IV SA/Po 1043/17

Sygn. akt IV SA/Po 1043/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w sprawie odrzucenia wniosku [...] o unieważnienie konkursu na stanowisko [...] oddala skargę Uchwałą nr [...] z dnia [...] 2017 r. Sejmik Województwa Wielkopolskiego, wskazując na art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638 z późn. zm., dalej jako u.d.l.) oraz § 3 ust. 1 i § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2012 r., poz. 182 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie) powołał komisję konkursową do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora [...]. Następnie, uchwałą nr [...] z dnia [...] 2017 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego ogłosił konkurs na stanowisko Dyrektora [...]. W dniu [...] 2017 r. odbyło się posiedzenie Komisji Konkursowej; kandydatem na stanowisko objęte konkursem został wybrany [...]. Zarząd Województwa Wielkopolskiego zaakceptował rekomendację. W dniu [...] 2017 r. [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego na ww. stanowisko Dyrektora [...]. Uchwałą [...] 2017 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego, wskazując na art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 z późn. zm., dalej jako u.s.w.), w związku z § 8 ust. 1 i ust. 2 oraz § 12 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia odrzucił wniosek o unieważnienie konkursu na przedmiotowe stanowisko ("[...] o unieważnienie konkursu..."). Pismem z [...] [...] 2017 r. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Zarządu Województwa Wielkopolskiego, skargę na ww. uchwałę nr [...] w sprawie odrzucenia jego wniosku o unieważnienie konkursu, domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Wielkopolskiego, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi. Skarżący sformułował w skardze niżej opisane zarzuty. 1. Wydanie rozstrzygnięcia nieznanego przepisom prawa, tj. podjęcie uchwały o odrzuceniu wniosku o unieważnienie konkursu, podczas gdy wniosek dotyczył stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, tj. naruszenie zasady legalizmu, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako K.p.a.). W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik wskazał na tożsamość znaczeniową słów "unieważnienie" i "stwierdzenie nieważności" i ocenił, że możliwość użycia w zaskarżonej uchwale obu zwrotów jest oczywista. Podkreślił, że wyrazy użyte w zaskarżonej uchwale oznaczają dokładnie to samo co wyrazy zaproponowane przez skarżącego. 2. Naruszenie § 9 ust. 1 Rozporządzenia poprzez niewymienienie w ogłoszeniu o konkursie wymagań stawianych kandydatom uczestniczącym w postępowaniu konkursowym, do czego zobowiązywał organ przepis ustawy. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że w zupełności spełniono wymogi § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, ponieważ w sposób wyraźny i enumeratywny określono wymagane kwalifikacje kandydata. Fakt, że uczyniono powyższe poprzez podanie wykształcenia wyższego, jako wymaganego, oraz odesłanie do art. 46 ust. 2 u.d.l., nie stanowi jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa. Znajdujące zastosowanie przy konkursie przepisy prawa nie zabraniają określenia wymagań w formie odesłania do konkretnego przepisu prawa. Przepis, do którego dokonano odesłania, zawiera w swej treści jasne, konkretne i enumeratywne wymogi kwalifikacyjne i ponadto przepis ten stanowi część tej właśnie ustawy, którą osoba ubiegająca się o stanowisko winna się zainteresować. 3. Niezachowanie kolejności czynności, o których mowa w § 4 ust. 1 Rozporządzenia, tj. opracowanie i przyjęcie przez komisję konkursową regulaminu konkursu po ogłoszeniu o konkursie, co zdaniem skarżącego stanowi bezwzględną przyczynę nieważności postępowania wymienioną w § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że zarzutowi przeczy dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy, z której wyraźnie wynika zachowanie przez komisję konkursową właściwej kolejności opracowania i przyjęcia regulaminu konkursu i ogłoszenia o konkursie na postawie § 7 ust. 3 Rozporządzenia. 