II SA/Wa 167/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi T. W. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego T. W. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), uznał skarżącego [...] T. W. winnym tego, że: 1) w dniu [...] kwietnia 2017 r. nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że założył działalność gospodarczą "[...]" z siedzibą w [...] ul. [...] lok. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą, a następnie od dnia [...] maja 2017 r. wykonuje pracę na stanowisku [...]w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] SPZOZ w [...] ul. [...], pomimo nieuzyskania zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który odmownie rozpatrzył jego raport z dnia [...] stycznia 2017 r. o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą na stanowisku [...] w wymienionej placówce opieki zdrowotnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji; 2) w dniu [...] grudnia 2016 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że odmówił bez podania uzasadnionej przyczyny wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L., Zastępcę Naczelnika Wydziału w [...] Biura [...] KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie przejazdu na spotkanie służbowe do Prokuratury Rejonowej w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji; 3) w okresie od dnia wpływu akt do Wydziału w [...] B[...] KGP do dnia [...] stycznia 2017 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że zaniechał obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura [...] Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw: śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego w Prokuraturze [...] (data wpływu do Wydziału w [...] Biura [...] KGP w dniu [...] marca 2016 r.) oraz śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] (data wpływu do Wydziału Biura [...]KGP w dniu [...] lipca 2016 r.), do czego był zobowiązany i dokonał rejestracji obydwu spraw dopiero [...] stycznia 2017 r., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 30) i za powyższe wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu podał, że postępowanie dyscyplinarne w niniejszej sprawie wszczęto postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], a w wyniku przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego czynności dowodowych w odniesieniu do zarzutu nr [...] ustalono, że skarżący raportem z dnia [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą do dnia [...] grudnia 2017 r. na stanowisku [...] w wymiarze ok. 50 godzin miesięcznie na podstawie umowy cywilno – prawnej podpisanej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] – SPZOZ w [...]. Komendant Główny Policji rozpatrzył raport policjanta odmownie, o czym został on poinformowany pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Pomimo tego skarżący w dniu [...] kwietnia 2017 r. założył działalność gospodarczą "[...]",[...],[...], status działania – aktywna, a podaniem z dnia [...] marca 2017 r. zwrócił się do dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...] o wyrażenie zgody na podjęcie pracy w charakterze [...] w Szpitalnym Oddziale [...] i z dniem [...] maja 2017 r. został zatrudniony na stanowisku [...] w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] na czas określony do dnia [...]października 2017 r. Z kolei co do drugiego zarzutu ustalono, że w dniu [...] grudnia 2016 r. [...] K. L., zastępca naczelnika Wydziału w [...] Biura [...] KGP przekazał skarżącemu informację, że na dzień [...] grudnia 2016 r. zostało zaplanowane spotkanie konsultacyjne z szefową Prokuratury Rejonowej w [...] dotyczące m. in. prowadzonej przez niego sprawy, na które mieli pojechać razem. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że będzie potrzebny kierowca, ponieważ on nie prowadzi samochodów służbowych będących na stanie wydziału zgodnie z zakazem, który otrzymał od [...] P. B. Ponadto stwierdził, że zamierza odstąpić od uiszczania comiesięcznej składki z tytułu ubezpieczenia OC dla kierujących pojazdami służbowymi. Po wysłuchaniu skarżącego, [...] K. L. powiedział mu, że wyda mu plecenie pobrania samochodu służbowego, a następnie udokumentował przebieg rozmowy oraz poinformował o zaistniałej sytuacji [...] P. B. Z zeznań [...] K. L. wynika, iż skarżący oświadczył na forum wydziału, że w celu uniknięcia realizacji czynności polegającej na wyjeździe na spotkanie z prokuratorem do [...], ma zamiar przedłożyć na ten dzień zwolnienie lekarskie. Taką informację w dniu [...] grudnia 2016 r. [...] K. L. otrzymał od policjantów z wydziału. Wersja [...] K. L. została potwierdzona przez [...] R. W., [...] K. Z. oraz [...] M. L. W konsekwencji na spotkanie z prokuratorem do [...][...] K. L. pojechał sam, a wynik konsultacji bezpośrednich oraz ustalonych do realizacji czynności przedstawił w notatce służbowej z zaleceniem do realizacji wyznaczonemu referentowi czynności zleconych skarżącemu T. W. Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w dniu [...] grudnia 2016 r., a następnie na urlopie wypoczynkowym od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. Po powrocie policjanta z urlopu wypoczynkowego, [...] K. L. i [...] P. B. przeprowadzili z podwładnym rozmowę mającą na celu wyjaśnienie okoliczności jego zachowania, które zostało ocenione jako negatywne, w szczególności w kontekście przedłożenia zwolnienia lekarskiego, ukierunkowanego na uniknięcie realizacji polecenia przełożonego. Z treści zeznań obu przełożonych wynika, że skarżący potwierdził, iż zrobił to specjalnie, aby uniknąć realizacji wydanego mu polecenia kierowania pojazdem służbowym. W czasie tej rozmowy [...] P. B. poinformował policjanta, iż o zaistniałym incydencie powiadomi dyrektor Biura [...] KGP, ponieważ nie może akceptować sytuacji, w której funkcjonariusz nie będzie realizował zadań wynikających z zajmowanego stanowiska oraz uzasadnionych potrzebami służby, a prezentowana przez niego postawa wpływa na rozluźnienie dyscypliny służbowej i podważanie autorytetu przełożonych. Co zaś się tyczy trzeciego zarzutu to ustalono, że na podstawie § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych KGP każdy funkcjonariusz Biura Spraw Wewnętrznych, realizujący czynności dochodzeniowo-śledcze ma obowiązek niezwłocznej rejestracji sprawy w Wewnętrznym Zbiorze Informacji BSW KGP. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że [...] T. W. nie dopełnił tego obowiązku w stosunku do dwóch postępowań przygotowawczych, tj. [...] Prokuratury Rejonowej [...] oraz [...] Prokuratury Rejonowej w [...]. We wskazanych sprawach na obwinionym spoczywał obowiązek sporządzenia formularza rejestracyjnego, celem zatwierdzenia przez przełożonego i rejestracji w systemie informatycznym. Sprawa o sygn. [...] wpłynęła do wydziału w dniu [...] marca 2016 r. i tego samego dnia [...] T. W. odebrał materiały, na których została naniesiona dekretacja polecająca m. in. dokonanie rejestracji w WZI B[...] KGP. W dniu [...] maja 2016 r. w ramach przedmiotowego śledztwa prokuratura wydała postanowienie o jego umorzeniu, o czym w dniu [...] lipca 2016 r. został poinformowany drogą mailową dyrektor Biura [...] KGP. W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący przedłożył [...] K. L. materiały kontrolne celem ich archiwizacji, na którą zgody nie uzyskał z uwagi na brak rejestracji sprawy w WZI B[...] KGP. Obwiniony przedmiotowej rejestracji dokonał dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. Natomiast sprawa o sygn. [...]wpłynęła do wydziału w dniu [...] lipca 2016 r. i w tym dniu [...] K. L. na piśmie przewodnim naniósł dekretację polecającą m. in. dokonanie rejestracji w WZI B[...] KGP. T. W. materiały odebrał w dniu [...] lipca 2016 r., a w dniu [...] października 2016 r. w ramach przedmiotowego śledztwa, prokuratura wydała postanowienie o jego umorzeniu, o czym w dniu [...] października 2016 r. został poinformowany drogą mailową dyrektor Biura [...] KGP. W dniu [...] stycznia 2017 r. złożył materiały kontrolne wraz z drukiem rejestracji sprawy, która nastąpiła dopiero z datą [...] stycznia 2017 r. Z poczynionych ustaleń wynika również, iż [...] K. L. w dniu [...] czerwca 2016 r. odbył udokumentowaną rozmowę z [...] T. W., ponieważ stwierdził brak dochowania terminowości rejestracji prowadzonych przez niego czynności i zwrócił mu uwagę na dołożenie należytej staranności przy obowiązku rejestracyjnym, oraz terminowe wykonywanie zadań służbowych w ramach czynności zlecony przez prokuratora. W trakcie postępowania dyscyplinarnego skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odnosząc się do zarzutu nr [...] stwierdził, że odmówił pojechania jako kierowca w dniu [...] grudnia 2016 r. z [...] K. L., ponieważ około 1,5 roku wcześniej naczelnik [...] P. B. zabronił mu prowadzenia samochodów służbowych. Powyższe polecenie było efektem użycia przez niego sygnałów uprzywilejowania podczas jazdy samochodem z czynności z [...] do [...] razem z [...] R. W., o czym nie poinformował przełożonych ani właściwego oficera dyżurnego. Po rozmowie z naczelnikami w czwartek w dniu [...] grudnia 2016 r. doznał rozstroju nerwowego, żona po południu zawiozła go do lekarza i otrzymał zwolnienie lekarskie na dzień [...] grudnia 2016 r., a potem przebywał na zaplanowanym urlopie wypoczynkowym. Podkreślił również, że nie mógł wykonać polecenia służbowego, ponieważ faktycznie nie zostało ono wydane, gdyż nie był on w służbie. Natomiast odnosząc się do zarzutu nr [...] wyjaśnił, że faktycznie zarejestrował obie sprawy dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r., ale wcześniej kontrolujący go [...] K. L. nie zauważył jego zaniedbań. Opisując czynności kontrolne podejmowane przez obu naczelników określił je jako "dziwne" i stwierdził, że często wytyczne zlecane w karcie nadzoru zawierały bezsensowne czynności do wykonania. Następnie potwierdził, iż jest zatrudniony w Szpitalu Specjalistycznym im. [...] w [...] oraz fakt założenia przez niego firmy "[...]", pomimo nie wyrażenia zgody na pracę poza służbą przez Komendanta Głównego Policji i stwierdził, że nie widzi w tym żadnego naruszenia dyscypliny służbowej, natomiast odmowę udzielenia mu zgody wytłumaczył "złośliwością" ze strony [...] P. B., który negatywnie zaopiniował jego raport. Jako powód założenia firmy wskazał też chęć uzyskania karty klienta sieci [...], która wydawana jest tylko przedsiębiorcom. Zatem rozpatrując sprawę pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego wskazano, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Natomiast w myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Z kolei z treści art. 62 ust. 1 ustawy wynika, że policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji. Natomiast § 12 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji wskazuje, iż informacje w WZI B[...] rejestruje się niezwłocznie po zaistnieniu okoliczności uzasadniających rejestrację, a mianowicie bezpośrednio po: 1) uzyskaniu informacji o przestępstwie; 2) otrzymaniu przez komórkę organizacyjną B[...] KGP informacji o przedstawieniu przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa przez policjanta lub pracownika Policji lub o przesłuchaniu policjanta lub pracownika Policji w charakterze podejrzanego; 3) sporządzeniu protokołu zatrzymania policjanta lub pracownika Policji lub otrzymaniu przez komórkę organizacyjną B[...] KGP informacji o takim zatrzymaniu; 4) uzyskaniu informacji operacyjnej, będącej podstawą rejestracji. W świetle art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi oraz gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć, zaś w świetle ustalonych okoliczności, zachowanie skarżącego uznać należy jako zawinione, bowiem jest on doświadczonym policjantem, od prawie siedemnastu lat pełni służbę w Policji, tak więc powinien posiadać znajomość przepisów, a w szczególności praw i obowiązków funkcjonariuszy Policji. Natomiast skarżący celowo i świadomie zlekceważył odmowę otrzymaną od Komendanta Głównego Policji w kwestii podjęcia przez niego zajęcia zarobkowego poza służbą. A zatem posiadając pełną świadomość w zakresie otrzymanej odmowy w tym zakresie, mimo to podjął pracę w charakterze [...]