VII SA/Wa 499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2017r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania M. K. i Z. K., reprezentowanych przez r. pr. T. W., od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r., Nr [...], znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2017 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku M. K. i Z. K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2013 r" Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowo - akcyjnej, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalem usługowym i garażem podziemnym na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ustawowym terminie wnieśli M. K. i Pan Z. K. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia, którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Badając decyzję objętą niniejszym postępowaniem nieważnościowym organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor – [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowo - akcyjna złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (tj. działkami nr ew. 99 i 100) na cele budowlane. Należy zatem stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Następnie organ wskazał, że inwestor wnioskiem z [...] października 2011 r., wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalem usługowym i garażem podziemnym przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] w [...]" oraz po dokonaniu [...] czerwca 2012 r., korekty - "wraz ([...]) z wjazdem oraz przyłączami wod. kan." Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowo - akcyjnej, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalem usługowym i garażem podziemnym na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/30, ONSA 1990/2-3/47 "Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przymiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery cennej organu administracji publicznej". Jednocześnie zgodnie z tezą zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1091/99, "W razie wszczęcia postępowania na wniosek - obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony." . Zawężając zakres żądania inwestora i nie orzekając co do "wjazdu oraz przyłączy wodn. kan." Prezydent [...] naruszył art. 61 § 1 k.p.a. jednak nie w stopniu rażącego naruszenia, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontynuując uzasadnienie organ przywołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, powyższą decyzję inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach sprawy znajduje się decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2011r., Nr [...], znak: [...] przenosząca na rzecz inwestora decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2010 r., Nr [...], znak: [...], ustalającą, na wniosek K. i Z. L., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dopuszczeniem usług i garażem podziemnym na terenie przy ul. [...] nr [...] i [...] na działkach ew. nr [...] i [...], obręb [...], w [...] w Dzielnicy [...]. W tych okolicznościach nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2010 r" Nr [...], znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. Z całą pewnością nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (dopuszczalna - 5 m do linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji, projektowana 5,09 m od linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji - projekt zagospodarowania terenu nr rys. A-01.01, s. 76); co do wielkości powierzchni zabudowy (dopuszczalna - do 50% powierzchni działki; projektowana - 49,8% - zob. proj. bud., s. 74); co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimum 25 % powierzchni działki; projektowana - 32 % powierzchni działki - zob. proj. bud., s. 74); co do maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki, licząc od poziomu ulicy [...] (wymagana - dla części budynku przylegającej bezpośrednio do ściany budynku przy ul. [...] dopuszczalna - 12 m, tj. trzy kondygnacje, ale nie wyżej niż wysokość gzymsu, okapu budynku przy ul. [...], tj. 11,7 m; Projektowana szerokość tej części budynku nie może być mniejsza niż 3 m; projektowana - 11, 7 m od poziomu ulicy, szerokość tej części budynku wynosi 3,1 m - zob. proj. bud. rys. A-07.01 "Elewacja południowa, elewacja frontowa" s. 92; zob. projekt zagospodarowania terenu, rys. A-01.01, s. 76), dla dalszej części budynku wysokość wymagana - do czterech kondygnacji, max. 14,0 m, licząc od poziomu chodnika ul. [...]; projektowana - 14 m od poziomu chodnika ul. [...] (zob. proj. bud. rys. A-07.01 "Elewacja południowa, elewacja frontowa" s. 92) oraz co do geometrii dachu (wymagany - dach płaski; projektowany - dach płaski - proj. bud. II.8. Opis techniczny, Podstawowe rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe, s 61-62; rys. Nr A-3; Rzut 4 kondygnacji dach, rys. Nr A- 04.06, s. 88). Tym samym należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kontrolowanym pozwoleniem na budowę nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Po myśli § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego decyzją kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, elewacja zachodnia spornego budynku została usytuowana w odległości 4,03 m od granicy z działką nr ew. [...], elewacja północna spornego budynku, ścianą bez otworów drzwiowych i okiennych została zaprojektowana w odległości 3,03 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast pozostała część elewacji północnej spornego budynku została zaprojektowana w odległości 4,88 m od granicy z działką nr ew. [...], w odległości od ok. 5 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast elewacja wschodnia spornego budynku została zaprojektowana w ostrej granicy z działką budowlaną nr ew. [...]