrzucenie oferty P. Sp. z o.o. w przetargu na prowadzenie kasyna gry w województwie [...], pomimo tego, że zadeklarowana lokalizacja kasyna gry nie spełnia wymogów definicji kasyna gry; art. 36 pkt 6 i pkt 11 ustawy w związku z § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia, poprzez nieodrzucenie oferty P. Sp. z o.o. na prowadzenie kasyna gry w województwie [...], pomimo tego, że do oferty nie przedłożono odpisu dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry oraz przedłożone do oferty studium ekonomiczno-finansowe, które w zakresie dotyczącym określenia przewidywanej rentowności, zawiera dane nieznajdujące oparcia w rzeczywistości; art. 32 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret 3 rozporządzenia w związku z pkt 1 ppkt 2 lit. c załącznika do rozporządzenia, polegającego na odmowie udzielenia skarżącej koncesji na prowadzenie kasyna gry we W. w skutek nieprzyznania spółce 1 punktu za lokalizację kasyna gry w obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie centrum rozrywki; - przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm); dalej: "O.p." w związku z art. 8 ustawy, polegające na niepodjęciu jakichkolwiek działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo zgłoszenia przez spółkę licznych uzasadnionych wątpliwości i zarzutów do oświadczeń i dokumentów złożonych w postępowaniu przetargowym przez C.P. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o.; art. 191 O.p. w związku z art. 8 ustawy, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, że analiza treści oferty spółki nie pozwala na zakwalifikowanie proponowanej lokalizacji gry w obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie centrum rozrywki, podczas gdy spółka przedłożyła dokumenty potwierdzające, że na terenie hotelu znajdują się m.in. kawiarnia, klub bilardowy, salon masażu, klub fitness. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2018 r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzania przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w zw. z ust. 8 pkt 1 załącznika do rozporządzenia, polegający na przyjęciu, że udzielenie C.P. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry we W. było uzasadnione, pomimo bezpodstawnego przyznania spółce przez komisję przetargową 2 punktów w kategorii "Rentowność" (wynik netto w każdym z ostatnich trzech lat działalności) wskazanej w ofercie, w przypadku, gdy wynik netto w 2014 roku z działalności spółki nie był dodatni. Należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.) roczne sprawozdanie finansowe jednostki, z zastrzeżeniem ust. 2b, podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego. Przed zatwierdzeniem roczne sprawozdanie finansowe jednostek, o których mowa w art. 64, podlega badaniu zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 7. Sprawozdanie finansowe C.P. Sp. z o.o. za rok 2014 załączone do oferty przetargowej, zgodnie z art. 64 ustawy o rachunkowości, przed zatwierdzeniem, udostępnieniem wspólnikom oraz złożeniem w Krajowym Rejestrze Sądowym i urzędzie skarbowym, zostało przedłożone do zbadania przez firmę audytorską D. Sp. z o.o. Sp. k. Audytor przeprowadził badanie stosownie do postanowień rozdziału 7 ustawy o rachunkowości oraz zgodnie z Krajowymi Standardami Rewizji Finansowej. Na podstawie uzyskanych przez D. Sp. z o.o. Sp. k. dowodów badania, biegły rewident działający w imieniu podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych uznał, że stanowią one wystarczającą i odpowiednią podstawę do wyrażenia opinii. Podkreślenia w powyższym kontekście wymaga, iż z art. 3 ust. 3 Dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz. Urz. UE L 157 z 09.06.2006, str. 87) wynika, że bez uszczerbku dla art. 11, Państwa mogą zatwierdzać jako biegłych rewidentów jedynie osoby fizyczne spełniające przynajmniej warunki określone w art. 4 i art. 6-10 Dyrektywy. Są to warunki dotyczące poziomu etycznego, wykształcenia, weryfikacji kompetencji, sprawdzianów teoretycznych, szkoleń praktycznych. Zgodnie z powołanymi przepisami właściwe władze Państw Członkowskich na biegłych rewidentów mogą zatwierdzać osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 4), z odpowiednim wykształceniem, które ukończyły kurs kształcenia teoretycznego, po przejściu szkolenia praktycznego i zdaniu egzaminu z zakresu kompetencji zawodowych (art. 6), weryfikacja kompetencji zawodowych powinna dotyczyć przedmiotów mających znaczenie dla badania ustawowego (art. 7), sprawdzenie wiedzy teoretycznej powinno dotyczyć określonych przedmiotów (art. 8). Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE, w drodze odstępstwa od art. 7 i 8 ww. dyrektywy, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą postanowić, że osoba, która pomyślnie przeszła egzamin uniwersytecki lub równoważny lub posiada stopień uniwersytecki lub równorzędne kwalifikacje w jednym lub większej ilości przedmiotów, o których mowa w art. 8, może być zwolniona ze sprawdzenia wiedzy teoretycznej w zakresie przedmiotów objętych egzaminem lub stopniem. Zgodnie z ustępem 2 ww. przepisu w drodze odstępstwa od art. 7, Państwo Członkowskie może postanowić, że posiadacz stopnia uniwersyteckiego lub równoważnych kwalifikacji w jednym lub większej liczbie przedmiotów, o których mowa w art. 8, może być zwolniony ze sprawdzenia umiejętności stosowania w praktyce swojej wiedzy teoretycznej w zakresie takich przedmiotów, jeśli przeszedł praktyczne szkolenie w tym zakresie, potwierdzone egzaminem lub dyplomem uznanym przez to państwo. Art. 10 ww. dyrektywy przewiduje wymogi, co do ukończenia przez kandydata na biegłego rewidenta trzyletniego szkolenia praktycznego. Polska implementowała Dyrektywę 2006/43/WE do prawa krajowego ustawą z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77 poz. 649, z póżn. zm.). Przyjęła określone Dyrektywą wysokie wymagania dotyczące etyki, wykształcenia, szkoleń, egzaminów, natomiast nie skorzystała z możliwości rezygnacji z tych wymagań w stosunku do osób posiadających praktykę określoną w art. 11 Dyrektywy. Wskazać należy, że sprawozdanie finansowe C.P. Sp. z o.o. za rok 2015 załączone do oferty przetargowej, zawiera rachunek zysków i strat, który wskazuje zysk zarówno w roku 2015, jak i w roku 2014 (w stosunku do 2015 r.), tożsamy z zyskiem wskazanym w sprawozdaniu finansowym spółki za rok 2014. Sprawozdanie finansowe, zgodnie z wymogami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1577), zostało przyjęte przez Zarząd Spółki, podlegało badaniu przez biegłych rewidentów, którzy potwierdzili poprawność zawartych w nim danych finansowych, w tym także co do osiągniętego zysku Spółki, a następnie zostało zaakceptowane przez wspólników i złożone do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do urzędu skarbowego. Spółka za lata 2014, 2015 i 2016 nie sporządzała innych sprawozdań finansowych, niż te zatwierdzone przez zgromadzenie wspólników, które wykorzystano we wniosku o udzielenie koncesji. Zasadnie zatem Minister Finansów przyjął, iż brak jest podstaw do kwestionowania treści dołączonych do oferty dokumentów urzędowych zatwierdzonych przez osobę, posiadającą wiedzę i uprawnienia zawodowe w zakresie wykonywania czynności rewizji finansowej nadane w trybie ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym, w tym uprawnienia do badania sprawozdań finansowych. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 35 pkt 5, pkt 6 i pkt 11 ustawy w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia, polegające na nieodrzuceniu oferty P. Sp. z o.o. w związku z zastrzeżeniami do dokumentów, o których mowa w ww. przepisach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy w związku z § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia, poprzez nieodrzucenie oferty P. Sp. z o.o. wskazać należy, iż ww. Spółka do oferty dołączyła wymagany przepisami art. 35 pkt 5 opis usytuowania geograficznego budynku, w którym ma być ulokowane kasyno gry, określenie jego rozmiarów wraz z planem budynku. Spełnione zostały tym samym wymagania ustawowe w tym zakresie. Do oferty Spółka dołączyła również przedwstępną umowę najmu lokali użytkowych, stanowiącą o gotowości zawarcia umowy najmu powierzchni użytkowej z przeznaczeniem na kasyno gry zlokalizowanej we W., przy ul. [...], mieszczącej się w obiekcie hotelowym D. Ponadto do oferty dołączono m.in. decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] września 2016 r. zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego "H. z centrum konferencyjnym, funkcjami towarzyszącymi, salą wielofunkcyjną z przeznaczeniem na kasyno i parkingiem podziemnym" oraz deklarację dotyczącą wielkości powierzchni kasyna gry przeznaczonej bezpośrednio na prowadzenie gier hazardowych w obiekcie hotelowym. Tym samym brak było podstaw do kwestionowania przez komisję przetargową treści złożonych dokumentów, odrzucenia oferty, czy też przyznania mniejszej liczby punktów. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, iż komisja przetargowa nie może rozstrzygać wątpliwości prawnych dotyczących spełnienia, bądź niespełnienia przez dany podmiot przesłanek ustawowych warunkujących udzielenie koncesji, w tym spełnienia przez podmiot warunków określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, zawierającego definicję kasyna gry. W przeciwnym razie to komisja przetargowa, a nie minister właściwy do spraw finansów publicznych byłaby organem rozstrzygającym sprawę administracyjną, co naruszałoby przepisy ustawy o grach hazardowych. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. akt II GSK 396/05. Odnosząc się do zastrzeżeń Skarżącej w stosunku do przedłożonego przez P. Sp. z o.o. dokumentu, o którym mowa w art. 35 pkt 6 ustawy, zaznaczyć należy, że ww. Spółka dołączyła do swojej oferty przedwstępną umowę najmu lokali użytkowych - w celu prowadzenia kasyna gry z dnia [...] stycznia 2017 r. wraz z pełnomocnictwami, z której wynika, że W. Sp. z o.o., tj. podmiot uprawniony do zawierania umów najmu lokali użytkowych zlokalizowanych we W., przy ul. [...], gdzie ma być zlokalizowane kasyno gry oraz P. Sp. z o.o., potwierdzają zgodnie gotowość zawarcia umowy najmu lokalu na warunkach, które zostaną ustalone przez strony po uzyskaniu przez najemcę koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zatem P. Sp. z o.o. dołączyła do oferty dokument zobowiązujący wynajmującego do oddania wynajmującemu lokal, w którym urządzane będą gry w ramach kasyna gry, przy czym w art. 35 pkt 6 ustawy nie wskazano w jakiej formie powinna być zawarta umowa oddająca we władanie przedmiotowy lokal. Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący nieodrzucenia oferty P. Sp. z o.o. pomimo dołączenia studium ekonomiczno-finansowego, które zdaniem Skarżącej jest opracowane na podstawie nierzetelnych danych i tym samym nie wypełnia wymogu określonego w art. 35 pkt 11 ustawy, zgodnie z którym oferta powinna zawierać studium ekonomiczno-finansowe, zawierające co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności. Do swojej oferty przetargowej P. Sp. z o.o. dołączyła studium ekonomiczno-finansowe, które zawiera zarówno określenie inwestycji, jak i przewidywaną rentowność. Nie było zatem podstaw do stwierdzenia braku formalnego oferty ww. spółki w zakresie przywołanego dokumentu. Komisja przetargowa nie posiadała bowiem uprawnienia do dokonywania oceny wiarygodności danych deklarowanych w studium ekonomiczno-finansowym. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret 3 rozporządzenia w związku z ust. 1 pkt 1 lit. c załącznika do rozporządzenia, poprzez nieprzyznanie skarżącej jednego punktu za lokalizację kasyna gry w obrębie centrum rozrywki, należy wyjaśnić, iż zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, za centrum rozrywki uważa się wyodrębniony budynek, na terenie którego znajdują się miejsca służące rozrywce i rekreacji, takie jak klub bilardowy, kawiarnia, dyskoteka, kręgielnia, klub nocny. Dokonana przez organ analiza treści oferty spółki nie pozwoliła na zakwalifikowanie proponowanej lokalizacji kasyna gry w obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie centrum rozrywki. Lokalizacja ta nie wypełnia bowiem definicji centrum rozrywki. Wskazanie w ofercie na fakt zlokalizowania na terenie obiektu lub w jego bezpośredniej bliskości min. klubu fitness, salonu masażu, czy wypożyczalni kostiumów nie może zmienić dokonanej oceny położenia kasyna gry we wskazanej przez Spółkę lokalizacji. Również fakt zlokalizowania na terenie budynku, w którym ma być zlokalizowane kasyno gry klubu bilardowego nie daje podstaw do uznania tej lokalizacji za centrum rozrywki. Z uwagi na powyższe, zarzut naruszenia art. 191 O.p. w związku z art. 8 ustawy należy uznać za bezzasadny. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty niepodjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo zgłoszenia przez spółkę licznych uzasadnionych wątpliwości i zarzutów do oświadczeń i dokumentów złożonych w postępowaniu przetargowym przez C.P. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. W toku prowadzonego postępowania przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2017 r. organ koncesyjny podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Na podstawie art. 191 O.p., ocenił sprawę na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, w żaden sposób nie zbierając dowodów w sposób selektywny, czy wybiórczy. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a także w jasny i wyczerpujący sposób wyjaśnia motywy leżące u podstaw jej wydania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.