. Odmówił także, bez podania uzasadnionej przyczyny, wykonania polecenia służbowego wydanego przez [...] K. L., zastępcę naczelnika Wydziału w [...] Biura [...] KGP dotyczącego kierowania samochodem służbowym w dniu [...] grudnia 2016 r. w trakcie służbowego wyjazdu, zaś na podstawie ustalonych okoliczności można stwierdzić, iż uzyskanie przez obwinionego zwolnienia lekarskiego na dzień [...] grudnia 2016 r., było jedynie próbą usprawiedliwienia swojego zachowania. Jednoznacznie negatywnie należy także ocenić zachowanie policjanta polegające na zaniechaniu obowiązku niezwłocznej rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych KGP przydzielonych mu dwóch spraw, przy czym złożone przez niego wyjaśnienia potwierdzają, iż miał świadomość ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku i z niewyjaśnionych przyczyn go nie dopełnił. Stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się dyspozycyjnością, podległością służbową oraz zdyscyplinowaniem, związanymi nieodłącznie z funkcjonowaniem organizacji hierarchicznej w Policji i tym zasadom funkcjonariusze muszą się podporządkować. Konsekwencją tych uregulowań jest też dyspozycja art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, która daje możliwość przełożonemu odmownego rozpatrzenia wniosku policjanta o podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą w przypadku, gdy jego wykonywanie byłoby sprzeczne z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważałoby zaufanie do Policji. W myśl tego przepisu policjant powinien wystąpić z raportem do przełożonego przed podjęciem zajęcia zarobkowego poza służbą, aby ten mógł dokonać oceny, czy jest dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa wykonywanie wskazanej działalności przez funkcjonariusza Policji. Skarżący służbę w Biurze [...] KGP podejmował niejednokrotnie bezpośrednio po dwunastogodzinnym dyżurze w Szpitalnym Oddziale [...], więc nie był w stanie efektywnie wykonywać czynności służbowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służąca społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Każdy policjant ma obowiązek poddać się szczególnej dyscyplinie oraz wykonywać polecenia swoich przełożonych. W sytuacji, gdy policjant systematycznie i celowo nie jest w stanie pełnić służby w określonych godzinach służby, powoduje to dezorganizację pracy komórki i jednostki organizacyjnej Policji, w której służy taki policjant i utrudnia wypełnianie społecznej misji Policji. Podejmując służbę każdy policjant musi zaakceptować podporządkowanie się interesom i celom tej formacji oraz zależność od władzy służbowej. Natomiast nie można wymagać od przełożonego, aby utrzymywał w służbie funkcjonariusza, który nie jest w stanie realizować obowiązków zawodowych w dłuższej perspektywie czasowej, bez względu na przyczynę tego stanu i nie można bagatelizować niewłaściwego pełnienia służby przez policjanta z wieloletnim stażem, który swoim ostentacyjnym zachowaniem podważa autorytet przełożonych oraz negatywnie wpływa na jakość pracy całej jednostki organizacyjnej Policji świadomie negując wydawane mu polecenia służbowe (zarzut nr 2) i nie wypełniając nałożonych na niego obowiązków (zarzut nr 3). Art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary i w rozpoznawanej sprawie uwzględniono rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (niedopełnienie obowiązków służbowych wynikających z ustawy o Policji i aktów wykonawczych), okoliczności ich popełnienia (popełnienie przewinień w czasie służby i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych), skutki, w tym następstwa dla służby (pozostawanie w służbie policjanta, który nie potrafi poddać się dyscyplinie służbowej i lekceważy przepisy prawa, który nie chce świadczyć służby i okazuje to w sposób ostentacyjny i przemyślany), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej, nieefektywne pełnienie służby zgodnie z ustalonymi obowiązkami), pobudki działania (lekceważenie podstawowych obowiązków służbowych oraz decyzji swoich przełożonych i ambiwalentny stosunek do wydawanych poleceń służbowych), zachowanie policjanta po zaistniałych zdarzeniach (nieprzyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Te okoliczności powodują, że zachowanie i postawa skarżącego zasługują na negatywną ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle, dlatego musi on ponieść surowe konsekwencje dyscyplinarne, przy czym w jego zachowaniu nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, a ponadto nie można pominąć negatywnego odbioru zaistniałych zdarzeń przez innych funkcjonariuszy Biura [...] KGP. Z ustaleń wynika, że ich kolega z pracy, zlekceważył swoje obowiązki i celowo podjął działania sprzeczne z dobrem służby. Te okoliczności powodują, że zachowanie i postawa, a także motywacja skarżącego zasługują na surową ocenę oraz stawiają go w negatywnym świetle. Ponadto służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii podlegająca szczególnej dyscyplinie służbowej. Popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych spowodowało utratę zaufania do jego osoby ze strony przełożonych, a także jest negatywnym przykładem zachowania dla innych policjantów Biura [...]. Ponadto postępowanie obwinionego należy ocenić szczególnie krytycznie, bowiem jako doświadczony policjant powinien postępować w taki sposób, aby dawać rękojmię, że spełnia wymagania jakie stawia przed nim służba w Policji. Art. 134 cytowanej ustawy wymienia kary dyscyplinarne, które przełożony dyscyplinarny może wymierzyć policjantowi za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, w tym w pkt 6 karę wydalenia ze służby. W świetle przedstawionych okoliczności popełnienia czynów, które zarzucono policjantowi oraz uwzględniając ich charakter i skutki dla służby oraz prawidłowego funkcjonowania Biura [...] KGP, a także dotychczasowy przebieg służby policjanta uznano, iż kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia sprawcy. We wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że dwukrotnie zwracał się do rzecznika dyscyplinarnego o umożliwienie mu zapoznania się z materiałami postępowania dyscyplinarnego, ale rzecznik nie rozpatrzył jego prośby pozytywnie co spowodowało, iż wiedzę na temat postępowania oparł jedynie na doręczonych mu skutecznie pismach w postaci sprawozdania i orzeczeniu. Podkreślił, iż w jego ocenie rzecznik dyscyplinarny złamał prawo zbierając materiał dowodowy, co jest przedmiotem badania w Prokuraturze Rejonowej [...]