IV SA/Wr 299/18

|Sygn. akt IV SA/Wr 299/18 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 17 października 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.), , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 października 2018 r., sprawy ze skargi A. G., na decyzję Wojewody D., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania dodatku aktywizacyjnego, , oddala skargę w całości;, przyznaje adwokatowi K. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście, dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu., Wojewoda D. decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.), oraz § 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Starosty O. z dnia 23 lutego 2018 r., nr [...], którą orzeczono o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku, tj. 1 lutego 2018 r. z powodu przedawnienia roszczeń z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego. W uzasadnieniu podał, że decyzją Starosty O. z dnia 23 lutego 2018 r., orzeczono o odmowie przyznania A. G. dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku, tj. 1 lutego 2018 r. z powodu przedawnienia roszczeń z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie z dochowaniem ustawowego terminu. W wyjaśnieniach zainteresowany podał, że mając otwarty konflikt z PUP, sprawa w Sądzie Administracyjnym o wysokość zasiłku dla bezrobotnych, wyczekiwał na końcowy werdykt. Z chwilą korzystnego wyroku zwrócił się do urzędu pracy z prośbą o informację co mu przysługuje i o rozliczenie zaległości powstałych z winy PUP. Do dnia dzisiejszego nie otrzymał informacji o przysługujących mu prawach. Jedyne pismo jakie otrzymał od urzędu pracy załącza do tej reklamacji i uważa, że nie jest ono rzetelnym rozliczeniem jego pseudohistorii, ale stanowi dowód co do czasu trwania umowy z PUP. W związku z powyższym uważa swoje żądanie za zasadne. W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że A. G. w dniu 1 lutego 2018 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. złożył wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Do wniosku zainteresowany załączył umowę o pracę z dnia 1 sierpnia 2014 r. zawartą z firmą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., na okres próbny od dnia 2 sierpnia 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, oraz informację o zarobkach osiąganych w wyniku zatrudnienia w firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., na czas określony od dnia 2 sierpnia 2014 r. do dnia 31 marca 2017 r., w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący przedłożył także wyjaśnienie dotyczące terminu złożenia wniosku, w którym podał, cyt. " uważam, że 3 letni termin na otrzymanie premii aktywizacyjnej został zachowany, ponieważ wyrok o przyznanie zasiłku zapadł 22.03.2016 r. Zaległy zasiłek na mocy wyroku sądowego otrzymałem 14.11.2016 r." Skarżący został zarejestrowany po raz piąty w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 2 stycznia 2014 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r. w wysokości 100% podstawowej kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Decyzją z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] orzeczono o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 10 lipca 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Ostatni zasiłek za miesiąc lipiec 2014 r. przekazano do wypłaty w dniu 13 sierpnia 2014 r. W dniu 15 lipca 2014 r. skarżący wniósł do organu pierwszej instancji pismo, w którym domagał się wyjaśnienia wysokości przyznanego zasiłku za okres od 10 stycznia 2014 r. do 9 lipca 2014 r. W dniu 29 września 2014 r. zainteresowany złożył w urzędzie pracy pismo, w którym domagał się wznowienia postępowania w sprawie decyzji Starosty O. z dnia 9 stycznia 2014 r., nr [...], uchylenia jej i wydania nowego orzeczenia odnośnie wysokości zasiłku i okresu jego wypłaty. Ostatecznie wniosek ten rozpoznano decyzją Wojewody D. z dnia 29 czerwca 2015 r., nr [...], którą to uchylono decyzję Starosty O. z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Starosty O. z dnia 9 lipca 2014 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji zarzucając tej decyzji naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. Na decyzję Wojewody D. z dnia 29 czerwca 2015 r., nr [...], zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. uchylił ww. decyzję Wojewody D. Następnie decyzją Wojewody D. z dnia 28 września 2016 r. nr [...] uchylono zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] i orzeczono o przyznaniu zainteresowanemu prawa do zasiłku od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 10 kwietnia 2014 r. w kwocie 988,40 zł brutto miesięcznie, tj. w wysokości 120% podstawowej kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1, a następnie w okresie kolejnych dni posiadania zasiłku, w kwocie 776,10 zł brutto miesięcznie. Wyrównanie do zwiększonej wysokości zasiłku wypłacono skarżącemu w dniu 14 listopada 2016 r. na podane przez ww. konto. Po rozpatrzeniu wniosku A. G. z dnia 1 lutego 2018 r. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego organ pierwszej instancji decyzją z dnia 23 lutego 2018 r. orzekł o odmowie przyznania zainteresowanemu prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku tj. 1 lutego 2018 r. z powodu cyt. "przedawnienia roszczeń z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy." W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że cyt. "W dniu 1.02.2018 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z uwagi, że z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową z dniem 02.08.2014 r. Do wniosku dołączył umowę o pracę na okres próbny od dnia 02.08.2014 r. do dnia 31.10.2014 r. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy prawo do dodatku aktywizacyjnego przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inna pracę zarobkową. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu 02.08.2014 r. spełniał określone w ww. ustawie warunki. Zgodnie z art. 76 ust. 3 ustawy roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę." Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że zasady przyznawania dodatku aktywizacyjnego regulują przepisy art. 48 ustawmy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej: ustawą) a także § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego uregulowano sprawy związane z przyznawaniem tego świadczenia. Po przywołaniu treści tych przepisów stwierdził, że dodatek aktywizacyjny przysługuje zatem od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie pracy zarobkowej, którą bezrobotny podjął z własnej inicjatywy, w okresie posiadania przez niego prawa do zasiłku. Skarżący w dniu 1 lutego 2018 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego podając, że z własnej inicjatywy podjął pracę oraz wyjaśnienie dotyczące terminu złożenia wniosku, w którym podał, że cyt. " 3 letni termin na otrzymanie premii aktywizacyjnej został zachowany, ponieważ wyrok o przyznanie zasiłku zapadł 22.03.2016 r. natomiast zaległy zasiłek na mocy wyroku sądowego otrzymał 14.11.2016 r." Do wniosku skarżący załączył także umowę o pracę zawartą w dniu 2 sierpnia 2014 r. (a więc już po utracie prawa do zasiłku z powodu wyczerpania okresu jego pobierania), z której wynika, że podjął pracę w firmie [...]. z o.o. z siedzibą w S. na okres od dnia 2 sierpnia 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz informację o zarobkach osiąganych w wyniku zatrudnienia w firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., na czas określony od dnia 2 sierpnia 2014 r. do dnia 31 marca 2017 r., w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżący w dniu 2 sierpnia 2014 r. spełniał warunki do przyznania dodatku aktywizacyjnego. Jak wynika z akt sprawy zainteresowany w już dniu 2 sierpnia 2014 r. nie spełniał warunków do nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego, gdyż podejmując zatrudnienie nie posiadał już prawa do zasiłku. Decyzją Starosty O. z dnia 15 lipca 2014 r., nr [...] zainteresowany utracił prawo do zasiłku od dnia 10 lipca 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Przyznany zasiłek za okres od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r. został ww. wypłacony. W tych okolicznościach wydanie decyzji na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy było bezpodstawne. Powyższe potwierdza również § 4 pkt 2 w/w rozporządzenia. W sytuacji, gdy zainteresowany nie posiadał już prawa do zasiłku (od dnia 10 lipca 2014 r.), to bez znaczenia jest data złożenia przez niego wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Gdyby nawet skarżący złożył taki wniosek w dniu podjęcia zatrudnienia, tj. w dniu 2 sierpnia 2014 r., to i tak nie spełniałby warunku zawartego w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy i dodatek aktywizacyjny by mu nie przysługiwał. Zgodnie z art. 76 ust. 3 ustawmy, roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że zainteresowany nie spełnił warunków do nabycia prawa do dodatku aktywizacyjnego i w takiej sytuacji przepis ten w ogóle nie powinien mieć zastosowania. Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego, że nie został poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach osoby bezrobotnej po uzyskaniu korzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu co do wysokości przyznanego zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda D., pismem z dnia 3 stycznia 2017 r., udzielił zainteresowanemu odpowiedzi na jego prośbę dotyczącą przysługujących mu praw z tytułu pozytywnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprawy dotyczącej wysokości zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika również, że zainteresowany własnoręcznym podpisem w dniu piątej rejestracji, tj. 2 stycznia 2014 r. potwierdził, że otrzymał informację dla osób rejestrujących się w urzędzie pracy oraz zapoznał się z nią. W punkcie VI tej informacji dokładnie wyszczególniona jest sprawa uprawnień do dodatku aktywizacyjnego. Dalej, należy wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają okoliczności podane przez skarżącego w odwołaniu. Prowadzenie sporu sądowego o ustalenie wysokości przyznanego zasiłku dla bezrobotnych nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dodatku aktywizacyjnego. Bezsporne jest, że postępowanie zakończone