I SA/Kr 966/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2017 r. - skargę oddala - Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] określił L. sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 lipca 2017 r. dla nieruchomości położonych w K., przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] w wysokości [...] zł. W odwołaniu L. sp. z o.o. w K. zarzuciła naruszenie prawa proceduralnego tj. art. 60 ust. 1 w związku z art. 6k ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie objętości prasokontenera, w sytuacji gdy ustawa daje podstawę do określenia opłaty wyłącznie jako iloczynu liczby pojemników i stawki za pojemnik o określonej pojemności oraz nie przewiduje możliwości ustalenia opłaty jedynie według objętości pojemnika. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 czerwca 2018 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 25 stycznia 2018 r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec spółki L. za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2017 r., a w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, wzbudziły uzasadnione wątpliwości, co do danych w nich zawartych, z uwagi na zadeklarowanie nieprawidłowej ilości odpadów komunalnych odbieranych z prasokontenerów (odpady sprasowane). Pojemniki, które znajdowały się na nieruchomości przy ul. [...] oraz przy ul. [...], w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2017 r. miały pojemność 10 m?, natomiast w deklaracjach złożonych za powyższy okres zostały uwzględnione prasokontenery o pojemności 1 m?. Organ II instancji podał, że M. sp. z o.o. w K. potwierdziło, że na podstawie stosownych umów najmu na nieruchomościach położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 października 2017 r. znajdowały się oraz były użytkowane prasokontenery o pojemności 10 m? (a nie jak zadeklarowała L. w okresie 1 lipca 2013 do 31 lipca 2017 o pojemności 1 m?). Następnie organ odwoławczy odniosło się do zarzutów wskazanych w odwołaniu. Wskazał, że w kwestii niezgodności zapisów art. 6j ust. 3, w powiązaniu z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy w odniesieniu do § 4 ust. 1 pkt 20 uchwały Nr LXIX/996/13 oraz uchwały Nr LXXXVIII/1313/13 należy stwierdzić, że rada gminy w drodze uchwały ustala stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Z przytoczonych przepisów wynika, że kwota opłaty jest stawką opłaty za 1 m? pojemności prasokontenera, a nie za jedną sztukę prasokontenera, jak to zostało zakwalifikowane w złożonych deklaracjach. Podobnie w następnej uchwale (par. 4. 1. uchwały Nr LXXXVIII/1313/13): pkt 20 stanowi, że opłata za odpady sprasowane wynosi [...] zł za 1 m?. Niezależnie od powyższego, sposób określenia stawki pozostaje w zgodzie z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż powoduje, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest uzależniona od objętości pojemnika na odpady (prasokotenera). Jak wyjaśnił organ II instancji, w analizowanej sprawie spółka L. zadeklarowała ułamkowe części pojemników prasokontenerów tj. 1 m?, natomiast była w posiadaniu prasokonterów o pojemności 10 m?, co pozostaje bezsporne, w związku z zawartymi umowami najmu takich pojemników. O powyższym świadczą umowy zawarte między spółką L. a M. na dzierżawę prasokontenerów, których przedmiotem jest najem (dzierżawa) dwóch sztuk prasokontenerów o pojemności 10 m? w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2017 r. W wyniku powyższego nastąpiło nieprawidłowe wyliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w deklaracjach dotyczących nieruchomości położonych przy ulicy [...] oraz ulicy [...]. Nadto SKO podkreśliło, że ze wszystkich stosowanych wzorów deklaracji jednoznacznie wynika, że wysokość opłaty jest uzależniona również od pojemności prasokontenera. Jeżeli chodzi o wzór deklaracji "DB", który to formularz stanowi załącznik nr 3 do uchwały Rady Miasta nr LXIX/999/13 oraz Nr LXXXVII 1/1314/13, w kolumnie "A" znalazło się sformułowanie "prasokontener" (odpady sprasowane) za 1 m?. Wyodrębniono również pole nr 36 "całkowita objętość w m?". Także wzory deklaracji stanowiących załączniki do pozostałych uchwał Rady Miasta Krakowa przewidują, w kolumnie "A", w komórce dotyczącej prasokontenera -pole "....m?" -przeznaczone na wpisanie wartości