II SA/Wr 591/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. starosta odmówił udzielenia inwestorowi W. Ł. pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność skarżącego, gdyż jeden z czterech członków wspólnoty mieszkaniowej odwołał wcześniejszą zgodę na wykonanie tych robót, zaś skarżący został bezskutecznie wezwany do uzupełnienia wniosku w zakresie posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 35 ust. 3 prawa budowlanego Dz. U. z 2018 r., poz. 1202). Odbiór decyzji doręczanej skarżącemu i inwestorowi potwierdził w dniu [...] stycznia 2018 r. dorosły domownik, który podjął się oddania jej adresatowi (treść potwierdzenia odbioru, dane adresowe w aktach administracyjnych). W dniu [...] lutego 2018 r. wpłynęło do starosty złożone osobiście przez inwestora i dorosłego domownika odwołanie od decyzji odmownej. Uwzględniając te okoliczności organ (art. 32 p.p.s.a.) stwierdził niedopuszczalność odwołania dorosłego domownika oraz osobno, zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie przez inwestora terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazał w uzasadnieniu, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie należało wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Termin ten obliczony zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. upłynął z dniem [...] lutego 2018 r. (czwartek, dzień roboczy), zatem w nin. sprawie odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W skardze wniesionej przez skarżącego działającego przez pełnomocników – inwestora i dorosłego domownika, zawarto prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak twierdził skarżący, organ orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego zawarł w skardze zarzuty przeciwko tej decyzji organu. Pełnomocnicy skarżącego przedstawili okoliczności mające usprawiedliwić uchybienie terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mylą się pełnomocnicy skarżącego, że organ wydał decyzję. Organ wydaje decyzję dopiero po ustaleniu przesłanek formalnej skuteczności odwołania, czyli po stwierdzeniu dopuszczalności odwołania i wniesienia go w terminie. Organ stosował art. 134 k.p.a. stanowiący, że "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia "uchybienie terminu do wniesienia odwołania". Wydanie tego postanowienia oznacza ostateczne załatwienia sprawy, wskutek czego odmowna decyzja starosty stała się ostateczna i prawomocna. Nie pozbawia to skarżącego lub jego pełnomocników uprawnienia do ponowienia wniosku o pozwolenie na budowę, o ile posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd administracyjny nie jest właściwym adresatem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, gdyż być może tego dotyczyła prośba zawarta w skardze. Sąd nie jest ponadto uprawniony do pouczenia strony o prawidłowym sposobie działania w celu uzyskania pozwolenia na budowę lub przywrócenia terminu (art. 58 i art. 59 k.p.a.). Sąd bowiem orzeka w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), które wyznacza przedmiot orzekania organu. W nin. sprawie mogła podlegać ocenie sądowej prawidłowość stosowania przez organ art. 134 k.p.a. Jak wynika z okoliczności sprawy prawidłowość ta nie budziła wątpliwości. Doręczenie decyzji nastąpiło w sposób procesowo skuteczny (art. 43 k.p.a.) w określonym dniu. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Odwołanie zostało niewątpliwie wniesione po upływie tego terminu. Prostą konsekwencją tego było stwierdzenie przez organ uchybienia terminu. W granicach sprawy sądowej nie znajdowała się również kwestia prawidłowości decyzji starosty i Sąd nie był uprawniony do kontroli jej zgodności z prawem. Z tych względów i zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.