III SA/Wa 4286/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] ("Naczelnik", "NUS") decyzją z [...] maja 2017 r. orzekł o solidarnej z [...] sp. z o. o. ("spółka") i E. S. (innym członkiem zarządu) odpowiedzialności podatkowej A. S. ("Skarżąca", "Strona") za zaległość podatkową spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2011 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Od ww. decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS", "Dyrektor", "Organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] października 2017 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy podał, że termin płatności zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r. upływał 20 stycznia 2012 r. DIAS uznał, iż Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu Spółki od 14 czerwca 2006 r. do 26 kwietnia 2013 r., tj. w okresie powstania zobowiązania, jak i zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2011 r. DIAS podkreślił ponadto, za aktami sprawy, że Sąd Rejonowy w T. [...][...] Wydział [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. wykreślił z urzędu Skarżącą, prezesa zarządu ww. spółki, z Krajowego Rejestru Sądowego w oparciu o art. 18 § 2 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 12 ust. 2 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, w związku z otrzymaną informacją, iż Skarżąca została prawomocnie skazana za przestępstwa z art. 284 § 1 i art. 300 § 2 Kodeksu karnego. Jak wynika z kopii zawiadomienia z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 29 marca 2013 r., Skarżąca została skazana za przestępstwa określone w art. 18 § 2 Kodeksu spółek handlowych i art. 39 pkt 2 Kodeksu karnego wyrokami Sądu Rejonowego w A. [...] z [...] października 2012 r., który uprawomocnił się [...] października 2012 r., oraz Sądu Rejonowego w R. [...] z [...] maja 2012 r., który uprawomocnił się [...] października 2012 r. Dyrektor podał, że mimo prawomocnego skazania i obowiązującego zakazu Skarżąca nadal sprawowała funkcję członka zarządu spółki, podejmując decyzje i działania, których skutki mają zasadnicze znaczenie. W aktach sprawy znajdują się dokumenty, m.in. deklaracje podatkowe, wykazujące kwoty podatku podlegającego wpłacie do organu podatkowego, które Strona podpisywała i składała w Urzędzie Skarbowym w A., [...] m. in. deklaracja PIT-4R za 2012 r., deklaracje VAT-7 za okres od września 2012 r. do czerwca 2013 r., czy bilans i sprawozdanie finansowe za 2012 r., złożone do sądu. DIAS podkreślił, że pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji. Skarżąca, zgadzając się na pełnienie funkcji członka zarządu, wzięła na siebie pełną odpowiedzialność za działania spółki i ponosi wszelkie przewidziane prawem konsekwencje związane z pełnieniem tej funkcji, m.in. odpowiedzialność za zaległości podatkowe. Nadzór nad finansami jednostki to jeden z najważniejszych obowiązków członka zarządu spółki, której przewodzi, ponieważ to na nim ciąży odpowiedzialność za właściwe prowadzenie firmy. W konsekwencji czynności podejmowane przez Skarżącą, mimo zakazu, doprowadziły do wygenerowania zaległości podatkowych. Dyrektor wskazał, że administracyjne postępowanie egzekucyjne wobec spółki prowadzone było na podstawie wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. [...] tytułu wykonawczego z 6 marca 2012 r. Przeniesiona zaległość spółki nie była jedynym nieuregulowanym zobowiązaniem podatkowym, wobec którego prowadzono postępowanie egzekucyjne w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. , [...] jak również NUS, prowadzili także postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki obejmujące zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 02-05,07-12/2012 r. oraz w podatku od towarów i usług za 12/2011 r., 02, 03, 05, 08-12/2012 r. i za 01, 03/2013 r. W toku postępowań egzekucyjnych organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej spółki w Banku [...] S.A. Bank szeregiem pism informował, iż rachunek dłużnika wykazuje saldo debetowe i jest zablokowany, oraz że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w A. [...] z [...] października 2010 r. łączną egzekucję do rachunku bankowego prowadzi Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. , [...] Ł. B.. Inny bank, tj. [...] S.A., poinformował, iż przyjmuje do realizacji zajęcie, wskazał na zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej (egzekucję prowadził też ww. komornik sądowy). Organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego spółki w [...] S.A. Bank informował, że na rachunku zobowiązanego brak jest środków, oraz że nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Bank poinformował, iż zobowiązana spółka nie jest klientem banku. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. [...] przekazał tytuły wykonawcze do prowadzenia dalszej łącznej egzekucji ww. komornikowi sądowemu, Ł. B., który postanowieniem z [...] października 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Dyrektor zauważył, że ze sporządzonych w dniu 8 marca 2012 r., 2 maja 2012 r. oraz 12 listopada 2012 r. (w siedzibie spółki - ul. [...],[...]) protokołów o stanie majątkowym - spisanych w obecności i podpisanych przez Skarżącą - wynika, że spółka nie osiągała dochodów i nie posiadała majątku, nieruchomości, nie posiadała środków transportu i ruchomości do zajęcia. W celu ustalenia majątku spółki organy egzekucyjne między innymi wystąpiły ze stosownymi wnioskami do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców i Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych. W odpowiedzi uzyskano informacje, iż podmiot taki nie figuruje w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych. Natomiast z CEPiK uzyskano informację, że spółka posiada składniki majątku w postaci samochodów osobowych (m.in. [...], rok prod. 2000, oraz [...], rok prod. 2006), które to samochody stanowią współwłasność z bankiem [...] S.A. Ponadto posiada pojazdy drogowe (naczepy ciężarowe, rok prod. 1993 oraz 1989). Również w aktualnym wydruku z CEPiK z 27 marca 2017 r. widnieją wpisy, iż spółka posiada samochody osobowe ([...], rok prod. 2000 oraz [...], rok prod. 2006 (współwłasność z [...] S.A) oraz pojazdy drogowe (naczepy ciężarowe rok prod. 1993 oraz 1989). W odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego z dnia 9 sierpnia 2017 r. [...] S.A., w piśmie z dnia 8 września 2017 r., poinformował organ egzekucyjny, że z uwagi na niewywiązanie się spółki z umów kredytowych, stał się właścicielem zarówno [...], jak i [...]. Bank wskazał ponadto, iż kwota zadłużenia wymagalnego na 8 września 2017 r. wynosi 33 758, 99 zł (dot. umowy kredytu na [...]) i [...] zł (dot. umowy kredytu na [...]). Ponadto wskazał, że nie posiada wiedzy o postoju tych pojazdów, ich stanie, i podejmie stosowne działania w tym zakresie. Jak wskazał DIAS, tym samym nie jest możliwe prowadzenie egzekucji z ruchomości, których spółka, jak ustalono, nie jest właścicielem, natomiast pojazdy drogowe (naczepy ciężarowe, rok prod. 1993 oraz 1989), które widnieją w wydruku z CEPiK z 27 marca 2017 r. jako własność spółki, już z samego faktu, że do chwili obecnej nie zostały objęte egzekucją, wskazują na znikomą ich wartość (lata produkcji). Organ podatkowy ponadto wskazał, iż nie jest znana ich lokalizacja. DIAS ocenił, że dokumenty zgromadzone w prowadzonym postępowaniu potwierdzają bezskuteczność egzekucji wobec samej spółki, zaś dla wykazania tej przesłanki nie jest wymagane zakończenie postępowania egzekucyjnego wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia o umorzeniu tego postępowania. DIAS stwierdził, że znajdujący się w aktach materiał dowodowy pozwala na dokonanie obiektywnej, w kontekście przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 ze zm., dalej "pun"), oceny wystąpienia podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość. Spółka posiadała zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 02 - 08,10 -12/2011 r., 02 - 05, 07 - 12/2012 r., 02 - 12/2013 r. w łącznej kwocie 10 307, 95 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 4 596 zł. Posiadała także zaległości w podatku od towarów i usług za 11 - 12/2010 r., 06, 07, 10-12/2011 r., 02, 03, 05, 08 - 12/2012 r., 01, 03, 04, 06, 07, 09/2013 r., 01 - 03/2014 r. w łącznej kwocie 204 217, 52 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 89 927 zł, a także w innych podatkach – CIT, w składkach na ubezpieczenie społeczne oraz wobec szeregu wierzycieli cywilnych. Dyrektor