. Natomiast od strony południowej projektowany budynek graniczy z działką drogową nr ew. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. nr A-01.01, s. 76) Możliwość usytuowania spornej inwestycji w granicy z działką budowlaną nr ew. [...] wynika z ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2010 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. Stosownie do treści § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Analiza projektu budowlanego wykazała, że balkony i tarasy projektowanego budynku zostały usytuowane od granicy z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - w odległości co najmniej 2,58 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...]; od strony północnej - w odległości co najmniej 1,60 m od granicy z działką budowlaną nr ew. [...] oraz w odległości ok. 2,0 m od granicy działki budowlanej nr ew. [...]. Wobec powyższych ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia unormowania art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnosząc się do zarzut skarżących, że ww. decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., organ wskazał, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Z treści tego przepisu wynika wprost, że dotyczy zabudowy jednorodzinnej, podczas gdy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z zabudową wielorodzinną. Organ podkreślił, że znana jest mu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2017 r., sygn. II OPS 3/16, zgodnie z którą "W przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422)." Należy mieć jednak na uwadze, że ww. uchwała odnosi się do zabudowy jednorodzinnej, natomiast w analizowanej sprawie mamy niewątpliwie do czynienia z zabudową wielorodzinną. Zgodnie z brzmieniem § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W myśl § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Zgodnie zaś z dyspozycją § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700- 1700. Organ stwierdził, że z znajdującą się w aktach sprawy "Analizą przesłaniania i zacieniania" - usytuowanie budynków zgodne jest z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. z dnia 15 czerwca 2002 r.) - zob. proj. bud. rys. A-03.01 "Analiza nasłoneczniania 1 kondygnacji"; A-03.02 "Analiza nasłoneczniania 2 kondygnacji"; A-03.03 "Analiza nasłoneczniania 3 kondygnacji"; A-03.04 "Analiza nasłoneczniania 4 kondygnacji"; A-03.05 "Analiza zacieniania". Zatem kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z 25 lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...] z całą pewnością nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 12 kwietnia 2002 r. W ocenie organu nie jest uzasadniony zarzut skarżących, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 marca 2016 r. (data wyroku podana przez skarżących 11 kwietnia 2016 r.), sygn. akt VII SA/Wa 1636/15 jednoznacznie stwierdził, że to decyzja Prezydenta [...] Nr [...], z [...] lutego 2013 r. znak: [...] rażąco narusza prawo stwierdzając: "Zatem w dniu 8 maja 2014 roku skarżący uzyskali wyłącznie informację, o niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno budowlanymi" nie znajduje potwierdzenia w treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że "Niezasadnym jest także zarzut naruszenia art. 149 k.p.a. bowiem w zaskarżonym postanowieniu brak jest merytorycznej oceny zasadności wskazanej przez skarżących okoliczności. Co więcej, organ wskazał, że merytoryczne badanie przesłanek wznowienia następuje już po wszczęciu postępowania wznowieniowego, zaś wcześniejsza ich ocena jest niedopuszczalna." Wyrok zapadł w związku ze skargą M. K. i Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Sąd dokonał oceny rozstrzygnięcia o charakterze formalnym jakim jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W podsumowaniu przedstawionej argumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak: [...]) nie naruszała rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli M. i Z. K. reprezentowani przez r.pr. T. W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie - art. 156 § 1 pkt 2 ( nie wskazano k.p.a. ale należy tak rozumieć ) w związku z art. 12 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, iż zatwierdzenie projektu budowlanego z naruszeniem warunków technicznych jakim powinien odpowiadać budynek nie