4. Procedowanie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, tj. naruszenie art. 8 § 1 K.p.a.: a. powiadomienie kandydata o posiedzeniu komisji konkursowej na dzień przed wyznaczoną datą. Skarżący zaznaczył, że próbował sam ustalić datę rozmowy kwalifikacyjnej na tydzień i na trzy dni przed jej odbyciem, jednakże odmówiono wskazania tej daty; powyższe implikuje wniosek, że sami członkowie komisji konkursowej nie zostali powiadomieni o jej posiedzeniu z dostatecznym siedmiodniowym uprzedzeniem, co stanowi bezwzględną przyczynę nieważności postępowania wymienioną w § 8 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia b. kandydat, który został rekomendowany przez komisję konkursową, nie oczekiwał na udział w konkursie we wskazanym pomieszczeniu, wraz z pozostałymi kandydatami, pomimo że wynikająca z protokołu kolejność rozmów oraz godzina rozpoczęcia prac komisji konkursowej prowadzą do wniosku, że rekomendowany kandydat nie mógł nie spotkać się z pozostałymi kandydatami. Powyższe nasuwa podejrzenie, że rekomendowany kandydat poruszał się po pomieszczeniach Urzędu Marszałkowskiego, do których wstępu nie mają petenci urzędu, w tym nie mieli wstępu pozostali kandydaci - kandydatów traktowano tym samym w sposób nierówny. W odpowiedzi na wymienione zarzuty pełnomocnik napisał, że do konkursu na stanowisko [...] nie stosuje się przepisów K.p.a. Dalej napisał, że wszyscy członkowie komisji konkursowej zostali powiadomieni o terminie posiedzenia komisji konkursowej do dnia [...] 2017 r., zgodnie z § 7 ust. 2 Rozporządzenia. Ewentualne nieprawidłowe informowanie skarżącego o terminie posiedzenia komisji konkursowej nie jest w ogóle związane ze sprawą. Dalej pełnomocnik ocenił, że nie zaistniało nierówne traktowanie kandydatów. W świetle reguł konkursu każdy z kandydatów mógł oczekiwać na swą kolejność rozmowy z komisją konkursową zarówno we wskazanym do tego pomieszczeniu, ale również mógł przebywać gdziekolwiek indziej w Urzędzie Marszałkowskim, po uzgodnieniu z komisją konkursową sposobu kontaktowania się z nim na potrzeby stawienia się przed komisją konkursową w określonym czasie. 5. Zasiadanie w komisji konkursowej przez osoby podlegające wyłączeniu z mocy prawa jako osoby pozostające wobec osoby rekomendowanej w takim stosunku prawnym i faktycznym, który mógł budzić obawy co do bezstronności członków komisji, tj. naruszenie § 5 ust. 1 Rozporządzenia, co stanowi bezwzględną przyczynę nieważności postępowania wymienioną w § 8 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia. Skarżący wskazał, że od czerwca 2016 r. do stycznia 2017 r., tj. w okresie sprawozdawczym, który nie został dotychczas zamknięty, M. C. jako [...] pozostawał w stosunku zwierzchności wobec członków komisji: [...], a nadto [...] zasiadał w komisji konkursowej która wyłoniła dyrektora [...] członka komisji konkursowej w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na wymienione zarzuty pełnomocnik napisał, że w chwili posiedzenia komisji konkursowej osoba rekomendowana przez komisję konkursową na stanowisko objęte konkursem nie wykonywała już jakichkolwiek funkcji w Urzędzie Marszałkowskim, a w szczególności nie była już dyrektorem Departamentu Zdrowia tego Urzędu. Przebywała na urlopie bezpłatnym, piastując stanowisko dyrektora jednego z samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnych należącego do samorządu Województwa Wielkopolskiego. W stosunku do członków komisji konkursowej nie pracujących w Urzędzie był osobą obcą nie związaną jakimikolwiek stosunkami mogącymi negatywnie rzutować na bezstronność członka komisji. Z kolei w odniesieniu do członków komisji konkursowej pracujących w Urzędzie nie legitymował się już jakimkolwiek stosunkiem nadrzędności służbowej i była tylko kierownikiem nadzorowanej przez Urząd jednostki. Kierowanie podległą Urzędowi jednostką nie może mieć wpływu na swobodne i bezstronne postępowanie członków komisji konkursowej w zakresie oceny kandydata. Już sam nadzór nad podległą jednostką w znacznej mierze polega na permanentnej ocenie wykonywania obowiązków przez kierownika jednostki. 6. Niezamieszczenie w protokole posiedzenia komisji konkursowej wzmianki o złożeniu przez członków komisji oświadczenia o braku powiązań faktycznych i prawnych z kandydatami i ograniczenie się do złożenia oświadczenia o braku powinowactwa. