II SA/Rz 748/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy budynków rekreacji indywidualnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi L.K. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy budynków rekreacji indywidualnej. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. L.K. zgłosił zamiar budowy 5 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 na działce o nr ewid. 831 obr. [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 – dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy opisanych wyżej budynków rekreacyjnych. W uzasadnieniu Starosta podał, że planowana inwestycja narusza postanowienia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (dalej w skrócie: Studium) zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W odwołaniu od powyższej decyzji L.K. podniósł, że jest ona krzywdząca, ponieważ cytowany w zaskarżonej decyzji przepis § 3 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Wojewody [...] wyłącza z zakazu lokalizowania obiektów budowlanych obszary, dla których dopuszczono w Studium możliwość lokalizowania obiektów budowlanych. Skarżący zwrócił uwagę, że działka położona jest w obszarze, dla którego w Studium (zarówno obszar V jak i VI) dopuszcza możliwość zabudowy. Ponadto zaznaczył, że zgłoszona budowa nie narusza art. 29 ust. 1 pkt 2a i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., gdyż jego zdaniem przepis ten dopuszcza budowę na działce o powierzchni 4588 m2 maksimum 9 takich budynków. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja, której dotyczy zgłoszenie jest przewidziana do realizacji w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2014 r., poz. [...] z późn. zm., dalej określaną jako "uchwała") o jego ustanowieniu w § 3 ust. 1 pkt 4 zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek: [...], [...], jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, przy czym dla sztucznych zbiorników wodnych za linię brzegową uważa się linię wody przy maksymalnej rzędnej piętrzenia wody w zbiorniku. Wyjaśnił, że linia brzegowa sztucznego zbiornika "[...]" wyznaczona jest w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki S. zaporą betonową [...]. Według zapisów tej decyzji rzędna maksymalnego poziomu piętrzenia, która odpowiada linii brzegowej przedmiotowego zbiornika wodnego wynosi 420,00 m n.p.m. Organ zauważył natomiast, że według rzędnych terenu widocznych na mapie zasadniczej przedmiotowego terenu, cała działka nr ewid. 381 znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika [...]. Jednocześnie wyjaśnił, że projektowane budynki rekreacji indywidualnej rozumiane jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku nie zostały ujęte w katalogu odstępstw od zakazu przewidzianych w uchwale. Dalej wskazał, że na analizowanym terenie brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże ze Studium wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w terenie oznaczonym symbolem Vb - obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy oraz VI - obszar istniejącej zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności zabudowy. Ponadto działka znajduje się w 50 metrowym pasie strefy ochronnej zbiorników, gdzie w miejscach wskazanych dopuszczono: lokalizowanie urządzeń związanych z rekreacją, wypoczynkiem, sportami wodnymi i gospodarką rybną, lokalizowanie obiektów kubaturowych związanych bezpośrednio z obsługą sportów wodnych i gospodarką rybną oraz zakaz budowy obiektów tymczasowych. W zgłoszeniu nie wskazano również rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej planowanego przedsięwzięcia. Mając wszystko powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że zgłaszane budynki rekreacji indywidualnej nie zostały ujęte w katalogu obiektów kubaturowych zwolnionych z zakazów w strefach ochronnych, a zatem wniesienie sprzeciwu było zasadne. Końcowo podał, że pomimo błędnie wskazanego w podstawie prawnej art. 30 ust. 5c P.b. oraz nieaktualnego aktu prawa miejscowego w zaskarżonej decyzji, nie mógł jej uchylić w trybie art. 138 § 2 k.p.a., z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2a i art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez błędne uznanie, że zasadnym było wniesienie przez Starostę sprzeciwu, podczas gdy jego zdaniem zgłoszenie nie narusza zakazów określonych w uchwale w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zmienionej uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r., a budowa jest dopuszczalna z punktu widzenia zapisów Studium; błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów w/w uchwały, tj. § 3 ust. 4 po zmianie oraz § 3 ust. 2; błędną wykładnię zapisów Studium oraz błędne przyjęcie braku rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej planowanego przedsięwzięcia. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 2 w/w uchwały, "zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 nie narusza lokalizacji obiektów budowlanych wskazanych w: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i ostatecznych decyzjach administracyjnych, obowiązujących w dniu 20.11.2010 r.". Podniósł, że obowiązujące Studium zostało uchwalone w dniu 12 grudnia 2000 r., a więc obowiązywało w dniu 20 listopada 2000 r. Zdaniem skarżącego treść zapisu Studium dla obszaru działki nr 831 w Wołkowyi wskazuje, iż planowane przedsięwzięcie winno być objęte wyjątkiem, o którym mowa w § 3 ust. 2 w/w uchwały. Ponadto zdaniem skarżącego, Studium określa zasady zagospodarowania stref ochronnych, jednak nie określa szczegółowo przeznaczenia terenów znajdujących się w strefach ochronnych. Jedynym zakazem występującym w zasadach zagospodarowania stref ochronnych jest zakaz budowy obiektów tymczasowych. Końcowo dodał, że w zgłoszeniu wyraźnie podano rozwiązanie gospodarki wodno-ściekowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 28 września 2018 r. skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ zasadzie praworządności, wyrażające się pominięciem przy rozpatrywaniu sprawy aktu prawa miejscowego w postaci uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., zmieniającej treść § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, a w konsekwencji naruszenie: 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażające się wadliwym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, tj.: a) przeprowadzenie ustaleń w zakresie odległości planowanej inwestycji od linii brzegu sztucznego zbiornika "[...]", przy czym w aktualnym stanie prawnym, okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż odległość inwestycji od linii brzegu jest brana pod uwagę wyłączenie w przypadku lokalizacji obiektu w pobliżu rzek, jezior i innych zbiorników naturalnych, natomiast zamierzenie inwestycyjne skarżącego polega na budowie obiektów budowlanych w pobliżu zbiornika sztucznego; b) nieprzeprowadzenie wyczerpujących ustaleń w zakresie charakteru zbiornika wodnego "[...]", a w szczególności czy stanowi on "urządzenie wodne" w rozumieniu art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566), co z kolei uniemożliwia uznanie go za "sztuczny zbiornik wodny" w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 4 Uchwały i art. 24 ust. 1 pkt 8 b) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1614); 3. art. 78 § 4 i art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie ustaleń faktycznych na podstawie dokumentu urzędowego w postaci załącznika Nr 1 Studium (mapy w skali 1:10 000), który nie został dołączony do materiału dowodowego sprawy, pomimo że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, w konsekwencji czego nie podlega publikacji; 4. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia przez organ, jaki jest wpływ zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem na zachowanie walorów krajobrazu podlegających ochronie obszarowej i w jaki sposób planowana zabudowa narusza te walory; 5. § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na literalnej interpretacji przedmiotowego zakazu, w oderwaniu od celu ustanowienia obszarowej formy ochrony przyrody i pomimo, że planowane uzupełnienie istniejącej zabudowy nie narusza przedmiotu ochrony określonego w Uchwale, jak również nie pozostaje w jakiejkolwiek kolizji z zachowaniem walorów krajobrazu podlegającego ochronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzone bowiem naruszenia nie kwalifikują się jako przewidziane w art. 145 § 1 P.p.s.a. podstawy wyeliminowania decyzji z obiegu prawnego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Organ I instancji zgłosił zaś sprzeciw do dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru budowy 5 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2, na działce nr ew. 831 w [...]. Nie ulega wątpliwości, że sprzeciw został zgłoszony w terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 P.b., gdyż zgłoszenie zostało złożone przez skarżącego w dniu 26 stycznia 2018 r., zaś skarżący potwierdził odbiór decyzji Starosty w dniu 13 lutego 2018 r. Podstawą zgłoszonego sprzeciwu Starosty było stwierdzenie, że planowane obiekty znajdują się w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej zbiornika [...], co jest sprzeczne z § 3 ust. 1 pkt 4 błędnie powołanego aktu w postaci Rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dotyczącego zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obszarów, dla których dopuszczono w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego możliwość lokalizowania obiektów budowlanych. Organ I instancji błędnie przywołał też art. 30 ust. 5c P.b. jako podstawę prawną zgłoszenia sprzeciwu. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania skarżącego Wojewoda prawidłowo już wskazał przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. jako właściwą podstawę decyzji. Zgodnie z tą normą prawną organ administracji architektonizno – budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Wojewoda przy tym wskazał § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]) zmienionej uchwałą Sejmiku Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Z 2017 r., poz. [...]) jako przepis prawa miejscowego, z którym planowana inwestycja byłaby sprzeczna. Z wywodów uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że właściwie chodziło o przepis § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b tej uchwały. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji w tym wypadku pozostaje wejście w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566), bo z tej zmiany stanu prawnego (poprzednio obowiązywała ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) nie wynika, że uchwała Sejmiku w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b przestała obowiązywać. Nie przestały także obowiązywać pozwolenia wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy poprzednio obowiązującej ustawy. W świetle przedstawionych wcześniej podstaw uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, brak precyzji organów w nazewnictwie aktu, przytoczenia nieobowiązującej treści przepisu, czy przywołanej podstawie prawnej nie skutkować uwzględnieniem skargi. Przepis § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały w dacie rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewodę brzmiał bowiem następująco: "Na terenie Obszaru zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek: [...],[...], zgodnie z załącznikiem mapowym nr 1 a i 1 b, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Z kolei ze znajdującego się w aktach sprawy fragmentu decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (str. 2 decyzji) wynika zarówno kontestowana na rozprawie okoliczność, że zalew [...] utworzony zaporą betonową jest sztucznym zbiornikiem wodnym (w województwie [...] okoliczność ta może być wręcz uznana za fakt powszechnie znany), jak i to, że normalny poziom piętrzenia dla zalewu [...] wynosi 420 m n.p.m. Analiza kopii mapy zasadniczej z naniesionym ukształtowaniem terenu – nawet przedstawionej przez samego skarżącego, nie pozostawia wątpliwości, że prawidłowe jest ustalenie, że cała działka nr 831 znajduje się w pasie o szerokości 100 m od poziomu 420 m n.p.m., tj. od poziomu przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b uchwały, jako normalny poziom piętrzenia określony w pozwoleniu wodnoprawnym. Oprócz wyżej przytoczonych wyjątków od ogólnego zakazu budowy przewidzianych w samym § 3 ust. 1 pkt 4 in fine uchwały, wyłączenia spod tego zakazu przewidują także § 3 ust. 2 i 4 uchwały. Analiza decyzji Wojewody nie pozostawia wątpliwości, że przepisy te były znane organowi, bo wprost się do nich odnosi. Według § 3 ust. 2 uchwały zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 nie narusza lokalizacji obiektów budowlanych wskazanych w: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i ostatecznych decyzjach administracyjnych, obowiązujących w dniu 20.11.2010 r. Stosownie do § 3 ust. 4 uchwały zakaz, o którym mowa w ust.1 pkt 4 nie dotyczy: 1) terenów ogólnodostępnych kąpielisk i plaż wyznaczonych na podstawie odrębnych przepisów oraz przystani wodnych; 2) odbudowy, nadbudowy i rozbudowy obiektów budowlanych w granicach zabudowanej budynkiem działki budowlanej w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod warunkiem niezmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód, ustalonej w odniesieniu do zabudowy na tej działce; 3) siedlisk rolniczych w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej o obiekty służące do prowadzenia gospodarstwa rolnego lub agroturystyki do 10 miejsc noclegowych, pod warunkiem niezmniejszania dotychczasowej odległości od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy na tej działce. Nie ulega wątpliwości, że planowane obiekty – tj. budynki rekreacji indywidualnej nie są: - urządzeniem wodnym, - obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 4 uchwały). Zdaniem Sądu zasadne było też stanowisko Wojewody, że § 3 ust. 2 uchwały nie dotyczy planowanych przez skarżącego obiektów. Ze znajdującego się w aktach pełnego tekstu Studium nie wynika, aby planowane budynki rekreacji indywidualnej zostały wskazane w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (załącznik nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] rudnia 2000 r.). "Wskazanie", o którym mowa w § 3 ust. 2 uchwały w brzmieniu obowiązującym na dzień rozstrzygania sprawy przez organy, to zdaniem Sądu sytuacja, w której w Studium np. zostałaby przewidziana w konkretnym miejscu budowa konkretnych obiektów. Owo "wskazanie" to nie to samo co "dopuszczenie" czy "brak zakazu". Wskazanie oznacza pozytywne ujęcie, określenie wprost. Okolicznością bezsporną i wynikającą z akt (zob. wypis z dnia 26 stycznia 2018 r.) jest, że działka nr ew. 831 według zapisów w/w Studium położona jest na obszarach: - VI – obszar istniejącej zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności zabudowy (z usługami, rzemiosłem, itp. dopuszczalnymi w danej strefie ochrony), - V – rolnicza przestrzeń produkcyjna (strefa ochrony krajobrazowej) z ograniczonym prawem zabudowy. Stwierdzić należy, że w zapisach Studium nie wskazano budowy budynków rekreacji indywidualnej na tych terenach, zatem nie mieszczą się one w wyjątku przewidzianym w § 3 ust. 2 uchwały. Obiekty te także nie mieszczą się w wyjątkach przewidzianych w § 3 ust. 4 uchwały. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy pozostaje też , że skarżący uzyskał w dniu [...] października 2018 r. decyzję nr [...] Starosty [...], skoro planowane budynki objęte zgłoszeniem nie są obiektami przewidzianymi w tej decyzji a tylko analogicznymi. Zapis § 3 ust. 2 uchwały nie pozostawia zdaniem Sądu wątpliwości, że w przepisie tym chodziło o ochronę praw nabytych przed tą datą i w takim zakresie, jaki zapewniać mogły wymienione tam akty. Tymczasem decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 37 ust. 1 P.b. wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat (według ustawy w brzmieniu obowiązującym do 23 sierpnia 2008 r. – 2 lat) od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana a czas dłuższy niż 3 lata (wcześniej 2 lata). Budynki rekreacji indywidualnej, objęte w/w decyzją mogły więc być zrealizowane w oparciu o nią ale w odpowiednim terminie. Sprzeciw zgłoszony do zamiaru budowy w niniejszej sprawie nie dotyczył budowy sztucznego zbiornika wody lecz 5 budynków rekreacji indywidualnej. Dowody na okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy znajdują się w aktach sprawy. Użycie sformułowania "linia brzegowa" w odniesieniu do zbiornika sztucznego nie mogło mieć i nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro z tych akt wynikają okoliczności, które były istotne dla jej rozstrzygnięcia. W przywołanej wyżej decyzji Marszałka Województwa [...] ustalony maksymalny poziom piętrzenia wód jest taki sam jak normalny poziom piętrzenia tzn. 420 m n.p.m., więc wskazanie w decyzji maksymalnego zamiast normalnego poziomu piętrzenia wody, który zgodnie z aktualnym brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b uchwały powinien być wzięty pod uwagę, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Stwierdzone naruszenie polegające na braku uwzględnienia zmiany treści § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały, co nastąpiło uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]) jest naruszeniem prawa materialnego, które – jak wynika z wcześniejszych wywodów i akt kontrolowanej sprawy – nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Wartości odnoszące się do poziomu terenu zaznaczone zostały także m.in. na znajdujących się w aktach sprawy załącznikach graficznych do decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...] nr 9/04 z dnia 10 lutego 2004 r. i do analizy terenu wokół działki nr 831 i nr 806. Na mapach tych zaznaczony został poziom 420 m n.p.m. odpowiadający normalnemu poziomowi piętrzenia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b uchwały, a który dotyczy zbiornika sztucznego [...], zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym (decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] – pkt III.1). Przepisy uchwały będącej aktem prawa miejscowego nie wymagają przeprowadzenia analizy wpływu planowanego zamierzenia inwestycyjnego na zachowanie walorów krajobrazu podlegających ochronie. Jeśli planowana inwestycja nie jest przewidziana wśród wyjątków przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 4 in fine w § 3 ust. 2 lub 4 uchwały, a znajduje się na terenie objętym zakazem budowania nowych obiektów budowlanych, to okoliczności te obligowały do zgłoszenia sprzeciwu. Kolorowa kserokopia mapy w skali 1:10 000 będącej częścią Studium, wbrew zarzutowi – znajduje się w aktach sprawy, chociaż została ona dość chaotycznie tam umieszczona nie w całości na jednej większej karcie, lecz we fragmentach. W ocenie Sądu w świetle jasnej treści zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 4 (lit. b) nie ma potrzeby jego wykładni, a tym bardziej nie jest potrzebna analiza celu ustanowienia obszarowej formy ochrony przyrody w tym aspekcie czy zakaz budowy nowych obiektów budowlanych pozostaje w kolizji z zachowaniem walorów krajobrazu podlegającego ochronie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie jest bowiem prawo miejscowe - uchwała ustanawiająca [...] Obszar Chronionego Krajobrazu lecz decyzja, którą zgłoszono sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy 5 budynków rekreacji indywidualnej na działce nr 831 w [...]. Najistotniejsze jest, że poziom 420 m n.p.m. , od którego liczona była odległość 100 m, wskazany przez organ jako "rzędna maksymalnego poziomu piętrzenia, która odpowiada linii brzegowej przedmiotowego zbiornika wodnego", zgodnie z pkt III.1 decyzji Marszałka z [...] marca 2013 r. nr [...], przywołanej na str. 4 zaskarżonej decyzji, to ten sam poziom (420 m n.p.m.), który jako normalny poziom piętrzenia ustalony w tej decyzji był istotny dla oceny stanu faktycznego w aspekcie zakazów ustalonych w uchwale w brzmieniu obowiązującym w dniu rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Mimo więc mankamentów decyzji, stwierdzone uchybienia w zakresie prawa procesowego (art. 107 § 3 K.p.a.) i materialnego nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie znalazł w tych okolicznościach żadnych podstaw przewidzianych w art. 145 § 1 P.p.s.a. do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia z uwagi na powyższe jest też kwestia czy w zgłoszeniu zostały, czy też nie zostały określone rozwiązania gospodarki wodno – ściekowej. Dlatego skargę Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.