wyrokiem Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2016 r. i decyzją Wojewody D. z dnia 28 września 2016 r. toczyło się w ramach postępowania wszczętego wnioskiem zainteresowanego i dotyczyło sporu odnośnie wysokości przyznanego zasiłku dla bezrobotnych. Organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie prowadziły wcześniej postępowania w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego. Również zarzut skarżącego, że termin przedawnienia został przerwany na skutek toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu sprawy nie może zostać uwzględniony. Wniesienie bowiem odwołania czy skargi powoduje skutek przerwania biegu terminu przedawnienia tylko w odniesieniu do roszczenia, którego czynność dotyczy, nie zaś w stosunku do innych roszczeń wynikających z innego stosunku prawnego. W świetle art. 76 ust. 5 ustawy w zakresie nieuregulowanym m.in. w ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że czynność procesowa tylko wtedy przerywa bieg przedawnienia, gdy można ją uznać za "przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia" (wyrok SN z dnia 4 października 2006 r. II CSK 202/06 M.Prawn. 2006, nr 21 s. 11270P). Nie znajduje też potwierdzenia w aktach sprawy zarzut strony, że organy nie ustaliły jego rzeczywistych intencji w chwili podjęcia zatrudnienia. Bezsporne jest, że w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego znajdują się własnoręcznie podpisane przez zainteresowanego wnioski dotyczące postępowania w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych przyznanego na okres od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r. oraz wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z dnia 1 lutego 2018 r. Organ odwoławczy analizując zebrany materiał w niniejszej sprawie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że dodatek aktywizacyjny skarżącemu nie przysługuje, ale z całkowicie innych powodów niż określone w sentencji decyzji organu pierwszej instancji i jej uzasadnieniu. Ze względu na to, że w sentencji zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania zainteresowanemu dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku tj. 1 lutego 2018 r. z powodu przedawnienia roszczeń z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy, co nie powinno mieć zastosowania w niniejszej sprawie, organ odwoławczy zaskarżoną decyzję uchylił w całości. Jednocześnie, mając na względzie wcześniejsze ustalenia, że skarżący w dniu podjęcia pracy, tj. 2 sierpnia 2014 r. nie posiadał już uprawnień do zasiłku przyznanego na okres od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r., co potwierdza decyzja Starosty O. z dnia 15 lipca 2014 r., oraz uwzględniając dyspozycje określone w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, z których wynika, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje bezrobotnemu który nie posiada prawa do zasiłku, nawet jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie, organ odwoławczy orzekł o odmowie przyznania skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego. Skarżący w dniu 14 maja 2018 r. wniósł skargę. Po pierwsze dotyczyła ona decyzji Starosty O.; zainteresowany stwierdził, że jest to nie pierwsza błędna decyzja w jego sprawie, zarzucił sfałszowanie dokumentacji i wniósł o uchylenie tej decyzji w całości przez Wojewodę D. Po drugie wniósł skargę na decyzję Wojewody D. o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego. Stwierdził, że ma ukończone 50 lat, ma ponad 20 letni staż pracy, po wyroku "SA" jego zasiłek powinien być przedłużony o dalsze pół roku, a urząd powinien mu wypłacić zasiłek za okres od 9 lipca 2014 r. do 2 sierpnia 2014 r., czego nie zrobił. Podał, że uzasadnienie decyzji Wojewody, to w jego ocenie próba przerzucenia odpowiedzialności na petenta, co nie ma nic wspólnego z kodeksem postępowania administracyjnego "itd. i itp." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody D. z dnia 26 kwietnia 2018 r. Nr [...] uchylająca decyzję Starosty O. z dnia 23 lutego 2018 r., nr [...], którą orzeczono o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego od dnia złożenia wniosku tj. 1 lutego 2018 r. i orzeczono o odmowie przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) – dalej: ustawa oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1189) dalej: rozporządzenie. Art. 48 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy brzmi: Bezrobotnym posiadającym prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Ustęp 3 tego przepisu stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Art. 76 ust. 3 mówi: Roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę a roszczenia powiatowego urzędu ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. Wyżej wymienione rozporządzenie w § 4 pkt 2 stanowi: starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak wynika z powołanych przepisów przyznanie dodatku aktywizacyjnego, o który wnosił skarżący może nastąpić po spełnieniu określonych warunków. Warunki te wynikają z art. 48 ustawy i § 4 rozporządzenia. Są one następujące: Osoba bezrobotna musi mieć przyznane prawo do zasiłku. W czasie trwania prawa do zasiłku podjęła z własnej