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że członkowie komisji konkursowej złożyli stosowne oświadczenia, które znajdują się w aktach sprawy przy protokole postępowania konkursowego. Przepisy Rozporządzenia nie ustalają ściśle, jakie elementy powinien zawierać protokół. 7. Brak wzmianki w protokole posiedzenia komisji konkursowej, że głosowanie nad wyborem osoby rekomendowanej odbyło się w procedurze tajnej. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że w przedmiotowym konkursie, zgodnie z przepisami prawa oraz regulaminem konkursu przeprowadzono głosowanie tajne przy wyborze kandydata. Pełnomocnik podkreślił, że nie ma obowiązku zamieszczania w protokole wzmianki w jakiej formie przeprowadzono głosowanie. 8. Uniemożliwienie skarżącemu przedstawienia koncepcji kierowania jednostką (pomimo przekazania jej wydruku - 8 stron formatu A4, wszystkim członkom komisji), naruszające zasadę działania na wniosek oraz zasadę prawdy materialnej polegającej na wyczerpującym gromadzeniu materiału stanowiącego podstawę rozstrzygnięć, tj. naruszenie art. 7 K.p.a. Próba przedstawienia wizji kierowania jednostką została przerwana, w sposób nielicujący z powagą organu prowadzącego postępowanie, co stanowi również rażące naruszenie art. 10 K.p.a. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że to komisja konkursowa zadaje jednakowe pytania do wszystkich kandydatów i przejawia aktywność, równą w stosunku do wszystkich kandydatów. Z treści § 13 Rozporządzenia nie wynika, aby jeden z kandydatów zamiast oczekiwać pytań od komisji konkursowej przedstawiał, niezależnie od pytań komisji i zachowując się inaczej niż pozostali kandydaci, swoją własną koncepcję funkcjonowania podmiotu leczniczego. 9. Liczne i kwalifikowane braki protokołu posiedzenia komisji konkursowej: a. brak uzasadnienia wyboru osoby rekomendowanej i pominięcie części sprawozdawczej z rozmów odbytych z kandydatami. W protokole nie ma treści pytań zadawanych kandydatom ani treści udzielanych odpowiedzi, b. nieujawnienie w protokole, że w posiedzeniu komisji uczestniczyła osoba trzecia, pracownica Departamentu Zdrowia Urzędu Marszałkowskiego, której rola w postępowaniu pozostaje w protokole niewyjaśniona. 10. Brak niezbędnych załączników do protokołu, które winny stanowić jego integralną część, tj. powołanych w protokole oświadczeń o braku powinowactwa, dowodów zawiadomienia członków komisji o terminie posiedzenia, przyjętego podczas posiedzenia Regulaminu prac komisji konkursowej, co stanowi rażące naruszenie art. 14. § 2 K.p.a. We wspólnej odpowiedzi na zarzuty z pkt. 9 i z pkt. 10 pełnomocnik powtórzył, że do przedmiotowego postępowania konkursowego nie stosuje się przepisów K.p.a., a z kolei przepisy § 15 Rozporządzenia jedynie w sposób ogólny wyznaczają treść protokołu postępowania konkursowego. Ocenił, że treść protokołu postępowania konkursowego jest zgodna z § 15 Rozporządzenia, zatem oba zarzuty są jedynie pewnymi niewiążącymi prawnie postulatami skarżącego, zwłaszcza że wspomniane w zarzucie 10 dokumenty nie są w konkursie załącznikami do protokołu postępowania konkursowego (i w świetle prawa załącznikami do tegoż protokołu być nie muszą), ale stanowią część akt postępowania konkursowego. 11. Nieudokumentowanie przez komisję konkursową dostatecznej wiedzy o wykształceniu, doświadczeniu, kompetencjach oraz predyspozycjach kandydatów do kierowania jednostką, co stanowi błąd w ustaleniach faktycznych mający znaczący wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik napisał, że to właśnie kandydaci zobowiązani są do udokumentowania swej wiedzy, wykształcenia, doświadczenia, kompetencji i predyspozycji do kierowania jednostką, nie komisja konkursowa. 12. Wprowadzenie w treści regulaminu przeprowadzenia konkursu zapisów sprzecznych z treścią Rozporządzenia. Skarżący wskazał na pkt 7 e) "w przypadku uzyskania przez więcej niż jednego kandydata takiej samej liczby głosów, komisja konkursowa przeprowadza ponowne głosowanie". Nadto skarżący wskazał na pkt 7 f) "jeżeli ponowne głosowanie nie przyniesie pozytywnego rezultatu, konkurs uznaje się za nierozstrzygnięty". Na rozprawie skarżący stwierdził, że uzyskał dodatkowo wiedzę, że jedna z członkiń komisji konkursowej zajmowała wówczas stanowisko osoby rekomendowanej przez komisję konkursową. Skarżący zaznaczył, że nie miał oczywiście wglądu do dokumentów personalnych, ale do wniosku takiego doszedł na podstawie regulaminu organizacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Zarządu Województwa Wielkopolskiego [...]