IV SAB/Gl 140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr [...] w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. A.P. (zwana dalej jako skarżąca) w dniu 4 czerwca 2018r. zwróciła się z ustnym wnioskiem do Dyrektora Zespołu Szkół [...] nr [...] w C. (dalej jako organ) o udostępnienie informacji publicznej w postaci zaleceń wydanych przez organ prowadzący szkoły, dotyczących zatrudniania nauczycieli oraz realizowania (rozliczania) zajęć rewalidacji. Zwróciła się o możliwość zapoznania z zaleceniami, która zostały odczytane podczas konferencji 19 kwietnia 2018 r. Wskazała jednocześnie, iż na tej konferencji nie była obecna. Dyrektor Szkoły ustnie poinformowała skarżącą, że pismo organu prowadzącego dotyczy zaleceń w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] i zostało skierowane do Dyrektora. W związku z tym skarżąca nie otrzymała żądanego dokumentu. Jednocześnie Dyrektor Szkoły ustnie poinformował skarżącą, że na najbliższej konferencji Rady Pedagogicznej na której będzie obecna Dyrektor na je prośbę może ponownie odczytać treść pisma. Pisemnym wezwaniem z dnia 5 czerwca 2018 r. skarżąca zakwestionowała postępowanie Dyrektora Szkoły wskazując iż ustna odmowa udzielona 4 czerwca 2018r. bez rozpoznania wniosku i bez wydania decyzji administracyjnej stanowi naruszenie prawa o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesionej pismem z 22 czerwca 2018 r. za pośrednictwem organu skarżąca postawiła organowi bezczynności w zakresie rozpoznania jej wniosku z 4 czerwca 2018 r. W skardze tej wystąpiła o zobowiązanie organu do wykonania wniosku, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Postawiła zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 10 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016 poz. 1764 ze zm., dalej jako: udip) poprzez brak realizacji wniosku w terminie ustawowym, pomimo spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy. W motywach skargi skarżąca podniosła iż w jej ocenie Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, na co wskazuje art. 4 ust. 1 pkt 4 udip. W sprawie nie powinno również budzić zastrzeżeń, że informacje zawarte w dokumencie urzędowym, przekazanym Dyrektorowi Szkoły, a dotyczącym wykonywania zadań przez nauczycieli placówki publicznej, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 udip. Zgodnie z art. 10 ust. 2 udip informacja publiczna, którą można niezwłocznie udostępnić, udostępnia się w formie ustnej lub pisemnej bez konieczności składania pisemnego wniosku. W niniejszej sprawie Dyrektor odmówiła przekazania informacji, uzasadniając swoje stanowisko jedynie faktem, że pismo-zalecenia zostało przekazane na jej ręce od organu prowadzącego szkołę. Oznacza to, że informacja nie została udostępniona mimo jej posiadania przez organ oraz mimo braku zakwestionowania jej publicznego charakteru. Końcowo wskazała iż zgodnie z art. 13 ust. 1 udip informację publiczną udostępnia się niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Nawet jeżeli przyjąć zatem, że termin rozpoznania wniosku rozpoczął bieg dopiero w dniu pisemnego powtórzenia jego treści, odpowiedź organu powinna zostać przekazana do dnia 19 czerwca 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił przebieg zdarzeń w sprawie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wskazał przy tym, iż istotnie 04 czerwca 2018r. w sekretariacie szkoły ustnie poinformowano stronę że na najbliższej konferencji Rady Pedagogicznej na której będzie obecna Dyrektor na prośbę nauczycielki może ponownie odczytać treść pisma. Posiedzenie Rady Pedagogicznej odbyło się w dniu 18 czerwca 2018r., strona była obecna, nie skorzystała z możliwości zgłoszenia do porządku obrad prośby o ponowne odczytanie pisma od Zastępcy Prezydenta ds. Społecznych, w związku z tym przedstawiony przez Dyrektora porządek obrad został przyjęty bez zmian. Organ zaznaczył iż 04 czerwca 2018 w sekretariacie szkoły w prowadzonej z nauczycielką rozmowie udzielono wyczerpującej odpowiedzi. Strona wówczas nie podkreśliła, że zgłasza wniosek ustny o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 200lr. o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a wyżej wymienionej ustawy, w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z dnia 30 marca 2016 roku, sygn. akt IV SAB/GI 9/16, czy w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/GL 45/16 wyrażoną w nim argumentację Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i podziela. Sąd wskazuje zarazem, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 wyżej wymienionej ustawy. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno- technicznej (art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 powyższej ustawy. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 przywoływanej ustawy. W przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji publicznej, która takiego statusu nie posiada organ administracji obowiązany jest do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym, stosownie do postanowień art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że nie budzi żadnej wątpliwości to, że wniosek skarżącej z 4 czerwca 2018 r. skierowany został do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a przedmiot tego wniosku odnosi się do dokumentu wytworzonego przez ten organ, a tym samym udostępnianego w drodze dostępu do informacji publicznej. Powyższe okoliczności nie niwelują treści art. 1 ust. 2 przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Przywołanie powyższej regulacji jest istotne z tego powodu, iż skarżąca jest nauczycielem pracującym w placówce prowadzonej przez organ niniejszego postępowania, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu funkcjonującego w ramach podmiotu kierowanego przez organ. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej ubiegającej się o udostępnienie przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnianego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest jej w odrębnej procedurze, a zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedstawionej tu oceny nie zmienia fakt, iż w dniu w którym odbywała się Rada Pedagogiczna -- 19 kwietnia 2018r skarżąca nie była obecna. Zwrócić uwagę należy iż strona była obecna na posiedzeniu Rady Pedagogicznej 18 czerwca 2018r., na której mogła wyrazić wolę odczytania treści pisma, co do którego spór się obecnie toczy, z czego nie skorzystała. W świetle powyższego skarga na bezczynność organu nie jest zasadna. Skoro żądana informacja udostępniana jest skarżącej w innym trybie niż dostęp do informacji publicznej oraz udostępnienie tej informacji skarżącej było zapewnione, a jedynie ze swej woli strona odstąpiła od możliwości zapoznania się z żądanym pismem, informacją przed terminem wniesienia skargi do tutejszego Sądu powyższe oznacza, że skarga jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona.