II GZ 387/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1556/18 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Z. K. na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania oraz wykreślenia z rejestru działalności kantorowej postanawia: oddalić zażalenie Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1556/18, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w związku z § 2 ust. 2 pkt 18 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; powoływanego dalej jako: rozporządzenie o wpisach), wezwał Z. K. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 5.000 zł od skargi na decyzję Prezesa NBP z dnia [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie zakazu wykonywania oraz wykreślenia z rejestru działalności kantorowej. Z. K. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując na okoliczność wcześniejszego pouczenia go przez organ o wysokości wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszącej 200 zł. Do zażalenia załączył m.in. pouczenie Prezesa NBP w zakresie możliwości i trybu skorzystania w sprawie niniejszej ze środków zaskarżenia (stanowiące 3 stronę decyzji wydanej przez organ), gdzie w 2 punkcie organ stwierdził, iż na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o wpisach, wpis od skargi na decyzję Prezesa NBP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest stały i wynosi 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z tego rodzaju pism jest skarga. O charakterze wpisu od pism wszczynających postępowanie sądowe rozstrzyga art. 231 p.p.s.a. wskazując, iż wpis stosunkowy pobiera się tylko w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych zaś sprawach pobiera się wpis stały. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił w skarżonym zarządzeniu wysokość wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa NBP na podstawie § 2 ust. 2 pkt 18 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wezwał do jego uiszczenia. Należy zauważyć, że przedmiotem skargi w sprawie niniejszej nie jest należność pieniężna, wobec czego wpis od niej, będzie wpisem stałym. Rozpoznawana sprawa mieści się zaś w zakresie spraw objętych treścią § 2 ust. 2 pkt 18 powołanego rozporządzenia, tj. dotyczy koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu dewizowego. Powołany przepis rozporządzenia przewiduje, że w sprawach skarg dotyczących zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu dewizowego wpis stały wynosi 5.000 złotych. Zdaniem skarżącego prawidłowy wpis w tej sprawie wynosi 200 zł, przy czym wskazuje on, iż o takiej kwocie wymaganego w sprawie wpisu sądowego został pouczony przez organ. Ze stanowiskiem skarżącego odnośnie wysokości wpisu sądowego należnego w rozpoznawanej sprawie nie sposób się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w okresie, kiedy rozporządzenie o wpisach było redagowane, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 679 ze zm.), prowadzenie działalności kantorowej wymagało uzyskania zezwolenia. Dziś natomiast, na mocy tego samego przepisu ustawy Prawo dewizowe, dla prowadzenia działalności kantorowej wymagany jest wpis do rejestru działalności kantorowej. Zatem bez wątpienia wolą ustawowo delegowanego autora rozporządzenia o wpisach było objęcie działalności gospodarczej w zakresie obrotu dewizowego wpisem stałym w wysokości 5.000 złotych. Fakt, że po wydaniu tego rozporządzenia zmianie uległy przepisy regulujące obrót dewizowy i działalność kantorową – tj. przepisy ustawy Prawo dewizowe, w ten sposób, że prowadzenie owej działalności podlega obecnie wpisowi do stosownego rejestru, a nie zezwoleniu, nie powoduje, że w sprawach prowadzonych w tym przedmiocie nie obowiązuje już wpis stały w kwocie 5.000 złotych. Wprawdzie treść rozporządzenia powinna ulec dostosowaniu do realiów ustawy Prawo dewizowe w obowiązującym stanie prawnym, jednakże przyjęcie twierdzenia skarżącej o zasadności uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł, należnego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o wpisach, spowodowałoby, że § 2 ust. 2 pkt 18 tego rozporządzenia byłby obecnie przepisem "martwym" i nie miałby zastosowania w sprawach, których przedmiotem jest działalność gospodarcza polegająca na działalności kantorowej, a tym samym na obrocie dewizowym. Zauważenia także wymaga, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo dewizowe, działalnością kantorową jest regulowana działalność gospodarcza polegająca na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży; przy czym zgodnie z pkt 8 tego przepisu wartościami dewizowymi są zagraniczne środki płatnicze oraz złoto dewizowe i platyna dewizowa, a obrotem dewizowym jest obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju (pkt 16). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że prawidłowy wpis stały w tej sprawie wynosi 5.000 złotych i z tego względu orzekł, jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się zaś do okoliczności pouczenia strony skarżącej przez organ o wysokości wpisu sądowego w niniejszej sprawie w kwocie 200 zł, sąd kasacyjny stwierdza, iż błędne pouczenie organu w przedmiotowym zakresie nie może wpłynąć na zmianę wysokości wpisu rzeczywiście należnego i wyliczonego według obowiązujących regulacji prawnych. Jak wyżej wywiedziono skargi wnoszone we wskazanym przedmiocie spraw podlegają opłacie zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 18 rozporządzenia o wpisach, a rozpoznawana sprawa spełnia kryterium przedmiotowe, kwalifikujące ją do spraw dotyczących działalności gospodarczej obejmującej obrót dewizowy. W świetle powyższego zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe i w sposób właściwy określa zarówno wysokość żądanego wpisu, jak i podstawę jego obliczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.