inicjatywy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, w momencie podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez określony czas przysługuje jej zasiłek dla bezrobotnych. Okolicznością niesporną jest, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 2 stycznia 2014 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 10 stycznia do 9 lipca 2014 r., w wysokości 100% podstawowej kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W wyniku wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji (z dnia 9 stycznia 2014 r.), uznającej skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 10 stycznia 2014 r. i przyznającej prawo do zasiłku, decyzją Wojewody D. z dnia 28 września 2016 r. Nr [...] przyznano skarżącemu prawo do zasiłku od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia 10 kwietnia 2014 r. w kwocie 988,40 zł netto miesięcznie tj. w wysokości 120% podstawowej kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1, a następnie w okresie kolejnych dni posiadania zasiłku tj. do dnia 1 sierpnia 2014 r. w kwocie 776,10 zł brutto miesięcznie. Odnośnie okresu pobierania zasiłku uzasadnienie decyzji zawiera następujące stwierdzenie: "Stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy, okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekracza 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju." Niewątpliwie skarżący podjął w dniu 2 sierpnia 2014 r. pracę z własnej inicjatywy. Zgodzić się należy z organem II instancji, że w sprawie nie zaistniała jedna z przesłanek a mianowicie po podjęciu zatrudnienia skarżącemu nie przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych. Z powołanych przepisów ustawy a także rozporządzenia wynika, że wymienione wyżej przesłanki muszą zaistnieć jednocześnie. W niniejszym postępowaniu Sąd nie ustala samodzielnie ani okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych ani jego wysokości. W tym zakresie Sąd jest związany ustaleniami wynikającymi z decyzji o ustaleniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Powyższe okoliczności wynikały z decyzji Starosty O. z dnia 9 stycznia 2014 r., która w wyniku wznowienia postępowania została zmieniona. Pierwotna decyzja przyznawała skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych do 9 lipca 2014 r. Natomiast decyzja - z dnia 28 września 2016 r. - zapadła w wyniku wznowienia postępowania określiła termin pobierania zasiłku do 1 sierpnia 2014 r. Decyzja Wojewody D. z dnia 28 września 2016 r. jest prawomocna i ostateczna i w zakresie tego co w niej postanowiono wiąże organ i sądy, zainteresowany nie odwołał się od powyższej decyzji. Tym samym czas pobierania zasiłku został zakreślony do 1 sierpnia 2014 r. Istotna dla rozpoznania niniejszej sprawy jest decyzja wznowieniowa z dnia 28 września 2014 r., a nie decyzja z dnia 9 stycznia 2014 r., na którą powołują się organy. Ostatecznie zatem, mając na uwadze powyższe, należało uznać, że nie zaistniała przesłanka niezbędna do obliczenia dodatku aktywizacyjnego w postaci możliwości pobierania zasiłku dla bezrobotnych, po uzyskaniu zatrudnienia. W tych okolicznościach, tylko dodatkowo Sąd zauważył, iż materiał zebrany w sprawie daje podstawy do uznania (powyższe nie było również kwestionowane przez organy), że zainteresowany własnym staraniem uzyskał zatrudnienie, ale nastąpiło to od następnego dnia po zakończeniu pobierania zasiłku. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy art. 7 kpa. Zarzut taki sformułowany przez pełnomocnika skarżącego po pierwsze nie został "osadzony" w realiach sprawy i nie zostały wskazane okoliczności, które w ocenie pełnomocnika miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nietrafny jest również zarzut, że brak pouczenia skarżącego przez organy o jego uprawnieniach, zadecydował o negatywnych, dla niego skutkach. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący był pouczony o przysługujących mu prawach, przez wskazanie treści art. 10 kpa, a także pouczony o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Zarzuty zainteresowanego sformułowane w skardze odnoszą się natomiast do decyzji Wojewody D. z dnia 28 września 2016 r., opisanej wyżej. Jak stwierdzono Sąd w tym postępowaniu nie może, z uwagi na inny przedmiot rozpoznania odnieść się do tych twierdzeń i dokonywać odrębnych ustaleń (art. 135 p.p.s.a.). Zatem ostatecznie należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić. Na marginesie Sąd zauważa, że organ II instancji formułując treść sentencji decyzji naruszył art. 138 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Mając na uwadze powyższy przepis i stanowisko organu II instancji zaskarżona decyzja powinna utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, w istocie bowiem organ odwoławczy nie kwestionował rozstrzygnięcia organu I instancji, a tylko jej uzasadnienie, przyjmując inne okoliczności za istotne do odmowy przyznania dodatku aktywizacyjnego. W ocenie Sądu powyższe uchybienia procesowe nie mają charakteru istotnego, nie powstała zatem okoliczność dająca podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Merytoryczne rozpoznanie skargi, co stwierdzono wyżej, odpowiada prawu.