odpowiadającej objętości prasokontenera mierzonej w m?. W kolumnach "D" i "E" wskazano zaś wprost, iż odpowiednie stawki należne są za 1 m?, a nie za jeden prasokontener. Organ II instancji wyjaśnił, że celem ustawodawcy jak i uchwałodawcy jest stworzenie systemu racjonalnego gospodarki odpadami. Z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina pokrywa koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Środki z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą być wykorzystane na cele niezwiązane z pokrywaniem kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi (art. 6r ustawy). Oznacza to, że system zagospodarowania odpadów nie został stworzony w celu generowania zysku z tego tytułu po stronie gminy, lecz ma on za zadanie przyjęcie i odbiór odpadów wytwarzanych przez jego użytkowników, na których z kolei ciąży zadeklarowanie wyprodukowanych odpadów w ich faktycznej ilości, dostosowując do tego odpowiednio pojemniki do odbioru odpadów. Nie można więc przyjąć, że racjonalnie działający przedsiębiorca podpisuje umowę kupując usługę na poziomie przekraczającym dziesięciokrotnie jego potrzeby zamawiając kontener o pojemności 10 m? - jednocześnie twierdząc, że w 9/10 jego pojemność jest dla niego zbędna. Ustawodawca w żadnym zapisie ustawy nie przewidział dokonywanie "obmiaru" odbieranych każdorazowo odpadów i dokonywanie rozliczenia na podstawie analizy stopnia wypełnienia pojemnika na odpady. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. sp. z o.o. w K. zarzuciła naruszenie: - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie objętości prasokontenera, w sytuacji gdy ustawa daje podstawę do określenia opłaty wyłącznie jako iloczynu liczby pojemników i stawki za pojemnik o określonej pojemności oraz nie przewiduje możliwości ustalania opłat jedynie według objętości pojemnika; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6q ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez pominięcie faktu konsultacji przez spółkę sposobu wypełniania deklaracji z organem upoważnionym i wydanie decyzji z pominięciem faktów istotnych dla sprawy; - art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez: - niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i tym samym pozorne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, - niewyczerpującą ocenę materiału dowodowego oraz brak odniesienia się do dowodów, które zostały złożone przez LSC na etapie postępowania odwoławczego, - powielenie uzasadnienia decyzji Prezydenta i przedstawienie tego uzasadnienia jako własnego. Na podstawie wskazanych powyżej zarzutów spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. określającą skarżącej spółce wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonych w K. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2017 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy organy zasadnie obciążyły skarżącą opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gromadzonymi w prasokontenerach o pojemności 10 m? wobec jej twierdzeń, że złożyła prawidłowe deklaracje, w których zadeklarowała ilość odpadów komunalnych (odpady sprasowane) odbieranych z prasokontenerów o pojemności 1m?. W toku postępowania administracyjnego, a następnie w skardze spółka zarzucała naruszenie art. 6o ust. 1 w związku z art. 6j ust. 1 oraz art. 6k ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm., powoływana dalej jako "u.c.p.g".poprzez określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie objętości prasokontenera, w sytuacji gdy ustawa daje podstawę do określenia opłaty wyłącznie jako iloczyn liczby pojemników i stawki za pojemnik o określonej pojemności oraz nie przewiduje możliwości ustalenia opłaty jedynie według objętości pojemnika. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej spółki jest nieprawidłowe. W pierwszej kolejności niezbędnym dla dokonania prawidłowej oceny spornego zagadnienia jest przywołanie przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Podać zatem należy, że z mocy art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy zostały zobowiązane do zorganizowania odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei art. 6c ust. 2 u.c.p.g. upoważnił radę gminy, aby w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego rozstrzygnęła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Art. 6h oraz art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. nakłada na właścicieli nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za każdy miesiąc w którym powstały odpady na danej nieruchomości. Z kolei stosownie do art. 6j ust. 3 u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi oraz stawki, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2, gdzie zapisano, że Rada gminy w drodze uchwały ustali stawkę opłat za pojemnik o określonej pojemności. Mając na uwadze powyższą podstawę prawną, Rada Miasta Krakowa uchwałą Nr LXIX/996 z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty w § 4 ust. 1 pkt 20 ustaliła, że "stawka opłaty za jednokrotny odbiór odpadów komunalnych z pojemnika, od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (...), jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane z nieruchomości w sposób selektywny wynoszą w zależności od pojemności pojemnika z prasokontenera (odpady sprasowane) za 1m? - [...] zł". Stawka ta została obniżona przez Radę Miasta Krakowa uchwałą Nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013 r. do kwoty [...]zł za 1m? (§ 4 ust. 1 pkt 20). W kontekście powyższych regulacji, które należy odczytywać w powiązaniu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, że w przypadku opłaty za odbiór odpadów z prasokontenera liczy się tylko i wyłącznie ilość pojemników w tym wypadku ilość prasokontenerów. Powyższe zapisy jednak należy odczytywać inaczej, a mianowicie, że opłatę w przypadku prasokontenerów należy ustalić oczywiście jako iloczyn prosokontenerów z uwzględnieniem stawki wynoszącej za 1m? w zależności od pojemności posiadanego prasokontenera. Taki sposób określenia stawki pozostaje w zgodzie z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., gdyż powoduje, że wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest uzależniona od objętości pojemnika na odpady (prasokontenera). Skarżąca spółka prezentując swoje stanowisko de facto zarzuciła, że regulacja § 4 ust. 1 pkt 20 w/w uchwał Rady Miasta K. jest niezgodna z art. 6j ust. 3 u.c.p.g., bowiem nie uzależnia wysokość opłat wyłącznie ilości pojemników (prasokontenerów). Przede wszystkim należy mieć jednak na uwadze, że uchwała ustalająca stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest aktem prawa miejscowego - wydana została w oparciu o ustawowe upoważnienie. Zakres jego obowiązywania jest powszechny, ale tylko na terenie działania właściwego organu. Ma walor przepisu powszechnie obowiązującego. Określając wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowi on prawo i musi być uznany oraz respektowany jako podstawa prawna decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Aktualnie przyjęta konstrukcja normatywna opiera się na założeniu, że adresaci aktu prawa miejscowego są bezwzględnie związani jego treścią, muszą więc mu się podporządkować, niezależnie od tego, czy uważają dany akt za "legalny", tj. zgodny z prawem, czy też nie. W tym drugim przypadku mają jednak możliwość skorzystania z przyznanych im stosownych środków prawnych przewidzianych dla kwestionowania jego legalności (skarga powszechna, skarga konstytucyjna), co jednak nie zwalnia ich z obowiązku podporządkowania się treści takiego aktu, dopóki nie zostanie uchylona jego moc obowiązująca (wstrzymanie wykonania, stwierdzenie nieważności lub orzeczenie o niezgodności z konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawami). Nawet więc wadliwe z prawnego punktu widzenia przepisy lokalne (tzn. sprzeczne z prawem) obowiązują i wiążą swych adresatów dopóty, dopóki nie zostaną wyeliminowane z porządku prawnego przez uprawnione do tego organy (zob.: D. Dąbek - Prawo miejscowe, Oficyna 2007). Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że przedmiotowe uchwały Rady Miasta Krakowa stanowią obowiązujące prawo miejscowe, a wywody skarżącej spółki, że przepis § 4 ust. 1 pkt 20 Uchwały Nr LXIX/996/13 oraz uchwały nr LXXXVIII stanowi naruszenie art. 6j ust. 3 u.c.p.g. i w związku z tym uchwały w tej części powinny być uznane za nieważne, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, niezasadne są również zarzuty strony skarżącej, że wobec poprawności złożonych przez nią deklaracji, brak było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W ocenie Sądu, organ w oparciu o bezsporne okoliczności faktyczne, miał prawo zakwestionować składane przez spółkę deklaracje DB, gdyż spółka wykazywała w tych deklaracjach nieprawidłową ilość odpadów komunalnych odbieranych z prasokontenerów. Pojemniki które znajdowały się na nieruchomościach przy ul. [...], przy ul. [...], w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2017 r. miały pojemność 10 m?, natomiast w deklaracjach złożonych za ten okres skarżąca spółka wykazywała prasokontenery o pojemności 1 m?. Powyższe okoliczności faktyczne są bezsporne i zostały potwierdzone m.in. przez M. sp. z o.o. (pismo nr [...] z dnia 16 lutego 2018 r.), wskazując na zawarte umowy najmu/dzierżawy na nieruchomościach położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] stosownych pojemników w tym 2 prasokontenerów o pojemności 10 m?. Na powyższych nieruchomościach znajdowały się i były użytkowane prasokontenery o takiej a nie innej pojemności. Ustaleniom w tym zakresie skarżącą spółka w żaden sposób nie zaprzeczyła, ani żadnym dowodem tych okoliczności nie podważyła. Natomiast w deklaracjach wykazywała, że odpady komunalne gromadzi w prasokontenerach o pojemności 1 m? . Sąd w składzie orzekający w sprawie – wbrew stanowisku skarżącej spółki – podziela pogląd organów, że to właśnie spółka zadeklarowała ułamkowe części posiadanych pojemników (prasokontenerów) tj. 1m? w stosunku do rzeczywistej pojemności tych prasokontenerów – 10 m?. Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 102/16) odnośnie braku możliwości zadeklarowania ułamkowej części pojemnika na odpady. Zgodnie z art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określonej przez gminę. W ocenie Sądu, skoro w ww. przepisie mowa jest o "iloczynie zadeklarowanej liczby pojemników", musi to być cały pojemnik czyli 10 m?, a nie jego ułamkowa część tj. 1 m?. Należy zgodzić się z organami, że skoro spółka wydzierżawiła prasokontenery o pojemności 10 m? i z takich korzystała, to brak było uzasadnionych podstaw do ustalania stawki należnej opłaty tylko za 1 m?. Niewątpliwie w wyniku powyższego nastąpiło nieprawidłowe wyliczenie wysokości opłaty w zakwestionowanych deklaracjach. Zadeklarowanie zatem ułamkowej części posiadanego pojemnika (prasokontenera) i w konsekwencji nieprawidłowe wyliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uprawniało organ I instancji, zgodnie z art. 6o ust. 1 u.s.p.g. - do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości tej opłaty. Stosownie do ww. przepisu, nie tylko w przypadku braku deklaracji, ale także w sytuacji uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, nie złożyła ona poprawnych deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co wykluczałoby możliwość wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość przedmiotowej opłaty. W tym miejscu, na marginesie niniejszej sprawy należy zauważyć, na co zasadnie zwrócił uwagę organ I instancji, że spółka nie miała problemów z wyliczenie i zadeklarowaniem opłaty za pojemniki na szkło, gdzie forma obliczenia opłaty była taka sama jak za prasokontener tj. za 1 m?. Należy również dodać, że w deklaracjach złożonych w dniu 18 sierpnia 2017 r. spółka wpisała prawidłową wartość pojemności tj. 10 m? w rubryce dotyczącej prasokontenerów. Zarzuty dotyczący nienależycie przeprowadzonego postępowania dowodowego ( art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 i art. 240 § 4 Ordynacji podatkowej nie zostały przez skarżącą bliżej uzasadniony. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie żadnych uchybień. Pominięcia przez organy orzekające w sprawie faktu konsultowania się przez spółkę z pracownikiem M. , co do prawidłowości składanych deklaracji samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka nie wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, że w ramach prowadzonej korespondencji mailowej, pracownik udzielający tych konsultacji posiadał wszystkie istotne informacje np. co do pojemności prasokontenerów wynajmowanych przez spółkę. W ocenie Sądu, w wydanych decyzjach organy obu instancji uwzględniły cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, należycie go oceniły i wyjaśniły swoje stanowisko w sposób należyty. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.