II SA/Wa 720/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - II SA/Wa 720/16 UZASADNIENIE Szef Kontrwywiadu Wojskowego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 9 ust 1 i ust 3, art. 19 ust 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1106 ze zm.), w związku ze złożonym raportem, z dniem [...] lutego 2016 r. zwolnił W. P. ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego ze stanowiska służbowego. W uzasadnieniu rozkazu organ podał, że [...] W. P. w dniu [...] stycznia 2016 r. wystąpił z raportem do Szefa SKW o zwolnienie ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego z dniem [...] lutego 2016 r. Zgodnie z art. 19 ust 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Organ po rozpatrzeniu raportu przychylił się do prośby funkcjonariuszy i znaczył termin zwolnienia ze służby wskazany przez funkcjonariusza tj. [...] lutego 2016 r. W stosunku do rozkazu personalnego W.P. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie, w którym wniósł o zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wniosku podał, że drogą służbową wniósł do Szefa Kontrwywiadu Wojskowego raport o zwolnienie ze służby w SKW. Jako podstawę prawną zwolnienia wskazał art. 19 ust 2 pkt 5 w zw. z art. 92 ust 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW. Podał, że swój wniosek opierał na błędnej informacji z WBE. Szef Kontrwywiadu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej wydaniem rozkazu personalnego nr [...] w stosunku do W. P., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nie ulega wątpliwości, że raport funkcjonariusza stanowił oświadczenie woli odejścia ze służby. Szef SKW w związku z takim oświadczeniem jest zobligowany do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Wskazał, że w sytuacji funkcjonariusza dopuszczalne jest zwolnienie go ze służby na podstawie art. 19 ust 2 pkt 5 pragmatyki służbowej. Tego typu rozkaz jest decyzją uznaniową co oznacza, że przy jego wydawaniu należy zgodne z art. 7 kpa uwzględnić zarówno słuszny interes społeczny jak i słuszny interes funkcjonariusza. Ponadto tryb zwalniania ze służby na podstawie ww. przepisu uregulowany jest również w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz.U. Nr 175, poz. 1294) zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia w przypadku przewidywanego zwolnienia ze służby funkcjonariusza który nabył prawo do emerytury w pełnym wymiarze, z rozkazem personalnym o zwolnieniu z urzędu ze służby zapoznaje się funkcjonariusza co najmniej na trzy miesiące przed określonym w rozkazie personalnym terminem zwolnienia go ze służby. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że ze względu na interes społeczny nie ma powodu do zwalniania funkcjonariusza ze służby. Rozwiązanie stosunku służbowego leży tylko w interesie funkcjonariusza, dlatego nie ma przesłanek do wszczęcia postępowania zwolnieniu funkcjonariusza z urzędu. Jednocześnie funkcjonariusz nie cofnął swojego oświadczenia woli w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 19 ust 3 pragmatyki służbowej. Fakt, że funkcjonariusz powoływał się na inną podstawę prawną nie jest dla organu wiążący, a jedynie treść oświadczenia, z którego wynika, że jest ono zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji , oraz o zasądzenie kosztów. Decyzji zarzucił naruszenie : 1. art 19 ust. 2 pkt 5 i art. 19 ust 3 w zw. z art. 92 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że podstawą rozwiązania stosunku służbowego był art. 19 ust 3 , podczas gdy powinien być 19 ust 2 pkt 5; 2. naruszenie art. 155 kpa; 3. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na zaniechaniu dążenia do dokładnego wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności stanu faktycznego w szczególności w zakresie ustalenia występowania i kształtu ważnego interesu społecznego i interesu strony przemawiającego za uwzględnieniem wniosku strony co do powodu zwolnienia ze służby; 4. art 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 kpa; 5. art 6 kpa, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 19 ust 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r o Służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1106), zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Powyższe oznacza, że w przypadku złożenia przez funkcjonariusza wniosku o zwolnienie ze służby obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza, nie później niż w terminie 6 miesięcy od daty złożenia wniosku. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie tego przepisu, organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia. Rozwiązanie takie ma na celu ochronę niekwestionowanego prawa funkcjonariusza do wystąpienia ze służby. Funkcjonariusz ma prawo żądać rozwiązania z nim stosunku służbowego, a organ zobowiązany jest wydać w zakreślonym terminie stosowną decyzję (rozkaz personalny) o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby jest dla organu wiążące i niezależne od przyczyn jego podjęcia przez funkcjonariusza. Dla stosowania w praktyce omawianego przepisu można wyróżnić dwa jego elementy. Pierwszy obligatoryjny, zależny jedynie od funkcjonariusza, sprowadza się do pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Jest to element decydujący o rozumieniu całego przepisu i inicjujący proces zwolnienia, który musi się zakończyć w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od daty zgłoszenia wystąpienia. Drugi element to ewentualne obopólne uzgodnienie przez funkcjonariusza i organ daty zwolnienia (oczywiście w terminie określonym omawianym przepisem). Ten element nie może decydować o ocenie zgłoszenia wystąpienia ze służby. Jest to element fakultatywny. Takie rozumienie wskazanego wyżej przepisu zgodne jest z orzecznictwem sądów i praktyką organów. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że W.P. w dniu [...] stycznia 2016 r. złożył raport o zwolnienie go ze służby, wskazując jako podstawę art. 19 ust 2 pkt 5 w zw. z art. 92 ust. 1, stąd organ był zobligowany do wydania decyzji (rozkazu personalnego) o zwolnieniu skarżącego ze służby. Przy czym podstawą takiego orzeczenia mógł być wyłącznie art. 19 ust 3 ustawy. Pomocniczo mają tu zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r – Kodeks cywilny, dotyczące składania oświadczeń woli oraz wad oświadczenia woli. Powyższe zagadnienie zostało przesądzone w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r sygn. akt I OPS 4/11, w której stwierdzono że do cofnięcia oświadczenia o zgłoszeniu wystąpienia ze służby należy stosować przepisy art. 61 kc. Podkreślono, że przewidziane w kc ograniczenia możliwości odwołania oświadczenia woli mają na celu ochronę interesów obu stron stosunku służbowego. Zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby obliguje bowiem organ do rozwiązania stosunku służbowego w terminie określonym w ustawie. Podkreślić należy, że raport funkcjonariusza stanowił oświadczenie woli odejścia ze służby. W przedmiotowe sprawie dopuszczalne jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej. Tego typu rozkaz jest decyzją uznaniową, co oznacza, że przy wydawaniu decyzji organ obowiązany jest zgodnie z art. 7 kpa uwzględnić zarówno słuszny interes społeczny jak i słuszny interes funkcjonariusza W przedmiotowej sprawie organ uznał, do czego miał prawo, że ze względu na interes społeczny nie ma powodów do zwalniania funkcjonariusza ze służby. W ocenie organu rozwiązanie stosunku służbowego leży tylko w interesie funkcjonariusza i dlatego nie ma przesłanek do wszczynania z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zwrócił się z pytaniem do funkcjonariusza, czy funkcjonariusz podtrzymuje swój raport z wnioskiem o zwolnienie ze służy. W takiej sytuacji organ w związku z art. 19 ust 3 ustawy pragmatycznej miał obowiązek zwolnić funkcjonariusza ze służby. Fakt , że funkcjonariusz wskazał inną podstawę prawną nie jest dla organu wiążące. W przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma bowiem treść oświadczenia funkcjonariusza, z której wynika, że jest ono zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Mając powyższe na uwadze na odstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.