stanowi naruszenia prawa, w szczególności rażącego naruszenia prawa oraz poprzez uznanie, iż art. 12 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Wskazano w szczególności, że organy obu instancji błędnie oceniły - skoro Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dopuszczeniem usług i garażem podziemnym określając maksymalną wysokość jako wyższą od budynku znajdującego się w ostrej granicy, to jest to równoznaczne odstępstwem od art. 12 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem odstąpienie od warunków technicznych dokonywane jest w innym trybie niż ustalanie warunków zabudowy. Skoro inwestor dysponował ustaleniami warunków zabudowy z wysokością przekraczającą wysokość budynku w ostrej granicy, to mógł projektować ten budynek jako wyższy jednakże z uwzględnieniem zapisów art. 12 ust. 3 pkt. 2 ww. rozporządzenia. W niniejszym zaś przypadku decyzja zatwierdza projekt budowlany, który przewiduje budynek wyższy w ostrej granicy od budynku sąsiadującego. W uzasadnieniu skargi wskazano także, że w związku z rozpoznaniem sprawy cyt. "w postępowaniu nieważnościom Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2016 r. odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta [...]. Następnie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1636/15 oddalił skargę na w/w decyzję, jednakże co jest wiążące dla organów w niniejszej sprawie jednoznacznie stwierdził, że to Decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak:[...].) rażąco narusza prawo wskazując: "Zatem w dniu 8 maja 2014 roku skarżący uzyskali wyłącznie informację, o niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno budowlanymi." (wyrok w aktach sprawy). Organ rozpatrując zaskarżoną decyzję uznał, iż w powyższej sprawie Sąd orzekał w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zatem, wyrok ten nie odnosi się do postępowania w sprawie nieważnościowej." – koniec cytatu. Ponadto, zdaniem autora skargi organ wywiódł z treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2017 roku sygn. II OSP 3/16, że dotyczy wyłącznie sytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej jednak cyt. "taka interpretacja w/w uchwały jest zbyt szeroka, bowiem zgodnie z pytanie prawnym Sąd Najwyższy oceniał tylko obowiązywanie w/w przepisu w przypadku zabudowy jednorodzinnej nie oceniając w ogóle jego stosowania w przypadku zabudowy wielorodzinnej, zaś rozumując przez analogię należałoby raczej uznać, iż w przypadku zabudowy wielorodzinnej przepis ten znajduje zastosowanie." – koniec cytatu. W skardze podniesiono też, że cyt. "za nieuprawnione należy uznać poszerzenie kręgu stron postępowania w pozycji 5 - 44 rozdzielnika decyzji". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Należy stwierdzić, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, kontrolowaną w niniejszym postępowaniu, mógł przewidywać usytuowanie budynku w ostrej granicy ponieważ było to dopuszczone w decyzji o warunkach zabudowy, szczegółowo opisanej powyżej. Obowiązujący w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę § 12 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowił, że sytuowanie budynku dopuszcza się bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zarzucają naruszenie § 12 ust.3 pkt 2 ww. rozporządzenia, który stanowił w ww. dacie - w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 12 ust. 3 pkt 2 , 60 i 271-273, dopuszcza się: ale to nie jest taka zabudowa sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, kontrola niniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego nią projektu budowlanego nie może opierać się na ww. przepisie. Ten nie ma bowiem odniesienia do projektu , który nie dotyczy zabudowy jednorodzinnej. Na marginesie dodać należy, że w postępowaniu nieważnościowym nie można byłoby mówić o wadzie rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji gdy wadę opierano by nie na oczywistym naruszeniu przepisu, a na jego wykładni, kształtowanej przez orzecznictwo choćby tak wysokiej rangi jak uchwały. Sąd posłużył się cytatami z uzasadnienia skargi dla podkreślenia błędnego stwierdzenia o tym, że wyrok tutejszego Sądu z 11 kwietnia 2016r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1636/15 oddalono skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wyrok w sprawie o ww. sygnaturze zapadł 16 marca 2016r., w wyniku rozpoznania skargi M. K. i Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postepowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] lutego 2013r., zatem objętą kontrolą w niniejszym postępowaniu dowodowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo omówiono brak związku ww. wyroku i sprawy niniejszej. Dodać można li tylko to, że cytowane w skardze zdanie "Zatem w dniu 8 maja 2014roku skarżący uzyskali wyłącznie informację o niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno budowlanymi" nie stanowi wyrażonej przez Sąd oceny, że projekt obarczony jest ww. wadliwością. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).