II SA/Kr 866/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018r. sprawy ze skargi E. T. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia z zakresu warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu l instancji II. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącej E. T. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. na wniosek Wójta Gminy T. z dnia 8 lutego 2018 r., uzgodnił negatywnie, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. T., z uwagi na fakt, iż działka przeznaczona pod ww. inwestycję znajduje się w całości w strefie sanitarnej 0-50 m od istniejącego czynnego cmentarza, co jest niezgodne z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959r. Nr 52, póz. 315). Na przedmiotowe postanowienie inwestor E. T. złożyła zażalenie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zarzuciła naruszenie przepisów § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze poprzez ich nad interpretację oraz "odwrócenie". Zdaniem skarżącej, przepis ten ma zastosowanie przy zakładaniu nowych cmentarzy, ewentualnie dla "nowej" zabudowy wokół cmentarzy istniejących, a nie jak w tym przypadku dla istniejącego cmentarza i zabudowy "uzupełniającej", nie "nowej". [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., póz. 1257), art. 3 pkt 1a i art. 12 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r., póz. 1261), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że z załączonej dokumentacji, w tym kopii mapy zasadniczej wynika, że działka, na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji (budynek mieszkalny) położona jest w całości w strefie 0-50 m ,,ochrony sanitarnej" cmentarza. Z treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przepisy o strefach sanitarnych zawarte w ww. rozporządzeniu dotyczą nie tylko zakładania nowych cmentarzy ale także lokalizacji nowej zabudowy przy istniejących cmentarzach, co znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r. (sprawa o sygn. II OSK 2262/14), który potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko (wyrok z 14 października 2014 r., sygn. II OSK 823/13). W ocenie organu odwoławczego § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia oznacza, że w pasie ochrony sanitarnej czynnego cmentarza niedopuszczalna jest realizacja zabudowy mieszkaniowej, a także innych, wymienionych w tym przepisie obiektów. Wskazał, że dokonując wykładni tego przepisu należy mieć na uwadze nie tylko wykładnię gramatyczną, ale również wykładnię celowościową. Celem tego przepisu jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. Prawodawca stanowiąc ten przepis uznał, że bezpieczeństwo to będzie zapewnione, gdy m.in. budynki mieszkalne znajdować się będą w odległości, co najmniej 50 m od granicy cmentarza pod warunkiem, że są one podłączone do sieci wodociągowej. Błędne jest rozumowanie, że dla zapewnienia bezpieczeństwa sanitarnego istotna jest jedynie odległość cmentarza od budynków mieszkalnych zaś odległość budynków mieszkalnych od cmentarza istotna już nie jest. Zagrożenie sanitarne związane z istnieniem cmentarza jest takie samo niezależnie od tego, czy odległość między budynkiem mieszkalnym, a cmentarzem liczona jest od cmentarza do budynku mieszkalnego, czy też od budynku mieszkalnego do cmentarza. Zgodnie z § 7 powołanego wyżej rozporządzenia, przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza, a właściwy powiatowy (miejski, dzielnicowy) inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza. Przepis stanowi więc, że jeżeli w czasie wejścia w życie rozporządzenia istniał cmentarz w odległości mniejszej niż wskazane w tym rozporządzeniu, to mógł on nadal funkcjonować jeśli inspektor sanitarny się temu nie sprzeciwił. Z przepisu wywieść należy również, że także istniejące budynki mieszkalne usytuowane od takiego cmentarza w odległości mniejszej od wskazanych w rozporządzeniu, mogły nadal funkcjonować. (Wyrok NSA z dnia 14.04. 2015 II OSK 2138/13). W związku z tym, podnoszona przez skarżąca okoliczność, iż na omawianym terenie (0-50 m strefie sanitarnej cmentarza) znajdują się inne obiekty budowlane, nie spełniające wymogów zawartych w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie może mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. E. T. w skardze do sądu zarzuciła, że organy sanitarne ograniczyły się do ustalenia, że działka inwestycyjna znajduje się w sferze sanitarnej cmentarza, bez odniesienia się do realnego zagrożenia jakie związane mogłoby być z posadowieniem budynku w tym miejscu. Podkreśliła, że w sąsiedztwie cmentarza znajduje się wcześniej zrealizowana zabudowa i inspektor sanitarny nie sprzeciwił się dalszemu korzystaniu z cmentarza (§ 7 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o cmentarzach). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy ł przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, ze Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z 22 czerwca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., którym na wniosek Wójta Gminy T. z 8 lutego 2018 r., uzgodniono negatywnie, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. T., z uwagi na fakt, iż działka przeznaczona pod ww. inwestycję znajduje się w całości w strefie sanitarnej 0-50 m od istniejącego czynnego cmentarza, wskazując, iż taka lokalizacja wnioskowanego obiektu jest niezgodna z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959r. Nr 52, póz. 315). Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym , na które służy zażalen9ie , albo kończące postępowanie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie zawarte w niej wnioski i zarzuty. W rozpatrywanej sprawie kwestią zasadniczą jest pytanie czy powołana w ww. postanowieniach podstawa prawna uprawnia organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej do wydania uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a także rozważenie czy istnieje w tym zakresie inna regulacja prawna dające takie uprawnienie P.l.S. Jak wskazano organy obu instancji orzekające w rozpatrywanej sprawie upatrują takiej podstawy w brzmieniu art. 3 pkt 1 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2017.1261, zwanej dalej ustawa P.I.S.) w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017.1073, dalej w skrócie u.p.z.p.). Należy przy tym zauważyć, że w postanowieniach l i II instancji organy ograniczyły się do powołania ww. regulacji, bez dokonania wykładni w tym zakresie. 4 Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z kolei przepis art. 3. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że: do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności: 1)opiniowanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 1a) uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; 2)uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych 5 zdrowotnych dotyczących: a)budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych, b)nowych materiałów i procesów technologicznych przed ich zastosowaniem w produkcji lub budownictwie; 3)uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych oraz środków komunikacji lądowej; 4)inicjowanie przedsięwzięć oraz prac badawczych w dziedzinie zapobiegania negatywnym wpływom czynników i zjawisk fizycznych, chemicznych i biologicznych na zdrowie ludzi. W związku z powyższym kluczowe jest ustalenie czy przepis z art. 3 ust. 1a ustawy o P.l.S. jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę przepis art. 3 ust. 1a cyt. ustawy nie spełnia kryterium przepisu odrębnego, nie może zatem stanowić podstawy prawnej dla dokonania uzgodnienia przez organy obu instancji, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd w całej pełni podziela i przyjmuje za swój trafny wywód w tym przedmiocie przedstawiony przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 9. 06. 2016 r., sygn. akt: IISA/Po 295/16. W uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzono bowiem, że: "art. 3 pkt 1a ustawy o P.I.S. nie może być traktowany jako źródło obowiązku dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis art. 3 ustawy o P.l.S., określając zakres zadań Inspekcji jest przepisem z zakresu ustroju administracji publicznej. Te zaś nie mogą stanowić podstawy ustalania obowiązków publicznoprawnych dla stron postępowania, w tym jak w realiach niniejszej sprawy dla inwestorów. Sąd zwrócił uwagę, że sposób sformułowania tegoż przepisu nie określa jakichkolwiek kategorii zamierzeń inwestycyjnych, dla których uzyskanie tego rodzaju uzgodnień było by wymagane. Jest to zatem konstrukcja zasadniczo inna niż przyjęta przez ustawodawcę zarówno w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., jak i przykładowo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, gdzie wprost wskazano, iż obowiązek dokonywania uzgodnień z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego dotyczy obszarów położonych na obszarze Pomników Zagłady i ich stref ochronnych, art.4a pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, gdzie wskazano, że uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, czy też art. 87 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, gdzie wskazano, iż Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy, a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowę w miejscowych planach zagospodarowania terenu." Trzeba też zwrócić uwagę, że za taką interpretacją przepisu art. 3 ust 1a ustawy o P.I.S. przemawia również analiza przepisu art. 3 ust. 1, zgodnie z którym do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy opiniowanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co jednak znajduje swoje materialnoprawne odzwierciedlenie w art. 41 ust. 2 (który odsyła do art. 23, który odsyła między innymi do art. 17 pkt 6 ustawy) art. 17 pkt 6 lit. a tiret 6 i art. 11 pkt 6 lit. m/ u.p.z.p. Należy podkreślić, że o ile jednak przepis art. 3 ust. 1 znajduje swoje materialne uregulowanie w przepisach u.p.z.p., o tyle brak takiej regulacji materialnoprawnej dla normy z art. 3 ust. 1a. Co więcej, w treści tego przepisu wskazano iż uprawienia dla opiniowania dotyczy wszelkich rozstrzygnięć w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, co dodatkowo wskazuje na konieczność wskazania odpowiednich przepisów prawa materialnego, z których wynikałby obowiązek uzgadniania decyzji o warunkach przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Brak takich przepisów musi w konsekwencji prowadzić do uznania, że przepis art. 3 ust 1 a stanowi jedynie normę ustrojową, a jeśli tak to nie jest wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu l instancji. Trzeba przy tym zauważyć, że przepis art. 3 pkt 1a nie ustanawia jakichkolwiek wymogów względem obywateli, bądź organów, a jedynie określa zakres kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W sprawie istotne znaczenie ma treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p., do którego odsyła cyt. wyżej art. 60 ust. 1 .p.z.p., gdyż wskazuje on organy, z którymi uzgadnia się decyzje o warunkach zabudowy. Brak jednak wśród nich organów PIS. Przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie ustanawia obowiązku uzgadniania projektu jakichkolwiek decyzji o warunkach zabudowy lub ustaleniu inwestycji celu publicznego z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Oznacza to zatem, że nie istnieje przepis prawa materialnego, który nakłada tego rodzaju obowiązek na organ, który orzeka w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź na inwestora. Tym samym brak przepisu, który byłby "swego rodzaju pozytywnym normatywnym odzwierciedleniem przepisu o charakterze ustrojowym jakim jest art. 3 pkt 1a u. o .P.I.S"( wyrok WSA w Poznaniu z 9. 