VI SA/Wa 1298/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Protokolant ref. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy K. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu wniosku K. C. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej swoją wcześniejszą decyzją z [...] grudnia 2017r., którą działając na podstawie przepisów art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust.1 pkt 3, art.13k ust.4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art.13l ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), dalej udp, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2013 r., poz.1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o nr. rejestr. [...] (z przyczepą) w dniu [...] maja 2017r. po odcinku drogi płatnej, objętej systemem elektronicznego poboru opłat, utrzymał tę decyzję w mocy. Chodzi o odcinek drogi krajowej nr [...] węzeł [...], na którym w dniu [...] maja 2017 r. o godzinie [...] zarejestrowano przejazd ww. pojazdu samochodowego ([...] zarejestrowany jako samochód ciężarowy) - należącego do skarżącego, poruszającego się wraz z przyczepą [...] nr rejestr. [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu wynosiła 3505 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2205 kg, a przyczepy – 1300 kg. Za przejazd ten, zarejestrowany przez urządzenie kontrolne na drodze, nie została uiszczona należna opłata elektroniczna (okoliczności w sprawie bezsporne). W odpowiedzi na zawiadomienie organu o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej skarżący przyznał, że [...] maja 2017 r. poruszał się ww. zespołem nie uiszczając opłaty; sporadycznie wypożycza przyczepę, dlatego " nie przyszło mi do głowy, że jadąc niedużym samochodem (...) z lekką przyczepką kierowany przeze mnie zespół pojazdów może mieć dopuszczalną masę całkowitą większą niż 3,5 tony, co wiążę się z obowiązkiem uiszczenia opłaty". Masa zespołu przekroczyła przepisową granicę zaledwie o 5 kg, sytuacja miała charakter incydentalny i niezamierzony, a skarżący nie narusza już obowiązku uiszczania opłat. Dlatego wniósł o odstąpienie przez organ – na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa - od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu z uwagi na znikomą wagę i zaprzestanie naruszenia. Argumentację tę skarżący podtrzymał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji pierwszoinstancyjnej organu akcentując, że naruszenie wynikło z niedopatrzenia strony, która na co dzień nie ma do czynienia z transportem pojazdami czy zespołami pojazdów których masa całkowita przekracza 3,5 tony. Po [...] maja 2017 r. strona "trwale zaprzestała naruszeń." Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną. W zaskarżonej decyzji wskazał na poczynione w sprawie ustalenia - w tym nie stwierdzenie uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T- 34 na objętym przejazdem odcinku drogi oznaczających pobór opłaty elektronicznej - dowodzące, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...]maja 2017 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, czego konsekwencją było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. Cytując mające w sprawie zastosowanie przepisy (por. str. 4 i nast. zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy podkreślił prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, na co pozwalał zgromadzony w niej materiał dowodowy. Wynika z niego bezsprzeczne niedopełnienie przez stronę obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej; korzystający z drogi nie zawarł umowy z pobierającym opłatę na poddany kontroli przejazd, w sytuacji gdy uiszczenie opłaty może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia viaBox, a pojazd nie był w to urządzenie wyposażony. W ocenie organu odwoławczego wskazane przez stronę okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania administracyjnego lub odstąpienie od nałożenia kary, o których mowa w art. 189e i art. 189f § pkt 1 i 2 kpa. W sprawie do naruszenia prawa nie doszło bowiem wskutek działania siły wyższej, czyli zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym/żywiołowym, nie do uniknięcia, nad którym człowiek nie panuje (przykładowo działania przyrody o charakterze katastrofalnym lub zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego – wojna czy zamieszki). W sprawie nie można również uznać, że waga naruszenia była znikoma, skoro dotyczyła podstawowego obowiązku w zakresie korzystania z dróg publicznych, a pojazd nie był wyposażony w urządzenie viaBox, co uniemożliwiało całkowicie uiszczenie opłaty za przejazd. Przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej (dalej dmc) pojazdu/zespołu pojazdów (3,5 tony) oznacza bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd bez względu na to jak duże jest to przekroczenie. Miernikiem oceny powstania tego obowiązku jest jedynie dmc pojazdu/zespołu wynikająca z dokumentów rejestracyjnych. Według organu do ww. naruszenia - nieuiszczenia opłaty elektronicznej przez stronę doszło z uwagi na to, że strona nie zapoznała się z obowiązującymi przepisami prawa. Jednak zgodnie z zasadą: nieznajomość prawa szkodzi, nikt nie może podnosić, że zachował się niezgodnie z normą, gdyż nie wiedział o jej istnieniu; konieczne jest tylko, żeby wszystkie akty były publikowane w sposób umożliwiający każdemu zapoznanie się z nimi. W sprawie organ nie może zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanej w art. I89f § pkt 1 kpa, gdyż waga naruszenia nie była znikoma, dotyczyła podstawowego obowiązku w zakresie korzystania z dróg publicznych. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności przewidziane w art. 188e kpa. Skoro pojazd nie został wyposażony w wymagane urządzenie viaBox pozwalające na uiszczenie stosownej opłaty, to nie powinien poruszać się po odcinkach płatnych dróg krajowych. Nie ma przy tym znaczenia w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, ani motywacje, którymi kierowała się strona wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej. Ustawa o drogach publicznych (udp) nie przewiduje miarkowania kary za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 października 2016 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1859) dopuszczalnym jest przeprowadzanie kontroli stacjonarnej oraz kontroli mobilnej, celem sprawdzenia prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ wyjaśnił w decyzji zasady tej kontroli i stosowaną w tym zakresie technologię ( por. str. 10 uzasadnienia decyzji). Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Sądu, wnosząc o jej uchylenie oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji o odstąpieniu od nałożenia na skarżącego ww. kary pieniężnej i udzieleniu pouczenia. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak rzetelnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie przez organ błędnej ich oceny, w szczególności w zakresie wagi naruszenia, którego dopuścił się skarżący, nie uiszczając należnej opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej w sytuacji, gdy łączna dopuszczalna masa całkowita kierowanego przez niego zespołu pojazdów (samochodu i przyczepy) nieznacznie, tj. o zaledwie 5 kg, przekroczyła 3 500 kg, przy czym naruszenie to nie było przez skarżącego zamierzone i wynikało z błędnego przekonania, że dopuszczalna masa całkowita kierowanego zespołu pojazdów nie przekracza 3 500 kg; 2. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób istotnie podważający zaufanie do organu, z powodu ignorowania argumentacji strony postępowania, umieszczania w treści decyzji fragmentów rażąco nieadekwatnych do okoliczności rozpoznawane] sprawy, najprawdopodobniej pochodzących z pism w innych, zupełnie odmiennych sprawach - sposób działania organu daje solidne podstawy do przypuszczeń, że organ realizuje z góry powzięty zamiar nałożenia kary, bez względu na okoliczności sprawy, nie wysilając się nawet na przyzwoite uzasadnienie swojego stanowiska; 3. naruszenie art.189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały wskazane w nim przesłanki (znikoma waga naruszenia prawa i zaprzestanie naruszenia przez skarżącego), a stosowanie tego przepisu ma charakter obligatoryjny; 4. naruszenie art. 189a § 1 kpa w zw. z art 189a § 2 pkt 1 i 2 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że w sytuacji, gdy w przepisach odrębnych, tj. w ustawie o drogach publicznych nie została uregulowana kwestia odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (o której mowa w pkt. 2 art. 189a § 2 k.p.a.), a więc o contrario należy stosować w tym zakresie przepisy działu IVa kpa (w tym art. 189f k.p.a.), organ odmówił stosowania przepisów tego działu w powyższym zakresie, wskazując, że wysokość kary pieniężnej przepis ustawy o drogach publicznych określa w sposób sztywny i organ nie ma możliwości kształtowania jej wysokości, co odnosi się do kwestii przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (o której mowa w pkt 1 art. 189a § 2 kpa.) - tym samym organ nie rozróżnia możliwości kształtowania wysokości kary od możliwości odstąpienia od jej wymierzenia; 5. naruszenie art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13I ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niesłuszne zastosowanie i wymierzenie przez organ kary pieniężnej w sytuacji, gdy organ zobligowany był do odstąpienia od jej nałożenia i poprzestania na pouczeniu, zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację na temat ww. zarzutów, podkreślając znikomą wagę naruszenia, przede wszystkim dlatego, że wartość przekroczenia dmc zespołu pojazdów "stanowi zaledwie ułamek procenta", strata po stronie budżetu, powstała wskutek nieuiszczenia opłaty, jest minimalna, a działanie skarżącego nie wywołało negatywnych skutków. Skarżący naruszył art. 13 ust.1 pkt 3 udp jednorazowo, po czym trwale zaprzestał naruszania. Powoływanie się na brak urządzenia viaBox w pojeździe jest nieadekwatne do okoliczności przedmiotowej sprawy, skoro skarżący co do zasady nie porusza się zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3 500 kg (nie jeździ z przyczepą) " a ten jeden jedyny raz, kiedy mu się to przydarzyło nie zorientował się, że łącznie dopuszczalna masa całkowita kierowanego przez niego samochodu i przyczepy przekroczyła 3 505 kg." Skarżący w żadnym momencie nie zadeklarował braku znajomości przepisów, a jedynie powoływał się na fakt pozostawania w błędzie co do dopuszczalnej masy całkowitej kierowanego zespołu pojazdów, której nie zliczył, nie spodziewając się, że może ona przekroczyć 3,5 tony. W przedmiotowej sprawie organ zobligowany był stosować przepisy działu IVA kpa w zakresie, o jakim mowa w pkt 2 art. 189a § 2 kpa, na podstawie art 189f § 1 pkt 1 kpa odstąpić od nałożenia kary i poprzestać na pouczeniu skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego zespołu pojazdów, składającego się z ww. pojazdu samochodowego – ciężarowego i przyczepy, pozostającego w dyspozycji skarżącego, przekraczała 3,5 tony. Wynosiła bowiem 3505 kg. Pojazd/zespół pojazdów nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3 udp. Nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu [...] maja 2017 r.(o godz. [...]) odcinkiem drogi ekspresowej nr [...] węzeł [...], na którym pobiera się opłatę elektroniczną. W pojeździe nie było zainstalowanego urządzenia pokładowego do poboru opłaty elektronicznej viaBox, przy wykorzystaniu którego uiszczenie takiej opłaty może nastąpić; skarżący nie zawarł umowy z operatorem na korzystanie z takiego urządzenia. Nie mógł zatem w tych warunkach opłaty tej uiścić, zaś cała jego argumentacja w tym względzie sprowadza się do stwierdzenia, że nie wiedział o przekroczeniu, tj. pozostawał w błędzie co do dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) kierowanego zespołu, której nie zliczył. Dodatkowo przekroczenie to było nieznaczne, z czego skarżący wywodzi znikomość/małą wagę naruszenia, uzasadniającą – jego zdaniem - odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu w trybie 189f § 1 pkt1 kpa. Jest to jednak argumentacja bezzasadna, nie podważająca przesłanek podjętego rozstrzygnięcia, i tak też została oceniona przez organ. Należy podkreślić, że podstawą nałożenia kary pieniężnej z art. 13 k ust. 1 udp jest przejazd pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy, określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty. Z przepisu art. 13 k ust. 1 wynika, że kreowana na jego gruncie odpowiedzialność ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest ona niezależna od winy sprawcy naruszenia. W szczególności przepis art. 189e kpa nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa; art. 189f § 1 pkt 1 kpa obliguje natomiast organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nie zmienia to jednak samej zasady zastosowania przez organ prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłaty, jako wyłącznie konsekwencji samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji, jako skutku zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, jednakże przy równoczesnym rozważeniu wystąpienia szczególnych sytuacji, o których mowa w ww. przepisach kpa i ich wpływu na odpowiedzialność strony. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są, w toku postępowania administracyjnego, zbadać okoliczności, które takie sytuacje kreują i ocenić ich konsekwencje dla odpowiedzialności strony w kwestii ustalonego naruszenia. W tej sprawie obowiązek ten został wykonany. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ odwoławczy miał podstawy do ustalenia niewystępowania w niej ww. szczególnych sytuacji z art. 189e i art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W szczególności skarżący podnosi w skardze, że w żadnym momencie nie zadeklarował braku znajomości przepisów, tylko pozostawanie w błędzie co do dmc kierowanego zespołu, której nie zliczył, oraz niedopatrzenie w tym zakresie, jako powód naruszenia; czyli skarżący miał świadomość obowiązywania opłaty elektronicznej na płatnych odcinkach dróg i konsekwencji jej nieuiszczenia. Twierdzenie natomiast, że pozostawał w błędzie co do dmc kierowanego zespołu pojazdów, której nie zliczył przed wjazdem na płatny odcinek drogi (przez niedopatrzenie), może co najwyżej dowodzić braku po stronie skarżącego należytej staranności w przygotowaniu przejazdu, która powinna być udziałem każdego, kto skutecznie dba o swoje interesy. W każdym bądź razie okoliczności podnoszone przez skarżącego nie prowadzą do zakwestionowania stanowiska organu, który nie podzielił argumentacji skarżącego o znikomej wadze naruszenia i nie zadecydował o odstąpieniu od nałożenia kary, skoro skarżący decydując się na przejazd po płatnym odcinku drogi nie sprawdził parametrów zespołu, a w konsekwencji nie dopełnił obowiązku posiadania urządzenia viaBox i uiszczenia opłaty elektronicznej. Wykonał zatem przejazd z naruszeniem przepisów o tej opłacie, która jest podstawowym obowiązkiem korzystającego z płatnych odcinków dróg pojazdem/zespołem o dmc powyżej 3,5 tony. Wskazywane wyżej przez skarżącego okoliczności, mające usprawiedliwić ten stan rzeczy, nie usuwają skutków tego naruszenia. W uwarunkowaniach faktycznoprawnych tej sprawy organ prawidłowo bowiem wskazał, na tle unormowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 kpa, że waga ww. naruszenia nie była znikoma, gdyż dotyczyła podstawowego obowiązku w zakresie korzystania z dróg publicznych; dodatkowo obowiązek ten jest jasno sprecyzowany w ww. przepisach, nie podlega stopniowaniu, ma bezwzględny charakter, a jego granicę wyznacza dmc pojazdu powyżej 3500 kg (3,5 tony); w szczególności wielkość przekroczenia tej granicy nie wpływa na ocenę naruszenia w sensie wynikającej z tego faktu konsekwencji w postaci kary administracyjnej, która nie jest zależna od takich okoliczności, jak cel przejazdu, jednorazowość czy wysoka częstotliwość przejazdów, nieświadomość czy nieznajomość przepisów, tylko wynika z samego faktu naruszenia. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia żadnego z wymienionych w niej przepisów prawa procesowego ani materialnego w stopniu mogącym zaważyć na treści podjętego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił i zajął stanowisko w kwestii zastosowania w tej sprawie przepisów Działu IVA Administracyjne kary pieniężne – art. 189a i nast. kpa (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji). Wobec powyższego, nie znajdując powodów dla uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.