. Zarząd uchwalił, że "odrzuca się" wniosek skarżącego o unieważnienie postępowania konkursowego na stanowisko [...] Przede wszystkim Sąd stwierdza, że nie budzi wątpliwości legitymacja skargowa skarżącego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była uchwała organu wykonawczego samorządu województwa dotycząca postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, a zatem uchwała organu samorządu województwa nie będąca aktem prawa miejscowego. Badanie, czy skarżący był legitymowany do wniesienia skargi wymaga uwzględnienia przesłanek określonych w art. 90 ust. 1 u.s.w., stanowiącego lex specialis wobec art. 50 § 1 P.p.s.a. Art. 90 ust. 1 u.s.w. przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 26 lutego 2016 r., II OSK 1584/14 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA), że treść tego przepisu należy jednak interpretować przez pryzmat prawa do sądu i potrzeby objęcia kontrolą jak najszerszego obszaru działania administracji publicznej. NSA przyjął, uwzględniając wyniki wykładni celowościowej i systemowej, że w trybie art. 90 ust. 1 u.s.w. dopuszczalne jest zaskarżanie uchwał z zakresu administracji publicznej, który to wniosek uzasadnia dodatkowo także treść art. 91 ust. 1 i 2 u.s.w. Opisane stanowisko Sąd w pełni podziela. Dalej Sąd wskazuje, że skarga została wniesiona w terminie. Zaskarżony akt został dokonany w dniu [...] 2017 r., a więc już po dniu wejścia w życie aktualnego brzmienia art. 53 P.p.s.a., zatem skarżący był zwolniony z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (przy czym skarżący i tak dokonał tego wezwania, pismem z [...] 2017 r.). Dalej Sąd stwierdza, że uchwała wszczynająca postępowanie konkursowe została podjęta przez właściwy organ: ze statutu Szpitala wynika, że podmiotem tworzącym jest Sejmik Województwa Wielkopolskiego. I to właśnie sejmik podjął uchwałę o konkursie, co jest działaniem prawidłowym w świetle orzecznictwa NSA (por. np. wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., II OSK 484/26 i wskazane tam orzecznictwo tego Sądu; CBOSA). Z kolei zaskarżona uchwała została podjęta przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego, co także jest zgodnie z prawem. Z woli ustawodawcy zawartej w art. 41 ust. 1 u.s.w., istnieje domniemanie właściwości zarządu we wszystkich sprawach województwa, jeżeli te nie zostały zastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Takiego zastrzeżenia, na rzecz sejmiku, dotyczącego przedmiotowego Szpitala, Sąd nie stwierdził. Następnie Sąd wskazuje, że wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego został złożony z zachowaniem terminu. Zgodnie z § 8 ust. 2 Rozporządzenia, stwierdzenie nieważności konkursu następuje wyłącznie na wniosek, zgłoszony nie później niż w terminie 14 dni od dnia wybrania przez komisję konkursową kandydata. Kandydat został wybrany [...] 2017 r., a wniosek został złożony i wpłynął do organu administracji już w dniu [...] 2017 r. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały należy wskazać, że okoliczności uzasadniające unieważnienie postępowania konkursowego na dyrektora w podmiocie leczniczym zostały wymienione w § 8 ust. 1 Rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami postępowanie konkursowe jest nieważne w przypadku: 1) niezachowania kolejności czynności składających się na postępowanie konkursowe, o których mowa w § 4 ust. 1 Rozporządzenia; 2) niedokonania jednej lub więcej czynności składających się na postępowanie konkursowe, określonych w § 4 ust. 1 Rozporządzenia; 3) niespełnienia warunków określonych w § 9, który to przepis wymienia podstawową zawartość ogłoszenia o konkursie; 4) rozpatrzenia kandydatury osoby, która nie złożyła jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12; 5) ujawnienia, po zakończeniu postępowania konkursowego, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby, o których mowa w § 5 ust. 1 (osoba, która jest małżonkiem lub krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby, której dotyczy postępowanie konkursowe, albo pozostaje wobec niej w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności); 6) naruszenia tajności głosowania; 7) niepowiadomienia kandydata lub członka komisji konkursowej o terminie posiedzenia komisji. Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się okoliczności uzasadniającej stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora w przedmiotowym Szpitalu. Z kolei, oceniając liczne zarzuty skargi Sąd stwierdza, że niektóre z nich są trafne, ale nie w stopniu powodującym uwzględnienie skargi. Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów skargi trzeba zaznaczyć specyfikę ocenianego konkursu – konkursu na stanowisko kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, który to konkurs musiał zostać przeprowadzony w sposób określony w przepisach Rozporządzenia. Sąd podziela w pełni ocenę komentarza M. Łokaja do Rozporządzenia (Lex, komentarz praktyczny), że analiza treści § 10 Rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż ustawodawca w wyraźny sposób zwiększył wpływ podmiotu tworzącego lub kierownika placówki medycznej jako podmiotów właściwych, w zależności od stanowiska, na które prowadzony jest konkurs, w związku z usankcjonowaniem, iż podmiot właściwy ma prawo powołania w skład komisji konkursowej od trzech do sześciu przedstawicieli, co wiąże się ściśle z poziomem bezpośredniej odpowiedzialności jaką za zarządzanie placówkami medycznymi niebędącymi przedsiębiorcami ponoszą zarówno kierownicy tych podmiotów, jak i podmioty tworzące. Sąd podziela także konkluzję komentatora, że trudno wyobrazić sobie sytuację, w której podmiot leczniczy (tutaj: podmiot tworzący) jako pracodawca, który co do zasady jest wyłącznie odpowiedzialny za wykonywanie działalności leczniczej, miałby ograniczony wpływ na dobór kadry pracowniczej. Ad. 1. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że sformułowanie zaskarżonej uchwały, że "odrzuca się wniosek" o unieważnienie konkursu, nie jest z spójne z brzmieniem przepisów Rozporządzenia. Właściwą formą takiego rozstrzygnięcia byłaby odmowa stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, zgodnie z § 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia. Sąd musiał jednak ocenić zarzut jako nieskuteczny. Okoliczność, że sentencja uchwały została sformułowana odmiennie nie budzi wątpliwości. Takie sformułowanie aktu nie może jednak prowadzić do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, skoro z treści uchwały w oczywisty sposób wynika stanowisko zajęte przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego. Jest oczywiste zarówno dla obu stron postępowania, jak i dla Sądu, że zarząd potraktował negatywnie (odmownie) wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego. Dalej Sąd wskazuje, odnosząc się do powtarzającego się w zarzutach argumentu skarżącego, że w postępowaniu konkursowym prowadzonym na podstawie Rozporządzenia nie stosuje się przepisów K.p.a., w tym zasad ogólnych. Jest to postępowanie rządzące się regułami ustalonymi odrębnie. Ad. 2. Jako bezzasadny Sąd ocenił kolejny zarzut, dotyczący niewymienienia w ogłoszeniu o konkursie wymagań stawianych kandydatom uczestniczącym w postępowaniu konkursowym. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia ogłoszenie o konkursie musi zawierać, między innymi, wymagane kwalifikacje kandydata. Ogłoszenie opublikowane w trakcie ocenianego konkursu, stanowiące załącznik do uchwały Zarządu z [...] 2017 r., zawierało wymóg posiadania wykształcenia wyższego oraz zawierało zastrzeżenie, że kandydat musi spełniać wymagania zgodnie z zapisami art. 46 ust. 2 u.d.l. We wskazanym przepisie ustawodawca określił wymogi formalne, które musi spełnić osoba ubiegająca się stanowisko takie jak objęte przedmiotowym konkursem (wykształcenie wyższe, wiedza i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków, co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym albo ukończone studia podyplomowe na kierunku zarządzanie i co najmniej trzyletni staż pracy, brak prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie). Sąd zaznacza, że osobno w ogłoszeniu wyliczono składniki oferty, w tym zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego. Sąd podkreśla, że analizowana konstrukcja ogłoszenia (choć skrótowa bo nieprzytaczająca in extenso słów ustawy, a jedynie do niej odsyłająca) nie mogła utrudnić, a tym bardziej nie mogła uniemożliwić złożenia prawidłowej oferty; ogłoszenie zawierało odesłanie do konkretnego artykułu i ustępu, znajdującego się w ustawie opisanej w ogłoszeniu pełną nazwą, z podaniem właściwego dziennika ustaw; co najistotniejsze, wymogi ustawowe są jednoznaczne i wymienione wprost. Także Skarżący nie naprowadził w uzasadnieniu skargi na żaden związek, choćby hipotetyczny, pomiędzy tak sformułowanym ogłoszeniem a przebiegiem konkursu. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 366/16 (CBOSA) Sąd podkreśla odmienność stanu faktycznego: in casu odesłanie nastąpiło do powszechnie i łatwo dostępnego źródła: tekstu ustawy i to ustawy materialnoprawnej o fundamentalnym znaczeniu dla osób kierujących podmiotem leczniczym, a więc dla osób zgłaszających swe kandydatury w konkursie. Ad. 3. Sąd ocenia zarzut jako bezzasadny. Zgodnie z § 3 ust. 3 Rozporządzenia, powołanie komisji konkursowej wszczyna postępowanie konkursowe. Komisję powołano uchwałą Sejmiku z [...] 2017 r. Projekt regulaminu procedowali między sobą członkowie komisji od [...] 2017 r. z tym zastrzeżeniem, że jeżeli do [...] 2017 r. nie będzie zgłoszonych uwag, to projekty zostaną uznane za przyjęte. Konkurs ogłoszono uchwałą Zarządu Województwa z [...] 2017 r. Powyższe oznacza jednoznacznie, że w dacie wszczęcia konkursu regulamin konkursu oraz projekt ogłoszenia o konkursie były już opracowane i przyjęte przez komisję. Ponadto, przyjęcie regulaminu konkursu i projektu ogłoszenia o konkursie może odbywać się w drodze korespondencyjnej - § 7 ust. 3 Rozporządzenia. Sąd zaznacza, że z protokołu z posiedzenia Komisji Konkursowej wynika, że jedną z pierwszych czynności było przyjęcie "Regulaminu Pracy Komisji Konkursowej". Jest to czynność nieznana przepisom Rozporządzenia, a więc "Regulamin Pracy Komisji Konkursowej" nie miał znaczenia dla przebiegu konkursu. Sąd podkreśla rozróżnienie pomiędzy ww. sformalizowaniem pracy komisji konkursowej w dniu konkursu a regulaminem konkursu, opracowanym i przyjętym na podstawie ramowego regulaminu stanowiącego załącznik do Rozporządzenia. Ad. 4. Zarzut nie może skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania konkursowego. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że skarżący wziął udział w konkursie, a więc nie poniósł szkody z powodu zawiadomienia o terminie konkursu z zaledwie jednodniowym wyprzedzeniem (a w każdym razie takiego zarzutu nie formułuje). Sąd ocenia, że tak krótki termin może być potraktowany jako przejaw mało starannego i profesjonalnego zachowania organizatora konkursu wobec kandydatów, którzy zdecydowali się wziąć w nim udział. Podobnie ocenione może być przyzwolenie na to, by jeden z kandydatów, będący na bezterminowym urlopie, poruszał się po częściach budynku dostępnych tylko dla pracowników. Nie są to jednak zachowania, które można by rozpatrywać w kategoriach przesłanek nieważności postępowania konkursowego. Nie ma podstaw, by przyjmować brak zawiadomienia członków komisji niezgodnie z wymogiem z § 7 ust. 2 Rozporządzenia. Przesłanką nieważności nie jest zresztą niedochowanie siedmiodniowego terminu, lecz brak zawiadomienia w ogóle (§ 8 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia). Ad. 5. Zarzut jest bezzasadny. Sąd podkreśla, że samorządowe województwo jest co do zasady odpowiedzialne za wykonywanie działalności leczniczej, co musi skutkować szerokim zakresem swobody w doborze kadry dyrektorskiej. Okoliczności wskazywane przez skarżącego nie świadczą o istnieniu w czasie postępowania konkursowego takiego stosunku prawnego lub faktycznego między osobą która wygrała konkurs, a członkami komisji konkursowej wymienionymi w skardze, by mogło to budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Sąd zaznacza rozbieżność w stanowiskach Zarządu Województwa. Otóż z zaskarżonej uchwały wynika, że kandydat który wygrał konkurs był [w przeszłości] zatrudniony w Urzędzie Marszałkowskim, natomiast z odpowiedzi na skargę wynika już inna okoliczność, że w dacie konkursu, kandydat