06. 2016 r., sygn. akt: IISA/Po 295/16). Trzeba też wskazać, że przyjęcie odmiennej koncepcji tj. takiej jaką przyjęły w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznając, że przepis art. 3 pkt 1a ustawy o P. l. S. stanowi w istocie przepis odrębny w rozumieniu art. 60 ust. 1 u.p.z.p. prowadziłoby do pozbawionej jakiegokolwiek uzasadnienia aksjologicznego konkluzji, że uzgodnienia przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wymaga ustalanie warunków zabudowy dla wszelkich inwestycji, niezależnie od miejsca ich lokalizacji oraz charakteru planowanej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, (wyrok WSA w Poznaniu z 9. 06. 2016 r., sygn. akt: II SA/Po 295/16). W konsekwencji uprawnione jest przyjęcie, że organy P.I.S. nie posiadają kompetencji do uzgadniania wniosków lokalizacyjnych. Kompetencje takie nie wynikają również z innych przepisów nakładających na organy właściwe w sprawie wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, obowiązek uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej w sąsiedztwie cmentarza. W szczególności nie zawiera takich uregulowań ustawa z 31 stycznia 1959 o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( Dz.U. 2017. 1669). Znamienne jest jednak, że o ile brak jakiegokolwiek przepisu, który nakazuje uzgadniać z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej warunków zabudowy dla inwestycji lokalizowanych na obszarach sąsiadujących z cmentarzami, to przepis art. 1 ust. 2 i 3 ww. ustawy nakłada obowiązek uzyskiwania zgody właściwego inspektora sanitarnego na założenie bądź rozszerzenie cmentarza, a w art. 1 ust. 4 i 5 obowiązek uzyskania opinii właściwego inspektora sanitarnego co do zamknięcia cmentarza. Przedstawiona analiza pozwala zatem przyjąć, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie były uprawnione do dokonywania uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy w rozpatrywanej sprawie, gdyż przepis art. 3 pkt 1a ustawy o PIS nie posiada "swojego normatywnego odzwierciedlenie w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., albo w przepisie wprost ustanawiającym wymóg uzgodnienia przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej warunków zabudowy dla określonego rodzaju inwestycji" (wyrok WSA w Poznaniu z 9. 06. 2016 r., sygn. akt: II SA/Po 295/16). Przenosząc powyższe na okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zatem wskazać, że organy obu instancji dokonały przedmiotowego uzgodnienia bez podstawy prawnej, gdyż norma z art. 3 ust 1 a ustawy o P.l. S. nie stanowi samodzielnej podstawy do uzgodnienia na wniosek Wójta Gminy T., pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. T. (wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy przez skarżącą ). Analizowany przepis jest przepisem ustrojowym, nie może być zatem samodzielnie stosowany jako podstawa prawna. Tym samym zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie Wójta Gminy T. należy uznać za wydane bez podstawy prawnej tj. w sytuacji braku normy kompetencyjnej uprawniającej do ich wydania. Należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie istotne jest nie to, że organy P.I.S. l i II instancji nie wskazały takiej podstawy prawnej, wskazując jedynie przepis art. 3 ust 1 a ustawy o P.l.S., ale że rzeczywiście brak takiej podstawy prawnej w obowiązującym systemie prawa. O ile jednak samo niewskazanie lub błędne wskazanie istniejącej podstawy prawnej dla wydanego aktu stosowania prawa stanowi o jego wadliwości, nie stanowiąc jednak przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji czy postanowienia jako wydanych bez podstawy prawnej, to wydanie aktu bez podstawy prawnej - jak to miało miejsce w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu l instancji - stanowi przesłankę do stwierdzenia ich nieważności, stosownie do treści art. 156 § 1 pkt. 2 ab initio k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał zatem, ze zaskarżone postanowienie uzgodnieniowe, a także poprzedzające go postanowienie PPIS w T. zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem ich nieważnością z mocy przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ właściwy do rozpoznania wniosku E. T. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. T., a nie organ P.I.S. dokona również oceny tego wniosku pod kątem jego zgodności z przepisami odrębny mi jakimi są przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959r. Nr 52, póz. 315) w tym § 3 ust. 1, stanowiący, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Należy przy tym wskazać na treść art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p , który nakazuje przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnić zgodność takiej decyzji z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga bowiem m.in. sprawdzenia jej zgodności z przepisami odrębnymi. Ponieważ nie jest rzeczą Sądu zastępowanie organów administracji publicznej Sąd nie wypowiada się na temat zarzutów odnoszących się do merytorycznej oceny zgodności wnioskowanej zabudowy z przepisami odrębnymi ( cyt. §' 3 ust. 1 rozporządzenia z 25.08. 1989.), gdyż należy je uznać za przedwczesne . Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a..