II SA/Op 410/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na czynność Burmistrza Zdzieszowic z dnia 12 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do drugiego etapu konkursu na wolne stanowisko urzędnicze postanawia: odrzucić skargę. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na czynność Burmistrza Zdzieszowic z dnia 12 lipca 2018 r., nr [...], w zakresie odmowy dopuszczenia do kolejnego etapu konkursu na wolne stanowisko urzędnicze. Z akt sprawy wynika, że opisanym pismem (czynnością) z dnia 12 lipca 2018 r., nr [...], Burmistrz Zdzieszowic poinformował skarżącą, że podczas analizy jej dokumentów, złożonych w ramach naboru na wolne stanowisko kierownicze – [...] w [...] w jednostce organizacyjnej Gminy Zdzieszowice, komisja rekrutacyjna stwierdziła brak wymogu formalnego, jakim jest staż pracy wynoszący co najmniej 5 lat. Opisanym pismem Burmistrz Zdzieszowic poinformował także, że zgodnie z ogłoszeniem o naborze na wolne kierownicze stanowisko z dnia 29 czerwca 2018 r., wśród wymagań niezbędnych, stawianych kandydatom na stanowisko był wymóg stażu pracy co najmniej 5 lat, udokumentowany świadectwami pracy lub zaświadczeniem o trwającym zatrudnieniu. Dalej w piśmie tym wskazano, że Regulamin naboru na wolne stanowisko urzędnicze w Urzędzie Miejskim w Zdzieszowicach oraz na wolne stanowiska kierowników jednostek organizacyjnych gminy, stanowiący załącznik nr 1 do zarządzenia nr SG.120.8.2013, Burmistrza Zdzieszowic z dnia 27 marca 2013 r., w § 7 przewiduje przeprowadzenie konkursu w dwóch etapach: w pierwszym etapie komisja konkursowa dokonuje analizy dokumentów aplikacyjnych pod względem formalnym oraz ustala listę kandydatów dopuszczonych do drugiego etapu. Analiza dokumentów aplikacyjnych (§ 8 Regulaminu) polega na zapoznaniu się przez komisję z aplikacjami nadesłanymi przez kandydatów i porównanie danych zawartych w aplikacji z wymaganiami formalnymi określonymi w ogłoszeniu, celem dopuszczenia do dalszego postępowania rekrutacyjnego. Burmistrz podniósł, że podczas analizy dokumentów skarżącej, komisja stwierdziła brak wymogu związanego z okresem zatrudnienia. Nie godząc się z powyższym stanowiskiem organu, skarżąca pismem z dnia 18 lipca 2018 r. wezwała Burmistrza Zdzieszowic do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezpodstawnym niedopuszczeniu jej do drugiego etapu konkursu, domagając się zmiany rozstrzygnięcia i dopuszczenie jej osoby do drugiego etapu konkursu. Oświadczyła także, że skieruje w terminie 30 dni licząc od 12 lipca 2018 r., skargę do sądu administracyjnego. Odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Burmistrz Zdzieszowic udzielił w piśmie z dnia 30 lipca 2018 r., podtrzymując swoje stanowisko. Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. A. W. złożyła skargę do tut. Sądu zarzucając Burmistrzowi Zdzieszowic bezpodstawne niedopuszczenie jej do drugiego etapu konkursu na przedmiotowe stanowisko, a także ogłoszenie o wynikach naboru na stanowisko i zamknięcie procedury konkursowej. Zarzuciła czynnościom konkursowym organu naruszenie art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1-2a, art. 13a ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych i wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności polegającej na niedopuszczeniu jej osoby do drugiego etapu konkursu i ogłoszenie o wynikach naboru, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności całego postępowania konkursowego. Uzasadniając swoje żądania podała, że podstawowym zarzutem w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że komisja konkursowa wobec jej osoby wymaga spełnienia warunków i kryteriów, których nie ma w ogłoszeniu o naborze, tj. wymagań merytorycznych (brak doświadczenia). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a." Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. W niniejszej sprawie A. W. zaskarżyła do Sądu czynność Burmistrza Zdzieszowic z dnia 12 lipca 2018 r. wyrażoną pismem znak: [...], w przedmiocie niedopuszczenia jej do udziału w drugim etapie postępowania rekrutacyjnego prowadzonego w ramach naboru na stanowisko kierownicze – [...] w [...] w jednostce organizacyjnej Gminy Zdzieszowice. Organ utrzymał następnie swoje stanowisko w piśmie z dnia 30 lipca 2018 r., znak: [...]. Postępowanie powyższe prowadzone było w trybie ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1260, z późn. zm.), która w rozdziale II reguluje procedurę naboru kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze (art. 11 i nast. tej ustawy). Zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, w toku naboru komisja wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia kierownikowi jednostki celem zatrudnienia wybranego kandydata. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Informacja ta zawiera nazwę i adres jednostki, określenie stanowiska, imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego oraz uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko (art. 15 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych). Informacja ta stanowi ostatni etap kończący postępowanie rekrutacyjne. Z powyższych regulacji wynika zatem, że postępowanie rekrutacyjne rozpoczyna się w momencie ogłoszenia o naborze, a kończy w chwili przedstawienia informacji o wyniku przeprowadzonego naboru. Postępowanie to składa się z kilku etapów. Poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania rekrutacyjnego stanowią zamknięty ciąg czynności, które nie mają charakteru samodzielnego. Nie każda z tych czynności stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 24 stycznia 2017 r., że wprawdzie postępowanie rekrutacyjne składa się z kilku etapów, to nie oznacza to jednak, iż jego poszczególne etapy stanowią czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. Poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania rekrutacyjnego stanowią zamknięty ciąg czynności, które nie mają charakteru samodzielnego. Dokonana przez komisję rekrutacyjną odmowa dopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postępowania rekrutacyjnego nie stanowi innego niż określony w pkt. 1 – 3 art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, ponieważ komisja nie jest organem administracji publicznej. Komisję każdorazowo powołuje Burmistrz Zdzieszowic, a wykonuje ona czynności doraźne w celu wyłonienia i przedstawienia organowi kandydatów na określone stanowiska pracy. Czynności te nie rozstrzygają o prawach kandydata, gdyż o tych decyduje organ, podając do wiadomości wynik postępowania rekrutacyjnego. Działania komisji rekrutacyjnej stanowią jedynie pomoc dla organu w procesie rekrutacji na wolne stanowisko urzędnicze, w tym kierownicze stanowisko urzędnicze. Z obowiązujących przepisów nie wynika nawet, że odmowa dopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postępowania rekrutacyjnego przybiera określoną formę. Ustawa o pracownikach samorządowych nie wypowiada się w tej kwestii (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2966/15, LEX 2293633). Tym samym również czynność Burmistrza Zdzieszowic skierowana pismem do skarżącej, zawiadamiająca o niedopuszczeniu jej przez komisję konkursową do udziału w drugim etapie postępowania rekrutacyjnego nie stanowi czynności, którą można skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego. Dopiero informacja o wyniku naboru, która kończy postępowanie rekrutacyjne, stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pochodzi ona bowiem od organu i rozstrzyga o prawach kandydata. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że czynność niedopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postępowania nie stanowi innego niż określony w pkt 1–3 art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na zasadzie art. 58 1 pkt 1 P.p.s.a. stwierdził zaistnienie przesłanki odrzucenia skargi, o czym orzekł jak w sentencji.