który wygrał konkurs, pozostawał na urlopie bezpłatnym, a więc w zatrudnieniu. Opisana rozbieżność nie ma jednak wpływu na ważność postępowania konkursowego. Ad. 6. Zarzut formalnie zasadny, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania konkursowego. Sąd stwierdza, że stosowne oświadczenia każdego spośród członków komisji konkursowej, że nie jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia włącznie kandydatów wymienionych z imienia i nazwiska i nie pozostaje wobec nich w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który może budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wobec kandydatów – są na odrębnych formularzach, podpisanych, czytelnie, przez członków komisji konkursowej i załączonych do akt konkursu. Zgodnie z § 15 ust. 1 Rozporządzenia, ze swoich czynności komisja konkursowa sporządza protokół postępowania konkursowego, który podpisują wszyscy członkowie komisji konkursowej obecni na posiedzeniu. Skoro § 5 ust. 1 Rozporządzenia stawia określone wymogi wobec członków komisji konkursowej celowe jest złożenie przez nich na tę okoliczność stosownych oświadczeń. Jako celowe należy tez ocenić umieszczenie w protokole posiedzenie komisji wzmianki o złożeniu takich oświadczeń podczas posiedzenia komisji. Zawarcie, w treści protokołu, nieprawidłowej wzmianki o złożeniu oświadczeń przez członków komisji konkursowej, które to oświadczenia dotyczyć by miały jedynie okoliczności powinowactwa, stanowi niewątpliwe uchybienie, błąd protokolanta. Jest jednak poza sporem, że stosowne oświadczenia zostały złożone, przez każdego z członków komisji konkursowej, i żadne z nich nie zostało skutecznie podważone przez skarżącego. Ad. 7. Zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, naruszenie tajności głosowania jest jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego. W protokole postępowania konkursowego została odnotowana czynność głosowania, zarządzona przez Przewodniczącego Komisji. W aktach postępowania konkursowego znajdują się karty do głosowania, z nazwiskami kandydatów; na każdej z kart dwie z trzech kandydatur są skreślone. Lektura każdej z kart do głosowania nie pozostawia żadnych wątpliwości, który kandydat został wskazany przez członka Komisji Konkursowej. Brak wzmianki o tajności głosowania w protokole postępowania konkursowego nie oznacza, że głosowanie było jawne. Ad. 8. Zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia kandydat zgłaszając się do konkursu ma prawo do złożenia "innych dokumentów" a więc także dokumentów obrazujących wiedzę i pomysły kandydata. Z § 12 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wynika jednak, że wszystkie dokumenty powinny zostać złożone razem, w kopercie z imieniem i nazwiskiem kandydata oraz adresem i numerem telefonu kontaktowego i stosowną adnotacją. Zatem to czynność złożenia dokumentów jest ostatnim momentem na złożenie tego typu dokumentów. Komisja konkursowa nie ma zatem obowiązku przyjęcia dodatkowych dokumentów od kandydata, w trakcie rozmowy z kandydatem, podobnie nie ma obowiązku zapoznawać się z oświadczeniami kandydatów jeżeli wykraczają one poza zakres pytań zadawanych przez komisję. Ad. 9. Sąd ocenia zarzuty: braku uzasadnienia wyboru osoby rekomendowanej i pominięcie części sprawozdawczej z rozmów odbytych z kandydatami – jako bezzasadne w aspekcie nieważności postępowania. Przede wszystkim sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznej oceny odpowiedzi. Nawet gdyby udzielone odpowiedzi zostały utrwalone w aktach sprawy, niczego by taka okoliczność nie zmieniła z punktu widzenia kontroli sądowej. Nadto z przepisów Rozporządzenia nie wynika obowiązek protokołowania odpowiedzi udzielonych przez kandydatów. Uzasadnieniem wyboru osoby rekomendowanej jest wynik tajnego głosowania, bezwzględną większością głosów. Osobną pozostaje kwestia stopnia szczegółowości protokołu w aspekcie akceptacji rekomendacji komisji przez Zarząd Województwa. Nie można jednak tego problemu rozważać w kontekście przesłanek nieważności postępowania konkursowego – brak jest podstaw, by kwalifikować skrótowość protokołu jako jedna z przesłanek z § 8 ust. 1 Rozporządzenia. Rozporządzenie nie stawia żadnych wymogów wobec protokołu postępowania