. Odniósł się także do podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą bez zgody przełożonego stwierdzając, że założył firmę, ale z dniem [...] kwietnia 2017 r. zawiesił działalność, zaś rzecznik dyscyplinarny nie zweryfikował, czy jego firma osiągnęła jakikolwiek zarobek, a w rzeczywistości poniosła jedynie straty. Natomiast odnosząc się do zarzutu drugiego stwierdził, że rzecznik zgromadził materiał dowodowy w sposób nieobiektywny i stronniczy. Skoro zarzucono mu, że odmówił wykonania polecenia służbowego zastępcy naczelnika wydziału wypowiadając się na forum całego wydziału, to niewłaściwym było przesłuchanie na tę okoliczność jedynie trzech policjantów, w jego ocenie donoszących do przełożonego, a nie wszystkich funkcjonariuszy. Tłumacząc postępowanie rzecznika stwierdził, że prawdopodobnie obawiał się niepotwierdzenia tych informacji. Ponadto nie został skonfrontowany z zastępcą naczelnika [...] K. L. Wskazał, że polecenie nie zostało mu wydane, bo w danym dniu wziął zwolnienie lekarskie. Z kolei co do trzeciego zarzutu stwierdził, że jego ocenie czyn został przedawniony, ponieważ sprawy, które miał zarejestrować wpłynęły w dniach [...] marca 2016 r. i [...] lipca 2016 r., a naczelnicy nakazali rejestrować je bezzwłocznie w terminie 3 dni. Tak interpretując polecenie policjant uznał, że czyny przedawniły się odpowiednio w dniach [...] marca 2016 r. i [...] lipca 2016 r. Podkreślił także, że zawsze dokonywał na bieżąco rejestracji przydzielonych mu spraw, a opóźnienia w realizacji tych czynności mieli wszyscy pracownicy wydziału i dochodziły one do dwóch lat. Ponadto przedstawił stosunki panujące w Wydziale w [...] Biura [...] oraz opisał zachowanie obojga naczelników w stosunku do niego. Jako przykład jego dyskryminacji w wydziale podał dokonaną ocenę świadczenia przez niego pracy w trakcie dyżurów nocnych w szpitalu. Zaprzeczył, że kiedykolwiek po takim nocnym dyżurze nie był w stanie normalnie pracować. Wręcz przeciwnie, do pracy przychodził zawsze wypoczęty i nikt z przełożonych nie robił mu z tego zarzutu. Następnie opisał zachowanie [...] M. L., który przychodził do pracy kiedy chciał, spał na wersalce i nikt mu nie zwracał uwagi. W jego ocenie zatem, rzecznik dyscyplinarny od początku miał do niego negatywny stosunek, a postępowanie dyscyplinarne było prowadzone tendencyjnie. Następnie odniósł się do obiegu korespondencji i wysyłania pism do niego i przez niego w toku postępowania dyscyplinarnego wskazując, iż korespondencję prowadził zgodnie z przepisami kodeksu postępowania karnego, a jeżeli wysłał niepodpisane pismo, to należało wezwać go do uzupełnienia braków. Stwierdził także, iż nie jest jego winą, że jednostka, która otrzymała jego pismo o zmianie adresu do korespondencji, nie przesłała tego pisma adresatowi. Ponadto zakwestionował treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, a to: naczelnik [...] P. B. nigdy nie wydał mu zakazu prowadzenia samochodów służbowych, w dniu [...] czerwca 2016 r. nie odbył rozmowy z [...] K. L. na temat terminowości realizacji spraw, nie odmówił wykonania polecenia pojechania do prokuratury, bo takie polecenie nie zostało mu wydane, nie odniesiono się do podnoszonej przez niego kwestii przedawnienia czynu przedstawionego mu w punkcie [...] zarzutów, nie zgodził się ze stwierdzeniem, że jego praca [...] podważa zaufanie do Policji, a wręcz przeciwnie i jako przykład podał przypadek [...] J. S. z [...], która w mediach i oczach przełożonych jest przedstawiany jako bohater, który uratował życie dziecka, opisał sytuacje, gdy jako ratownik medyczny wykorzystywał swoje umiejętności w służbie, m.in. przeprowadzając na prośbę naczelników szkolenie z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej w swoim wydziale, nazwał komicznym stwierdzenie, że jego praca ratownika medycznego kolidowała z obowiązkami służbowymi i zarzucił, że nie przesłuchano nikogo ze szpitala na okoliczność intensywności świadczonej przez niego w trakcie dyżurów pracy, podkreślił, że jego praca w charakterze [...] w żaden sposób nie kolidowała z godzinami służby w Policji, a pracując na 0,5 etatu pełnił jedynie 6-7 dyżurów w szpitalu. Niezależnie od powyższego wskazał, iż nigdy nie był karany, wielokrotnie otrzymywał premie pieniężne, a swoim działaniem podnosił prestiż służby. W tej sytuacji wniósł o obiektywne rozpatrzenie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym o zapoznanie go z materiałami prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, przesłuchanie wszystkich funkcjonariuszy wydziału oraz o wymierzenie mu kary dyscyplinarnej współmiernej do popełnionych czynów. Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na argumentacje zawartą w zaskarżonym orzeczeniu – podał, że stan faktyczny w sprawie ustalono na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego, w szczególności po wzięciu pod uwagę wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków: [...] P. B. - naczelnika Wydziału w [...] Biura [...] KGP, [...] K. L. - zastępcy naczelnika Wydziału w [...] Biura [...] KGP, B. K. - kierownika Działu Kadr Płac i Organizacji Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...], kopii: raportów [...] P. B. z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] lutego 2017 r., dziennika korespondencyjnego Wydziału w [...] Biura [...] KGP za okres [...] marca 2016 r.- [...] kwietnia 2016 r. oraz dziennika rozpoczętego w dniu [...] lipca 2016 r., zeszytu narad i poleceń służbowych Wydziału w [...] Biura [...] KGP, karty zapoznania z decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie zbioru danych Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, podania skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. o podjęcie pracy w charakterze [...] w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala Specjalistycznego im. [...] na zasadzie kontraktu, wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącego działalności gospodarczej "[...]", grafików służby Wydziału w [...] Biura [...] KGP za okres czerwiec 2016 r. - czerwiec 2017 r., grafików czasu pracy ze szpitala za miesiące maj i czerwiec 2017 r., raportu obwinionego z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz odpowiedzi informującej o jego odmownym rozpatrzeniu z dnia [...] lutego 2017 r., wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. o zawieszeniu obwinionego w czynnościach służbowych. Wobec powyższego dopuścił się on zarzucanych mu czynów. Odnosząc się zaś do kwestii rzekomego utrudniania przez rzecznika dyscyplinarnego przysługującego skarżącemu prawa do obrony, m. in. poprzez odmowę udostępnienia akt postępowania stwierdzono, iż nie jest to prawda, ponieważ obwiniony w toku całego postępowania dyscyplinarnego mógł w nim aktywnie uczestniczyć. Policjant złożył obszerne wyjaśnienia, a następnie mógł składać wnioski dowodowe, przeglądać akta postępowania dyscyplinarnego, jednakże z uprawnień tych nie korzystał, dlatego jego zarzut jest bezpodstawny. Niezrozumiałym jest także, dlaczego skarżący kierował korespondencję związaną z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnych do różnych jednostek Policji na terenie kraju w sytuacji, gdy rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne jest funkcjonariuszem tej samej jednostki organizacyjnej Policji (Komendy Głównej Policji), w której służy obwiniony, przekazał mu swoje aktualne dane kontaktowe i podejmował wszelkie działania umożliwiające obwinionemu korzystanie z przysługujących mu uprawnień, w tym przeprowadzał z nim czynności w jego miejscu pełnienia służby w Wydziale w [...] Biura [...] KGP. Co zaś się tyczy przedawnienia karalności w zakresie trzeciego zarzutu, to zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Termin ten ulega przedłużeniu w przypadku czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia. Zgodnie bowiem z art. 135 ust. 5 ustawy, jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w art. 135 ust. 4 cyt. ustawy nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń. Z materiałów wynika, że nie było prowadzone w tej sprawie postępowanie karne przeciwko obwinionemu, a czyny będące przedmiotem zarzutu polegały na trwaniu obwinionego w zaniechaniu dokonania rejestracji w Wewnętrznym Zbiorze Informacji Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji przydzielonych mu dwóch spraw w okresie od ich faktycznego otrzymania, tj. od dnia [...] marca 2016 r. oraz od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., gdy dokonał ich rejestracji i powyższe zestawienie terminów oznacza, że przedawnienie ich karalności dyscyplinarnej nastąpi dopiero z dniem [...] stycznia 2018 r. Następnie stwierdzono, że nie zaistniały natomiast żadne przesłanki, które mogłyby skutkować zmianą wymierzonej policjantowi kary dyscyplinarnej. W tym przypadku szczególnej ocenie poddano postawę i zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, a zwłaszcza fakt nieprzyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa oraz przebieg jego służby i wymierzona kara uwzględnia wszystkie kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący T. W. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, a to z treści wydruków z portali internetowych Policji, zachęcających Policjantów do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych jako ratownicy medyczni oraz ofert pracy w Policji, na okoliczność dowolności ustaleń rzecznika dyscyplinarnego w zakresie tego, że praca obwinionego jako ratownika medycznego podważa zaufanie do Policji, na okoliczność kuriozalności twierdzeń tego rodzaju zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia oraz z treści pism skarżącego z dnia [...].11.2017 r. oraz [...].11.2017 r. informujących o wstąpieniu przez niego do partii politycznej jak również raportów składanych przez niego, zalegających w jego aktach personalnych świadczących o tym, że od kilku lat przed dniem [...] maja 2017r. wykonywał obowiązki jako ratownik medyczny oraz podnosił w tym zakresie swoje kwalifikacje zawodowe, o czym organ miał wiedzę oraz był informowany i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że doszło do podjęcia zajęcia zarobkowego bez pisemnej zgody właściwego w sprawach personalnych przełożonego oraz przyjęcia korzyści materialnych z tego tytułu w wyniku jedynie założenia przez niego działalności gospodarczej "[...]" z siedzibą w [...] ul. [...] lok. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą - skoro działalność ta została zawieszona w dniu [...] kwietnia 2017 r. zaś obwiniony nie uzyskał z tego tytułu żadnego przychodu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 134f oraz art. 134g i 134h ustawy o Policji przez niezasadne orzeczenie wobec niego kary wydalenia z Policji, poprzez pominięcie rozważań dotyczących tego, że kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, które to nie zostały w żaden sposób uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie; 3) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135e pkt 1 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie działania zmierzającego do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego wskazującego na winę obwinionego, zwłaszcza zaś przez nie rozpoznanie żadnego z wniosków dowodowych złożonych przez niego a założonych i wskazanych we wniosku opatrzonym datą [...] listopada 2017r. o ponowne rozpoznanie sprawy; 4) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135e pkt 10 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie wydania postanowienia o zmianie zarzutów, a w konsekwencji ukaranie za czyny, które nie powinny być objęte zarzutem w przedmiotowym postępowaniu - w zakresie zarzutu dotyczącego założenia przez obwinionego działalności gospodarczej "[...]" z siedzibą w [...] ul. [...] lok. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą, 5) naruszenie jego prawa do obrony, a mianowicie art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 8 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie oraz nierespektowanie w przedmiotowym postępowaniu wniosków dowodowych zgłaszanych przez niego w przedmiocie których organ rozpoznający sprawę nie wypowiedział się w sposób umożliwiający złożenie zażalenie, jak również odmowie wyznaczenia terminu na zapoznanie się aktami sprawy, brak powiadomienia skarżącego o tym, że materiał dowodowy niezbędny dla wydania w sprawie orzeczenia został zebrany, zaś on sam może zapoznać się z nim w określonym terminie wyznaczonym przez prowadzącego postępowanie dyscyplinarne.  6) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez brak obiektywnego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na jego korzyść, a także dokonania jego oceny niezgodnie z zasadami logiki i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść – zwłaszcza zaś uznanie, że skorzystanie z prawa do zwolnienia lekarskiego ma charakter celowy i stanowi przewinienie dyscyplinarne (zarzut nr [...]), co do zarzutu nr [...] – niezasadne przyjęcie, że praca ratownika medycznego (zajęcie dodatkowe) podważa zaufanie społeczeństwa do Policji, jak też, że w ubiegłych latach zgoda taka została mu przez przełożonych udzielona zaś wykonywanie przez niego dodatkowego zajęcia jako wolontariatu nigdy nie spowodowało kolizji w obowiązkach służbowych w Policji, przeciwnie, przyczyniało się wyłącznie do poprawy zarówno wizerunku Policji jak i oceny jej kwalifikacji z uwagi na przeszkolenie medyczne i wiedzę fachową, niezbędną w pracy w Policji; 7) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 g ustawy o Policji, poprzez zaniechanie badania oraz uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a to: przebiegu jego dotychczasowej służby (17 letniej), dowodu z zaświadczenia lekarskiego wydanego na dzień [...] grudnia 2016 r. i powodującego, że obwiniony w tym dniu nie był w pracy i z tego powodu z przyczyn obiektywnych nie był w stanie wypełnić polecenia służbowego (co zarzucono mu w pkt. 2 zaskarżonego orzeczenia), przedawnienia karalności za zarzuty opisane w pkt. 3 zaskarżonego orzeczenia, wpływu jaki na kwalifikacje obwinionego miała praca w charakterze [...] jak również to, w jakim czasie przed dniem [...] lutego 2016 r. sprawował równolegle obowiązki Policjanta i [...] oraz czy kiedykolwiek w czasie wykonywania uprzednio tych czynności równolegle doszło do zdarzenia sugerującego, że kolidują one ze sobą czy wzajemnie się wykluczają; 8) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135j ustawy o Policji, poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny i wyłącznie na jego niekorzyść; 9) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135i ustawy o Policji, przez zaniechanie zapoznania go z aktami postępowania dyscyplinarnego po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy mimo wniosków składanych przez niego w tym celu oraz braku powiadomienia go o zakończeniu czynności dowodowych jak też o tym, że w oparciu o tak zebrany materia! dowodowy zostanie wydane orzeczenie;  10) naruszenie art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r., z którego wynika, że obwiniony ma prawo do obrony formalnej i materialnej; 11) naruszenie art. I35f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, gdyż nie uzyskał prawa i zgody na przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, nie mógł z tego prawa skorzystać wobec pominięcia okoliczności faktycznej polegającej na tym, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r. poinformował o zmianie adresu do doręczeń, co zostało pominięte i zlekceważone przez rzecznika dyscyplinarnego, który nie odpowiedział również na dwa wnioski z prośbą o wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Wbrew art. 135f ust. 2 ustawy o Policji nie otrzymał postanowienia odmawiającego udostępnienia akt, na które przysługuje zażalenie. 12) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, przez orzeczenie kary dyscyplinarnej za zarzut opisany w punkcie 3 zaskarżonego orzeczenia, mimo że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, zaś w chwili wydania orzeczenia w sprawie przewinienie dyscyplinarne było już przedawnione; 13) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż przełożony dyscyplinarny w zakresie zarzucanego mu czynu w pkt. 2 i 3 wszczęcie postępowania nie może nastąpić po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co w przypadku tych dwóch zarzutów miało miejsce. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostało wydane w dniu [...] maja 2017 r., zatem po upływie 90 dni od uzyskania wiedzy przez przełożonych dyscyplinarnych skarżącego o czynach zarzucanych mu w puncie 2 i 3 zaskarżonego orzeczenia; 14) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na całkowitym pominięciu faktu, że z dniem 23 listopada 2017 r. przystąpił do partii politycznej, co automatycznie powinno spowodować jego zwolnienie ze służby z uwagi na polityczne zaangażowanie. O fakcie tym powiadomił przełożonych pismem datowanym na dzień [...] listopada 2017 r. (RAPORT) oraz pismem z dnia [...].11.2017r., zaś okoliczność ta była znana z urzędu Naczelnikowi Wydziału od dnia [...].11.2017r., co zostało celowo przemilczane. Dowodem są pisma będące w posiadaniu organu (z dnia [...].11.2017 r. oraz [...].11.2017 r.) 15) zaskarżone orzeczenie nr [...] zostało wydane przez podmiot nieuprawniony, gdyż pod decyzją brak jest wskazania organu jaki wydał zaskarżoną decyzję. Podpis pod orzeczeniem obejmuje wyłącznie "[...] Dr J. S.", co nie stanowi nazwy organu właściwego do wydania zaskarżonej decyzji, przy czym pod pozostałymi orzeczeniami widnieje napis: "Komendant Główny Policji [...] Dr J. S.". 16) rażące naruszenie art. 44 § 4 k.p.a. i brak doręczenia pisma powiadamiającego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W uzasadnieniu podał, że organy nie wykazały, iż czyny wskazane w treści orzeczeń dyscyplinarnych były czynami zawinionymi. Co do zarzutu 2, to nie był on w pracy, a w dniu [...] grudnia 2016 r. usłyszał, że w dniu [...]12.2016 r. zostanie mu wydane polecenie. Z powyższego jasno wynika, że polecenie nie zostało wydane, lecz został wyrażony jedynie zamiar wydania takiego polecenia, a dniu [...] grudnia 2016 r. przebywał na zwolnieniu. Natomiast zarzut 3 w chwili jego orzekania uległ przedawnieniu, czego wyrazem jest celowe nie wskazanie w treści zarzutu daty, kiedy obwiniony miał obowiązek dokonania rejestracji akt, co wynika z art. 135 ust. 4 ustawy. Natomiast w zakresie zarzutu 1, to w opisie czyn został wskazany błędnie fakt założenia działalności gospodarczej przez obwinionego w celu uzyskania karty do [...], gdyż mimo założenia działalności nie tylko natychmiast ją zawiesił, co nie uzyskał z niej żadnego dochodu, zaś jej założenie było motywowane celem niezarobkowym, co wykazał w czasie przesłuchanie. Nie było ono zatem motywowane celem zarobkowym i taka działalność nie została przez niego podjęta. Mimo tych okoliczności, treść zarzutu obejmuje fakt zarejestrowania działalności gospodarczej przez niego, która z dniem [...].04.2017 r. została zawieszona i nie mogła mieć statusu "aktywny" w chwili orzekania przez organ I Instancji. Okoliczności tej w toku postępowania nie zweryfikowano, mimo że CEIDG jest jawne, zaś Rzecznik Dyscyplinarny mógł tę okoliczność ustalić z urzędu. Ponadto charakter odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy określony w przytoczonych wyżej przepisach wskazuje, że po stronie funkcjonariusza musi występować element winy, czego mu nie udowodniono. Niezależnie od powyższego, charakter odpowiedzialności służbowej powoduje, że w postępowaniu dyscyplinarnym zasadnicze znaczenie ma prawidłowość zarzutów stawianych obwinionemu i opis czynu winien być dokładny, zaś organ nie zadośćuczynił tej powinność, np. w zakresie czynu z pkt 3, gdzie celowo nie umieszczono dat. Z kolei zastosowanie najsurowszej kary dyscyplinarnej może być wynikiem tylko takich ustaleń faktycznych organów dyscyplinarnych, w których w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości zostało stwierdzone, że nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności przemawiające na korzyść obwinionego, albo że zaistniały okoliczności przemawiające na jego niekorzyść o takiej skali, której nie są w stanie złagodzić zaistniałe okoliczności przemawiające na jego korzyść. Na zaostrzenie wymiaru kary mają zaś wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka; popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji; działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Natomiast stwierdzenie, że jego działanie narusza dobre imię Policji jest gołosłowne, bowiem w żadnej mierze organ nie uzasadnił, z jakiego powodu to zachowanie zasługuje na szczególne potępienie. Organ całkowicie pominął takie okoliczności łagodzące, pozytywna opinia przed popełnieniem przypisanych mu czynów oraz jego dotychczasowy nienaganny przebieg służby. Jeśli zaś przyznanie się do winy w rzeczy samej jest okolicznością łagodzącą, to nie może być okolicznością obciążającą nieprzyznanie się do winy, bowiem takie jest prawo obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym i nie można mu z tego powodu czynić zarzutu, a w konsekwencji miarkować kary w wyższym wymiarze i organ nie wskazał na przesłanki prewencji szczególnej w stosunku do niego. Dalej wskazał na przepis art. 135 ust. 3 ustawy i podał, że został pozbawiony prawa do obrony i zapoznania się z aktami sprawy, bowiem pismem z [...] sierpnia 2017r. poinformowano go o wyznaczeniu terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zostało ono zwrócone, gdyż w tym czasie (pismem datowanym i wysłanym w dniu [...] lipca 2017r.) poinformował organy prowadzące postępowanie w sprawie o zmianie adresu do korespondencji. Mimo że organy prowadzące postępowanie uzyskały wiedzę o nowym adresie w dniu [...] września 2017r., pismo nie zostało wysłane na właściwy adres. Niezależnie od powyższego złożył dwa wnioski dowodowe, lecz co do wniosku z dnia [...] września 2017r., organ nie zajął stanowiska nawet w trakcie ponownego rozpoznania sprawy. Nie rozważono również zasadności umorzenia postępowania dyscyplinarnego w dacie [...] listopada 2017 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z faktem przystąpienia przez niego do partii politycznej w dniu [...] listopada 2017 r., o czym powiadomił przełożonych właśnie w dniu [...] listopada 2017 r., zaś w myśl art. 135j ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie nie tylko w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, lecz także gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innej przyczyny. Jako szczególny przejaw bezprzedmiotowości postępowania wskazuje się prowadzenie go w razie zwolnienia policjanta ze służby, co powinno nastąpić automatycznie z dniem [...] listopada 2017 r. Nie można bowiem prowadzić postępowania dyscyplinarnego przeciwko osobie, która nie jest policjantem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że zarzuty ze skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś Komendant Główny Policji powziął informację o czynach w pkt 2 i 3 z raportu Dyrektora Biura [...] KGP z dnia [...] marca 2017 r., zaś postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 135j ust. 2 pkt 4) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), orzeczenie powinno zawierać opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną. W tym miejscu należy szczególnie zaakcentować, że opis czynu musi w sposób precyzyjny oddawać popełnione przez obwinionego penalizowane przewinienie dyscyplinarne, bowiem ma to niewątpliwy wpływ chociażby na wymiar kary. Ponadto niedopuszczalne jest, aby opis czynu zawierał zachowania, bądź zaniechania nie mające znamion przewinienia dyscyplinarnego. Wiąże się to bowiem z zasadą indywidualizacji winy. Z kolei według treści art. 62 ustawy, policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji. W rozpoznawanej sprawie w świetle zgromadzonego w sprawie dyscyplinarnej materiału dowodowego nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości, że skarżący T. W. dopuścił się czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji od dnia 1 maja 2017 r. polegającego na wykonywaniu pracy na stanowisku [...] w wymiarze 1/2 etatu w ramach umowy o pracę zawartej ze Szpitalem Specjalistycznym im. [...] SPZOZ w [...] ul. [...], pomimo nieuzyskania zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który odmownie rozpatrzył jego raport z dnia [...] stycznia 2017 r. o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą na stanowisku ratownika medycznego w wymienionej placówce opieki zdrowotnej, co znalazło swój wyraz w pkt. 1 przypisanych skarżącemu czynów. Jednakże nie może się ostać zarzut opisany w tym punkcie, a polegający na tym, że skarżący w dniu [...]kwietnia 2017 r. nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że założył działalność gospodarczą "[...]" z siedzibą w [...] ul. [...] lok. [...] w celu podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą. Po pierwsze bowiem założenie działalności gospodarczej i jej zawieszenie, do czego organ w żadnym stopniu się nie odniósł, nie świadczy jeszcze, że jest to niedopełnienie obowiązku służbowego. Po drugie przepis art. 62 ust. 1 ustawy stanowi o podjęciu zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego, a nie o ewentualnym stadium przygotowawczym do podjęcia pracy zarobkowej. Po trzecie zaś organ w żadnym stopniu nie odniósł się do stanowiska skarżącego, że założenie działalności gospodarczej miało na celu jedynie uzyskanie karty klienta sieci [...] i w żadnym stopniu nie wykazał, dlaczego nie dał wiary tym wyjaśnieniom. Wobec powyższego opis czynu o fragment wyżej wskazany, nie może się ostać i winien być wyeliminowany, o ile organ nie uzna na przykład, że jest to ewentualnie wykonywanie czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji i w konsekwencji prawidłowo sformułuje opis czynu. Co zaś się tyczy pkt. 2 przypisanego skarżącemu czynu, to jeśli organ w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego wskazuje, uznając to tym samym za udowodnione, że skarżący w dniu [...] lutego 2016 r. w trakcie rozmowy z [...] K. L. oświadczył, że nie prowadzi samochodów służbowych będących na stanie wydziału, bowiem taki zakaz wydał mu [...] P. B., to – w ocenie Sądu – nie może się ostać w opisie czynu, że "odmówił bez podania uzasadnionej przyczyny wykonania polecenia służbowego", skoro z drugiej strony w uzasadnieniu przyjmuje, że taka przyczyna i to uzasadniona wszak istniała. Reasumując, owa sprzeczność pomiędzy opisem przypisanego skarżącemu czynu, a jego uzasadnieniem, jest nie do zaakceptowania. Oceniając zaś pkt 3 przypisanego skarżącemu czynu to wskazać organowi godzi się, że skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, że sprawy które miał zarejestrować, wpłynęły w dniach [...] marca 2016 r. i [...] lipca 2016 r., a naczelnicy nakazali rejestrować je bezzwłocznie w terminie 3 dni. Zatem odpowiednio do dnia [...] marca 2016 r. i do dnia [...] lipca 2016 r. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 135l ust. 1 ustawy, w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Tymczasem organ w żaden sposób nie odniósł się do powyższego i nie uzupełnił materiału dowodowego w tym zakresie, a jest to o tyle istotne, że jeśli potwierdziłyby się uwagi skarżącego, to przewinienia dyscyplinarne swoim zakresem obejmowały odpowiednio termin od [...] marca 2016 r. do dnia [...] marca 2016 r. i od [...] lipca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. Skoro zaś skarżącego ukarano za powyższy czyn orzeczeniem dyscyplinarnym w dniu w [...] listopada 2017 r., to nastąpiło przedawnienie karalności, bowiem w myśl art. 135 ust. 4 ustawy, kary dyscyplinarne nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i w tej sytuacji, stosownie do treści art. 135 ust. 1 pkt 2, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że organ wymierzając karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, nie uzasadnił tego w sposób przewidziany w ustawie. Zgodnie bowiem z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Tymczasem organ w uzasadnieniu wprost stwierdził, że w zachowaniu skarżącego nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, pomimo ustawowego obowiązku ocenienia zachowania obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowego przebiegu służby, na co skarżący wskazywał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Innymi słowy, organ jest ustawowo zobowiązany – a czego zaniechał – do oceny zachowania obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowego przebiegu służby, a następnie oceniając powyższe okoliczności w zestawieniu z okolicznościami obciążającymi, odpowiednio miarkować wymiar kary. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w myśl art. 133 ust. 1 ustawy, przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 i w rozpoznawanej sprawie jest nim Komendant Główny Policji. Z kolei według treści art. 135j ust. 9 ustawy, w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel zarządu może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem. Wskazać również należy, że na podstawie art. 133 ust. 3 ustawy, przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie w pkt 2) "Stanowiska w sprawie postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. szt. T. W. zakończonego sprawozdaniem rzecznika dyscyplinarnego zawierającego wnioski o uznaniu wymienionego policjanta winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby" z dnia [...] września 2017 r. sporządzonego przez eksperta Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji – [...] A. L. i p.o. Zastępcy Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji – [...] M. R. (k. 74 akt administracyjnych) wskazano, że "Na podstawie art. 135j ust. 9 ustawy o Policji w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. Natomiast zgodnie z art. 133 ust. 6 cytowanej ustawy przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie – z uwagi na powyższe do przeprowadzenia raportu z policjantem proponuję wyznaczyć [...] R. S., dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych KGP". Zgodnie z powyższą sugestią, w rzeczywistości [...] R. S., przeprowadził raport ze skarżącym, do czego jednak – zdaniem Sądu – nie był upoważniony na mocy art. 133 ust. 6 ustawy. Z tego mianowicie powodu, że Komendant Główny Policji, nie upoważnił pisemnie wymienionego funkcjonariusza do przeprowadzenia raportu służbowego, bowiem nie można – w ocenie Sądu – uznać za upoważnienie jedynie odcisk pieczęci na powyższym piśmie o treści "Komendant Główny Policji [...] dr J. S." wraz z nieczytelnym podpisem. Innym słowy, z powyższego nie wynika, aby Komendant Główny Policji upoważnił [...] R. S. do przeprowadzenia raportu służbowego, lecz można jedynie wysnuć wniosek, że zapoznał się z treścią tego pisma. Skoro zaś tak, to raport przeprowadziła osoba nieupoważniona i wobec powyższego należy uwzględnić skargę, bowiem przytoczone powyżej okoliczności naruszają przepisy postepowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając zatem sprawę na nowo, organ uwzględni wskazane powyżej wskazania prawne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.