odnotował, że Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał analizy sytuacji finansowej spółki na podstawie bilansów i rachunku zysków i strat, zeznań o wysokości osiągniętego dochodu/straty (CIT-8), deklaracji VAT-7 za lata 2011-2013. Jak wynika z przedstawionych danych wskaźnik zadłużenia liczony jako stosunek zobowiązań Spółki do jej aktywów za te lata wynosił odpowiednio: 85, 99%, 93, 50%, 201, 46%. Zatem już na przełomie 2011 r. i 2012 r. spółka była zadłużona powyżej granicy bezpiecznego poziomu. Z danych tych wynika również, iż spółka w 2011 i 2012 r. osiągnęła stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwotach odpowiednio: 620 044, 53 zł i 375 445, 44 zł, a w 2013 r. osiągnęła dochód w wysokości 324 674, 54 zł. Już w 2011 r. zaistniały, według Naczelnika, okoliczności uzasadnienie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zdaniem DIAS przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki zaszły jednak znacznie wcześniej, niż wskazał NUS. Z akt sprawy nie wynika tymczasem, aby został zgłoszony taki wniosek. Nadto Skarżąca nie wykazała, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jej winy. W ocenie Organu odwoławczego Strona nie przedstawiła także mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych co najmniej w znacznej części. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieudowodnienia wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego i niewskazania sposobu ich wyliczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, DIAS stwierdził, że - istotnie - zaskarżona decyzja Naczelnika nie zawiera żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego, jednakże podał, że kwoty kosztów są prawidłowe. Podstawę naliczenia kosztów egzekucyjnych stanowił art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 2 oraz art. 64 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm., dalej też "upea"). Skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora. Zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej też "Op" lub "Ordynacja"), poprzez niewykazanie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, oraz art. 116 § 2 Op, poprzez przyjęcie, iż Skarżąca mogła ponosić solidarną odpowiedzialność podatkową, pomimo, iż pełnienie funkcji prezesa zarządu było nieważne z mocy prawa. Wskazała, że po [...] września 2012 r. (wyrok Sądu karnego) bezprawnie przypisywała sobie kompetencje członka zarządu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Organ niezasadnie przyjął odpowiedzialność członka zarządu, bowiem w majątku spółki znajdują się składniki, które pozwalają na zaspokojenie zaległości podatkowych bez potrzeby wydawania decyzji na osobę trzecią. Według Strony Naczelnik, jeszcze przed ustaleniem przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku spółki i zgromadzeniem dowodów w tym zakresie, wszczął postępowanie o odpowiedzialności osoby trzeciej. Wszczęcie postępowania podatkowego nastąpiło w sprawie w dniu 23 stycznia 2017 r., a w dniu 27 marca 2017 r. organ egzekucyjny ustalił, iż spółka posiada ruchomości w postaci samochodów osobowych, które mogą być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Strona wskazała na fakt, iż pojazdy stanowią współwłasność z [...] i nie jest to przeszkodą do prowadzenia egzekucji z ruchomości. Sprzedaż samochodów może nastąpić przy uwzględnieniu słusznych praw drugiego ze współwłaścicieli. Ponadto, według Skarżącej, Organ podatkowy nie pokusił się o sprawdzenie, w jakiej części pojazdy już są spłacone, i czy aby nie nastąpiła już całkowita spłata. Brak jest uzasadnienia dla uznania, iż wartość tych ruchomości jest "znikoma". Zdaniem Strony, ponieważ egzekucja nadal jest prowadzona, orzekanie o odpowiedzialności członka zarządu w sytuacji, gdy w sprawie brak jest postanowienia w trybie art. 59 upea o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko spółce, jest niezasadne. Strona zarzuciła też niewykazanie w decyzji sposobu wyliczenia kosztów egzekucyjnych w oparciu o przepisy upea. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i ponowił swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. zasadnie wskazał, że dla skutecznego przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga wystąpienia konkretnych przesłanek pozytywnych oraz braku przesłanek negatywnych. Rolą organów jest wykazanie powstania zaległości w dacie, kiedy dana osoba pełniła funkcję członka zarządu, a także wykazanie bezskuteczności egzekucji względem samej spółki. Z kolei rzeczą osoby, na którą organ zamierza przenieść odpowiedzialność, jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość (układ), albo że niezgłoszenie takiego wniosku wynika z przyczyn niezawinionych przez członka zarządu, albo w końcu, że istnieje mienie, z którego organ może zaspokoić zaległości spółki. Prawidłowo ustaliły Organy w niniejszej sprawie, że Skarżąca była członkiem zarządu spółki [...] Sp. z o. o. w okresie od 14 czerwca 2006 r. do 26 kwietnia 2013 r. W tym właśnie czasie powstała zaległość podatkowa spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2011 r. W kwestii bezskuteczności egzekucji wobec spółki podzielić należy ocenę Organów, że taką bezskuteczność można wykazać każdym dowodem – nie jest wcale konieczne postanowienie organu egzekucyjnego wydane na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umarzające takie postępowanie. Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki było jednak wszczęte, i że w jego ramach dokonano szeregu czynności egzekucyjnych, które zakończyły się niepowodzeniem. Otóż organ zwrócił się do banków, w których spółka mogła mieć rachunki bankowe ([...] S.A., [...]S.A., [...] S.A., [...] S.A.). Tylko w jednym z nich spółka miała otwarty rachunek bankowy, wykazywał on jednak saldo debetowe, był zablokowany, zaś łączną egzekucję wobec tego rachunku prowadził komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w A. [...] po wydaniu postanowienia w trybie art. 773 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Od razu przypomnieć należy, że postanowieniem z 21 października 2013 r. prowadzone przez tego komornika postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z powodu bezskuteczności, tzn. jego podstawą, jak wynika z akt sprawy, był art. 824 § 1 pkt 3 Kpc ("...jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych;"). W roku 2012 trzykrotnie sporządzony został protokół o stanie majątkowym spółki, który sygnowała sama Skarżąca, zaś z tych protokołów wynikało, że spółka nie osiąga dochodów, nie posiada żadnego majątku, nieruchomości, ruchomości, w tym środków transportu. Z raportu poborcy skarbowego z 18 lutego 2016 r. wynikało, że spółka nie ma swojej siedziby pod adresem zadeklarowanym w KRS (wobec zaległości czynszowych umowa została wypowiedziana przez wynajmującego), zaś inny adres nie został zgłoszony. Nie można więc uznać wobec powyższych, niespornych okoliczności, że Organy nie wykazały bezskuteczności egzekucji wobec samej spółki. W skardze Skarżąca zaakcentowała, że wszczęcie postępowania podatkowego (dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności) nastąpiło zanim Organ I instancji ustalił stan bezskuteczności egzekucji wobec spółki. Otóż zarzut ten jest wręcz zdumiewający, gdyż to właśnie po wszczęciu postępowania organy podatkowe zazwyczaj ustalają, w sposób stanowczy, fakty istotne prawnie z punktu widzenia przedmiotu tego postępowania. W kwestii istnienia dwóch pojazdów ([...] i [...]) uznać należało, że niezależnie od tego, czy prawo ich własności przysługuje tylko bankowi finansującemu ich zakup (bank [...] S.A. wyjaśnił, że w związku z brakiem zapłaty rat kredytu, którego udzielił dla sfinansowania zakupu pojazdów, stały się on jego wyłączną własnością), nie jest znane miejsce postoju tych pojazdów, gdyż nikt ze spółki tego miejsca nie wskazał. Co więcej – bank ten podał, że w związku z udzieleniem kredytowania podejrzewa popełnienie przestępstwa oszustwa, i dlatego zawiadomi Prokuraturę o tym podejrzeniu. Nie było także znane miejsce postoju dwóch naczep wyprodukowanych w roku 1989 i 1993, toteż nawet przyjmując, że ze względu na wiek tych naczep ciężarowych stanowią one jakąś realną wartość, nie było możliwe wyegzekwowanie zaległości spółki, gdyż nie wiadomo, gdzie znajduje się ten majątek. Dodać należy, że także w skardze Skarżąca nie podaje tego miejsca, choć i tak podanie go na tym etapie sprawy uznane by zostało za spóźnione. W skardze wskazano natomiast na majątek spółki w postaci samochodu marki [...] oraz urządzenia [...]