konkursowego, poza tym, aby został podpisany przez wszystkich członków komisji – § 15 ust. 1. Odnosząc się do zarzutu, że w protokole postępowania konkursowego nie został ujawniony udział i rola osoby trzeciej na posiedzeniu komisji konkursowej, pracownicy Departamentu Zdrowia Urzędu Marszałkowskiego, Sąd zaznacza, że zarzut ten nie został odnotowany w odpowiedzi na skargę. Sąd stwierdza, że obecność osoby spoza składu komisji konkursowej, nie została wymieniona jako przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego w § 8 ust. 1 Rozporządzenia, aczkolwiek w ramowym regulaminie przeprowadzenia konkursu jest zapis, zgodnie z którym w posiedzeniu komisji poza protokolantem nie mogą uczestniczyć osoby trzecie (§ 2 ust. 4 ramowego regulaminu). Rozporządzenie nie zawiera zatem wymogu protokołowania przez członka komisji. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia ramowy regulamin stanowi podstawę do opracowania i przyjęcia przez komisję konkursową regulaminu przeprowadzenia konkretnego konkursu. Z kolei w regulaminie przeprowadzenia przedmiotowego konkursu zapisano w tej kwestii wyłącznie to, że z "przebiegu konkursu sporządza się protokół", który podpisują "wszyscy członkowie obecni na posiedzeniu komisji konkursowej". Tak też został podpisany protokół – widnieją na nim podpisy wyłącznie członków komisji obecnych na posiedzeniu komisji konkursowej. Niewyjaśnienie w protokole udziału jednej osoby, która zgodnie z ramowym regulaminem mogła uczestniczyć w posiedzeniu komisji konkursowej, skoro z regulaminu przedmiotowego konkursu nie wynika, że protokołować musi członek komisji – nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego. Ad. 10. Sąd ocenia, że zarzut jest bezzasadny. Oświadczenia oraz kopie zawiadomień członków komisji konkursowej o terminie posiedzenia - znajdują się w aktach postępowania konkursowego nadesłanych Sądowi. Z kolei w aktach postępowania konkursowego nadesłanych Sądowi nie ma "Regulaminu Pracy Komisji Konkursowej", według protokołu przyjętego przed otwarciem i sprawdzeniem ofert. Sąd podkreśla, że z przepisów Rozporządzenia, w tym regulaminu ramowego, jak również regulaminu przeprowadzania przedmiotowego konkursu nie wynika konieczność uchwalania osobnego regulaminu dotyczącego prac komisji konkursowej, tym bardziej zatem tego typu "wewnętrzny" regulamin nie musi być załącznikiem do protokołu postępowania konkursowego. Ad. 11. Sąd ocenia, że zarzut jest bezzasadny. Zgodnie z § 15 ust. 1 Rozporządzenia protokół postępowania konkursowego jest sporządzany z czynności komisji konkursowej. Z protokołu wynika, że po otwarciu ofert zostały one sprawdzone i na skutek sprawdzenia, zakwalifikowane do drugiego etapu postępowania konkursowego, tj. przeprowadzenia indywidualnych rozmów z kandydatami. Komisja konkursowa oceniła zatem, że trzej kandydaci, w tym Skarżący, spełniają wymogi formalne. Z kolei Skarżący nie uprawdopodobnił, nie podważył oceny komisji konkursowej, że którykolwiek z kandydatów, nie spełnia wymogów formalnych, w szczególności kandydat, który wygrał konkurs. Ad. 12. Sąd ocenia, że zarzut jest bezzasadny. Przede wszystkim załączony do Rozporządzenia regulamin przeprowadzania konkursu jest regulaminem ramowym. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia ramowy regulamin stanowi podstawę do opracowania i przyjęcia przez komisję konkursową regulaminu przeprowadzenia konkretnego konkursu. Oznacza to, że regulamin danego konkursu nie może być sprzeczny z regulaminem ramowym. Sąd stwierdza, że regulamin przyjęty przez komisję konkursową nie jest sprzeczny z regulaminem ramowym – odnośnie głosowania powtórzono w nim regulacje z § 14 Rozporządzenia. Dalej Sąd wskazuje, że zakwestionowane w skardze zapisy regulaminu konkursu nie zostały w ogóle zastosowane w konkursie; komisja konkursowa wybrała kandydata w pierwszym głosowaniu. Zatem, nawet gdyby zakwestionowane przepisy kwalifikować jako sprzeczne z ramowym regulaminem konkursu (czego Sąd nie stwierdza) to i tak przepisy regulaminu, które nie mogły zostać zastosowane, nie mogłyby stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, skoro nie miały żadnego wpływu na jego wynik. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.