IV SA/Wa 3734/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skarg Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. i J. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargi Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ odwoławczy", "GDOŚ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a." ) po rozpoznaniu zażalenia J. K. od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: "organ I instancji", "RDOŚ") z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]) stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określające zakres raportu dla przedsięwzięcia pn.: "Poprawa Bezpieczeństwa Powodziowego w Dolinie Rzeki W. - Budowa Polderu G. w Powiecie K." - orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. (data wpływu do organu I instancji) Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Poprawa Bezpieczeństwa Powodziowego w Dolinie Rzeki W. - Budowa Polderu G. w Powiecie K". Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., wydanym w trybie art. 63 ust. 1 i 4, art. 75 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2.008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.; dalej: "ustawa OOŚ"), RDOŚ stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu dla przedmiotowej inwestycji, który powinien być zgodny z wymaganiami przepisu art. 66 ustawy OOŚ. Zażalenie na wskazane rozstrzygnięcie wniósł J. K. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. uchylił zaskarżonego postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. Wyjaśnił, iż w celu weryfikacji posiadania przez skarżącego interesu prawnego w postępowaniu, wystąpił do Starostwa Powiatowego w K. o podanie nieruchomości będących własnością lub w użytkowaniu wieczystym skarżącego. Otrzymana odpowiedź potwierdza, że J. K. jest właścicielem działki nr [...], jak również współwłaścicielem działki nr [...] (obręb K., ark. 1). W dalszej kolejności GDOŚ dokonał analizy, czy ww. działki są zlokalizowane w obszarze oddziaływania (lub realizacji) przedsięwzięcia, który został określony w przeprowadzonym postępowaniu. Stwierdził, iż ww. działki skarżącego znajdują się na obszarze planowanego polderu, a więc w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia. Ustalenie to zostało dokonane na podstawie: danych skarżącego (w tym jego adresu zamieszkania), wydruków map poglądowych przedłożonych przez PODGiK w K., załączników graficznych do KIP oraz portalu mapowego Geoportal [www.geoportal.gov.pl], który umożliwia weryfikację lokalizacji działek ewidencyjnych. Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż planowany polder spełnia bowiem definicję budowli przeciwpowodziowej - inwestycji wskazanej w przepisach (art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 966). Przedmiotowa budowla przeciwpowodziowa została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). W ocenie GDOŚ, ani inwestor, ani organ I instancji nie uzasadnili takiego sposobu kwalifikacji inwestycji. Organ odwoławczy zauważył, że orientacyjna objętość wody w polderze dla wskazanego w KIP do realizacji wariantu 2.3+ (pośredniego) ma wynieść V = 33 mln m3. Oznacza to, że przedmiotowy polder wpisuje się w definicję zawartą w § 2 ust. 1 pkt 35 ww. rozporządzenia, a inwestycja powinna zostać zaklasyfikowana zgodnie z tym przepisem i stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wystarczającą bowiem przesłanką zaliczenia takiego urządzenia wodnego do przedsięwzięć wymienionych w tym przepisie jest zdolność (możliwość) do zatrzymania określonej ilości wód i ich stałego retencjonowania, przy czym należy przyjąć, że skoro polder umożliwia ich zatrzymanie, to potencjalnie umożliwia także stałe retencjonowanie. Potwierdza to treść zał. 1 pkt 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 2012.26.1), gdzie za przedsięwzięcia obligatoryjnie podlegające ocenie oddziaływania na środowisko uznano zapory i inne urządzenia przeznaczone do zatrzymywania lub stałego gromadzenia wody w przypadku gdy nowe lub dodatkowe masy wód zatrzymanych lub zmagazynowanych przekraczają 10 mln m3, co oznacza, że możliwość samego zatrzymania przez budowle wchodzące w skład przedmiotowej inwestycji 33 mln m3 wody przesądza o jej kwalifikacji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie GDOŚ wątpliwości budzi również kwestia tego, czy planowana budowla nie spowoduje piętrzenia o wysokości przekraczającej 5 m, co może skutkować zaklasyfikowaniem przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego także do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 36 ww. rozporządzenia: "budowle piętrzące wodę o wysokości piętrzenia nie mniejszej niż 5 m". Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie ani w KIP, ani w zaskarżonym postanowieniu nie zostało podane, czy inwestor lub RDOŚ dokonali analizy w tym zakresie, czyli określili planowaną wysokość piętrzenia polderu. Organ odwoławczy wskazał, iż dokumentacja sprawy zawiera co prawda rzędną maksymalnego poziomu piętrzenia w polderze dla wariantu 2.3+ (81 m n.p.m.), jednak nieznane są wartości rzędnej zwierciadła wody dolnej, odpowiadającej przepływowi średniemu niskiemu w rzece W., jak również najniższej rzędnej bezpośrednio przyległego terenu naturalnego lub uformowanego sztucznie (w przypadku braku styku budowli hydrotechnicznej z wodą dolną). GDOŚ wskazał, że analiza w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia powinna polegać na wnikliwym sprawdzeniu, czy parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego spełniają kryteria któregokolwiek z przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. W związku z powyższym, w każdym indywidualnym przypadku organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany rozważyć, którym definicjom rozporządzenia odpowiada zakres planowanej inwestycji, w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji, przy czym należy uwzględnić wszystkie rodzaje instalacji i obiektów wchodzących w skład danego zamierzenia inwestycyjnego. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż biorąc pod uwagę, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ I instancji nie miał podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia, ponieważ art. 63 ustawy OOŚ dotyczy wyłącznie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast dla przedsięwzięć wymienionych w § 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie oceny jest obligatoryjne (art. 59 ust. 1 pkt ustawy OOŚ). Zasadnym zatem jest w tej sytuacji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania I instancji jako bezprzedmiotowego, co skutkuje także brakiem możliwości rozpoznania zarzutów merytorycznych podniesionych w przedmiotowym zażaleniu. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższego postanowienia z dnia [...] października 2015 r. wnieśli Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (sygn. akt: IV SA/Wa 3734/15) oraz J. K. (sygn. akt: IV SA/Wa 3735/15). Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w swojej skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: - § 2 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397) - przez błędne zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; - art 77 k.p.a. poprzez dowolne i nieuzasadnione obiektywnymi ustaleniami i dokumentacją zgromadzoną w sprawie dokonywanie kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zasadniczo realizacja inwestycyjnie zakłada zmiany dotychczasowego wykorzystania polderu. Zakłada się, że będzie on dalej wykorzystywany do okresowego zatrzymania wód powodziowych rzeki W., ale wykorzystanie to będzie bardziej racjonalne i efektywne poprzez wprowadzenie sterowania w zakresie czasu, sposobu i okresu zalewania obszaru polderu. Ponadto uregulowane zostaną wszystkie sprawy własnościowe. Polder G. służyć ma okresowemu a nie stałemu retencjonowaniu wód powodziowych rzeki W.. W ocenie skarżącego, GDOS dokonał zatem błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia w oparciu o definicję zawartą w § 2 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Nadto sposób korzystania z polderu nie zakłada i nigdy nie zakładał stałego zatrzymywania/retencjonowania wody na jego obszarze. Stałe zatrzymywanie wody na polderze całkowicie upośledziłoby jego funkcję i pozbawiło sensu całą inwestycję. J. K. w złożonej skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych; - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia bez dokonania analizy wszystkich aspektów prowadzonego postępowania, oraz w sposób wskazujący na brak bezstronności; - § 2 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędną jego interpretację, a co za tym idzie błędną kwalifikację przedsięwzięcia; - art. 28 w związku z art. 49 k.p.a. poprzez niedokonanie ustalenia kręgu stron postępowania, co może mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy, jak również prawa stron postępowania. Uzasadniając skarżący podniósł m.in., iż u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia GDOŚ legła błędna kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia. Zauważył, iż zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 pkt 35 Rozporządzenia warunki dotyczące użytkowania planowanego urządzenia muszą być spełnione łącznie na co wskazuje, w sposób bezsporny, spójnik "i" w treści. Oznacza to, że w przedmiotowym przypadku musiałoby mieć miejsce "stałe retencjonowanie" wody. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy dokonał nieuprawnionej interpretacji zapisów przywołanego punktu, cyt. "skoro polder umożliwia ich zatrzymanie [wód], to potencjalnie umożliwia także stałe magazynowanie". W przywołanym punkcie 35 Rozporządzenia nie wspomina się o "potencjalnym" umożliwianiu magazynowania a "stałym magazynowaniu", a to wywołuje określone konsekwencje w ocenie oddziaływania na środowisko. Czym innym jest bowiem oddziaływanie na środowisko w przypadku zbiornika stale magazynującego wodę, a czym innym magazynowanie czasowe. W związku z tym organ nie może stawiać znaku równości dla potencjalnego i stałego magazynowania wody. Ponadto fakt przepływów w planowanym zbiorniku nie budzi wątpliwości, gdyż sam wnioskodawca zwraca na niego uwagę w Karcie Informacyjne] Przedsięwzięcia, będącej załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie. Jednocześnie nie podzielił zarzutu błędnej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazał m.in., iż należy wziąć pod uwagę, że rozporządzenie krajowe implementuje przepisy Unii Europejskiej, przy czym dowolność tej implementacji i interpretacja przepisów krajowych nie może skutkować zawężeniem stosowania i naruszeniem przepisów unijnych. Skoro bowiem dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. uznaje wprost, że zarówno zatrzymywanie, jak i stałe gromadzenie wody o podanej objętości, implikuje konieczność przeprowadzenia obligatoryjnie oceny oddziaływania na środowisko, implementacja i interpretacja przepisu rozporządzenia powinna być zbieżna z brzmieniem dyrektywy. Inną kwestią zostaje, że nawet w przypadku wątpliwości lub rozbieżności interpretacyjnych dotyczących klasyfikacji przedsięwzięć w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z zasadą ostrożności zasadne jest przyjęcie kryteriów bardziej "surowych". GDOŚ stwierdził zatem że, skoro ww. dyrektywa jednoznacznie kwalifikuje planowaną inwestycję do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia obligatoryjnie oceny oddziaływania na środowisko (czego nie podważa sam skarżący), należy to zamierzenie inwestycyjne w taki sposób zaklasyfikować, aby bezwzględnie została taka ocena przeprowadzona. Sposób klasyfikacji, za jakim opowiada się skarżący (do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), mógłby natomiast doprowadzić hipotetycznie do sytuacji, w której planowany polder o orientacyjnej objętości wody V = 33 min m3 uzyskałby decyzję środowiskową niepoprzedzoną oceną. Organ odwoławczy podniósł, iż sposób zakończenia postępowania nie skutkuje odebraniem skarżącemu możliwości podniesienia argumentów merytorycznych co do zakresu raportu, bowiem mogą one zostać przedłożone do RDOŚ w P. i organ ten będzie zobowiązany je uwzględnić w postępowaniu m.in. przy weryfikacji, czy raport o oddziaływaniu na środowisko identyfikuje wszystkie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nie ma bowiem przeszkód formalnych (przy zaistnieniu merytorycznych podstaw) do tego, by organ prowadzący postępowanie wezwał inwestora do uzupełnienia raportu o zagadnienia wskazane przez stronę postępowania. Nadto zwrócił uwagę, iż postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem jest postępowaniem wpadkowym, natomiast postępowanie główne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzi RDOŚ w P. i obowiązkiem tego organu jest prawidłowe wyznaczenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia oraz kręgu stron postępowania. W ocenie organu zakres postępowania wpadkowego, dotyczącego zażalenia na postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie powinien obejmować weryfikacji całego postępowania głównego, lecz koncentrować się na tej części, której dotyczy zaskarżone postanowienie wpadkowe. W przedmiotowej sprawie, na etapie rozpatrywania zażalenia na postanowienie screeningowe, GDOS nie był zobowiązany do kompleksowej weryfikacji całego postępowania głównego prowadzonego przez RDOŚ w P., bowiem wkraczałoby to i dublowało zakres potencjalnego postępowania odwoławczego od wydanej decyzji, kończącej postępowanie główne. Zatem tutejszy organ nie był uprawniony do szczegółowej weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji odnośnie zasięgu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji i kręgu stron postępowania, ponieważ wykraczałoby to poza zakres kontroli postanowienia screeningowego. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia niektórych stron udziału w postępowaniu prowadzonym dla przedmiotowej inwestycji przez organ I instancji, GDOŚ podniósł, że ewentualny błąd, polegający na pominięciu niektórych stron, jest możliwy do naprawienia na dalszym etapie postępowania, lecz wyłącznie przez organ który je prowadzi (RDOŚ w P.). Na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), postanowił połączyć sprawy IV SA/Wa 3734/15 i IV SA/Wa 3735/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygnaturą IV SA/Wa 3734/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej, "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Badając sprawę według powyższego kryterium, w ramach kontroli zaskarżonego postanowienia należy uznać, ze wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozważenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz. przedstawieniem powodów orzeczenia, należy wskazać na ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia była kontrola aktu ( postanowienia) na podstawie którego organ GDOŚ uchylił postanowienie RDOŚ w P. stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określające zakres raportu dla ww. przedsięwzięcia oraz umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie. Kontrolowany akt został wydany w ramach postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko. W tym miejscu należy przypomnieć, że obowiązujące w Polsce prawo regulujące zasady prowadzenia ocen oddziaływania na środowisko, rozumianych jako badanie wpływu na środowisko będącego wynikiem realizacji zaplanowanych działań, wywodzi się z prawodawstwa Unii Europejskiej zawartego w następujących aktach: 1/ dyrektywie Rady 2011/92/UE z dn. 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE I 2012.26.1) 2/ dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dn. 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko 3/ dyrektywie Rady 92/43/EWG z dn. 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (tzw. "Dyrektywa siedliskowa") Wymienione dyrektywy transponowane są do prawodawstwa polskiego tzw. Ustawą ocenową, tj. ustawą z dn. 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz.1235, dalej określana jako: "OOŚ"). Dział V ww. ustawy zawiera przepisy dotyczące oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć, które można sklasyfikować następująco: 1/ przedsięwzięcia przed realizacją których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym: -/ przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w związku z art. 59 ust.1 pkt.1 ww. ustawy) -/ przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które nie będą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zw. z art. 59 ust.1 pkt. 1 ww. ustawy) -/ przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zw. z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy, rozstrzygnięcie a posteriori, w wyniku screeningu). 2/ przedsięwzięcia przed realizacją których nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. wszelkie przedsięwzięcia inne niż te wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz.1397), wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania w zw. z art.59 ust.2 ww. ustawy). Przechodząc do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że kontrolowany akt dotyczył przedmiotowo tzw. screeningu, tj. kwalifikacji przedsięwzięcia, które służy stwierdzeniu przez właściwy organ, czy przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia jest obligatoryjne, czy też fakultatywne. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w złożonych skargach, Sąd podziela oceny organu, że są one niezasadne. Przede wszystkim należy stwierdzić, że brak podstaw do zarzucenia organowi dokonania błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia, ponieważ przywołane przez organ przepisy unijne i krajowe dotyczą urządzeń służących zarówno do zatrzymywania, jak i do stałego gromadzenia wody przekraczającej objętość 10 mln m3 (załącznik 1 pkt. 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE, §2 ust.1 pkt. 35 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r.). Należy zgodzić się z organem, że w przypadku wątpliwości lub rozbieżności interpretacyjnych dotyczących kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z zasada ostrożności zasadne jest przyjmowanie kryteriów bardziej "surowych". Powyższy pogląd jest także zgodny z linią orzeczniczą sadów administracyjnych, gdzie aprobuje się stanowisko, że w przypadku wątpliwości, zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ( vide wyrok NSA z dn. 01.02.2013r. sygn.. II OSK 1837//11 LEX nr 1358412). Jako niezasadny Sąd ocenił także zarzut naruszenia art.77 kpa poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia w sposób dowolny i nieuzasadniony ustaleniami i dokumentacją zgromadzoną w sprawie. W przedmiotowej sprawie, kontrolując postanowienie screeningowe organ nie był zobowiązany do kompleksowej weryfikacji całego postępowania głównego prowadzonego przez RDOŚ w P., bowiem, jak trafnie stwierdził GDOŚ, wkraczałoby to i dublowało zakres potencjalnego postępowania odwoławczego od decyzji kończącej postępowanie główne, a więc od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. GDOŚ na tym etapie postępowania nie był uprawniony do szczegółowej weryfikacji ustaleń poczynionych przez organ I instancji, ponieważ wykraczałoby to poza zakres kontroli postanowienia screeningowego. Również jako niezasadne należy uznać zarzuty skargi J. K. naruszenia art.28 w zw. z art.49 kpa poprzez niedokonanie ustalenia kręgu stron postępowania, co może mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy oraz niedołączenie właściwych map ewidencyjnych do materiałów postępowania. Ewentualne braki oraz błędy w tym zakresie są możliwe do naprawienia na dalszym etapie postępowania, kiedy zostanie ustalony przez organ I instancji zasięg oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz w tym kontekście, ustalony krąg stron postępowania. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszeń lub uchybień przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania, których naruszenia należałoby uwzględnić z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a Sąd wniesione przez RZGW w P. i J. K. skargi oddalił.