. Sąd zauważa więc, że - po pierwsze – te rzekomo istniejące, nadające się do egzekucji składniki majątku spółki, zostały podane dopiero w samej skardze, co ponownie musi być uznane za spóźnione. Po drugie – aktualna pozostaje uwaga, że komornik sądowy umorzył prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 Kpc. To postanowienie komornika podlegać mogło kontroli sądu powszechnego, i tylko w tym trybie mogło zostać podważone. Po trzecie – wskazane urządzenie [...], jak wynika z akt sprawy, było przedmiotem licytacji prowadzonej przez komornika, ale z powodu braku licytantów nie zostało ono zbyte. Po czwarte - Skarżąca nadal, konsekwentnie, nawet w skardze, nie podaje miejsca postoju tego urządzenia i samochodu. Po piąte wreszcie, co dotyczy właściwie wszystkich uwag Skarżącej zgłaszającej rzekomy majątek spółki jako podstawę oceny, że przyjęcie stanu bezskuteczności egzekucji wobec spółki było wadliwe, lub jako dowód, że istnieje majątek, z którego organ egzekucyjny mógłby się zaspokoić co najmniej w znacznym stopniu, przypomnieć należy, że prawomocnymi wyrokami Skarżąca została skazana za liczne przestępstwa gospodarcze. Skarżącej przypisano działanie na szkodę spółki, przedstawianie do sądu rejestrowego nieprawdziwych danych sprawozdawczych, przywłaszczenie, oszustwa wyborcze w spółce, udaremnianie lub uszczuplanie zaspokojenia wierzyciela poprzez m.in. usuwanie, ukrywanie, zbywanie lub niszczenie składnika majątku. Bezpodstawne, niepoparte dowodami twierdzenie Skarżącej, na późnym etapie skargi do Sądu, że spółka dysponowała jednak pewnym majątkiem, nie może być zatem uznane za wiarygodne. Choć więc rozważania Organu co do znikomości wartości dodatkowo powołanego przez Skarżącego, rzekomego majątku spółki, są trafne, to jednak – wobec niewskazania tego majątku – są one właściwie bezprzedmiotowe dla niniejszej sprawy. W skardze sformułowano zarzut, że Organy pominęły fakt, iż pełnienie przez Skarżącą funkcji w zarządzie spółki "...było nieważne z mocy prawa.". Wskazała na fakt skazania prawomocnymi wyrokami sądowymi za ww. przestępstwa, a nadto na orzeczenie środka karnego w postaci zakazu zajmowania funkcji w kapitałowych spółkach prawa handlowego. Otóż przypomnieć należy, że wspomniane wyroki Sądów w A. i R.uprawomocniły się w dniu 10 i 25 października 2012 r., Kiedy powstawała przeniesiona w sprawie zaległość spółki (styczeń 2012 r.), Skarżąca niewątpliwie była członkiem jej zarządu także w sensie prawnym. Poza tym z brzmienia art. 116 § 2 Op, a także z orzecznictwa sądowego wynika, że dla przyjęcia odpowiedzialności członka zarządu wystarczające jest faktyczne pełnienie funkcji, nawet, jeśli z jakichś względów, np. upływu kadencji członka zarządu, mógłby on podnosić, że formalnie nie wchodził w skład zarządu, gdyż nie został powołany na kolejną kadencję. Twierdzenie Skarżącej, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki wyniknął z faktu, że w spółce nie zaszły przesłanki dla takiego wniosku, jest wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne. Aby skorzystać z tego zarzutu uwalniającego od odpowiedzialności, członek zarządu musi wykazać najpierw, że przesłanki do wystąpienia z wnioskiem obiektywnie zaszły, a dopiero następnie, że z jakichś usprawiedliwionych, indywidualnych względów (np. długotrwałej choroby uniemożliwiającej rozeznanie w sytuacji spółki) nie mógł zgłosić wniosku. Twierdzenie, że taki wniosek nie powinien być zgłoszony, wyklucza wystąpienie przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji. Ostatnio wskazany w skardze zarzut, tj. dotyczący niejasności w ustaleniu kosztów egzekucyjnych, polega w istocie nie na tym, że koszty te podano w wadliwej wysokości, lecz na tym, że nie wyjaśniono ich wysokości. Dlatego trafna jest uwaga Dyrektora, iż Skarżąca miała pełny dostęp do akt sprawy, w tym akt egzekucyjnych, z których wynika, jak powstały te koszty egzekucyjne, jaka była ich podstawa prawna, zaś kwestionowanie tych kosztów możliwe było w trybie zażalenia spółki na postanowienie w przedmiocie kosztów, a dalej – także w trybie skargi do sądu administracyjnego. W niniejszym postępowaniu Sąd nie był uprawniony oceniać, czy koszty egzekucyjne ustalono prawidłowo. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę.