II SA/Rz 870/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu -skargę oddala- Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w sprawie nałożenia na A. sp. z o.o. sp.k. ( dalej: "strona skarżąca") kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej: "u.t.d."). Jak wynika z akt spawy i uzasadnienia decyzji organ I instancji orzekł o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu o nr [...] z dnia 06.09.2017 r. na linię regularną: [...]. Jak wskazał organ I instancji naruszenie polegało na zatrzymaniu się na przystanku w miejscowości L. pn. " L. 10A" i zabranie pasażera, gdzie nie było podanego rozkładu jazdy do ww. zezwolenia. W uzasadnieniu organ wskazał ponadto, że ww. naruszenie, w jego ocenie, nie było skutkiem wystąpienia okoliczności, niezależnych od przewoźnika, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000,00 zł. Ustalenia, jak i wnioski organu I stancji w całości podzielił organ odwoławczy. W pierwszej kolejności organ II instancji przytoczył przepisy, z których wynika, że wykonywanie przewozów wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób, a załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1 pkt 2, 3 i ust. 1a u.t.d.). Na podstawie art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywanie są wg. następujących zasad: 1) rozkład jazdy podawany jest do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie przystankach, 2) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. W myśl przepisu art. 18b ust. 2 pkt 2, 3 i 5 podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca nazwę, adres siedziby przewoźnika lub niezgodnie z podanymi dniami i godzinami odjazdów - naruszania zasad przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ustawy. W art. 92 ust. 1 u.t.d. wskazano, że kto wykonuje przewóz drogowy naruszając obowiązki lub warunki określone wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie, którą nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 u.t.d.). W L.p. 2.2 pkt 3 załącznika wskazano, że wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem określonych w zezwoleniu warunków dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3.000,00 zł. Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywania kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6 u.t.d. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Wyjątkiem od powyższej zasady jest art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonym przepisie spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 17 listopada 2017 r. organ I instancji ustalił, a organ odwoławczy te ustalenia podzielił, że strona skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na zatrzymaniu się przez przewoźnika na przystanku w miejscowości "L. 10A" w sytuacji nie dopełnienia przez niego ustawowego obowiązku podania do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy w ramach zezwolenia nr [...] z dnia [...].09.2017 r. na linię komunikacyjną [...]. Dowody te nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Organy nie stwierdziły przy tym spełnienia przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które by potwierdzały zaistnienie przesłanek uwalniających ją z odpowiedzialności w przedmiotowym zakresie mimo, że o takiej możliwości była informowana przez organ I instancji pismem z dnia 20.12.2017 r. oraz z dnia 29.01. 2018 r. Takich dowodów nie przedstawiła również na etapie wniesionego odwołania. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 6 K.p.a. i art. 8 w zw. z 75 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ I instancji, jak i organ II instancji w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie wszystkich podnoszonych argumentów związanych z zaistniałą sytuacją, uzasadniających brak rozkładu jazdy na przystanku autobusowym w miejscowości L., a w konsekwencji wydanie decyzji w sposób błędny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, 2) art. 7 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji oraz utrzymanie decyzji przez organ II instancji o nałożeniu kary pieniężnej nie biorąc pod uwagę zasady praworządności, a także niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, 3) art. 10 K.p.a. w zw. z art. 73 K.p.a. poprzez odmowę w dniu 3 stycznia 2018 r. uprawnionemu pracownikowi Kancelarii, reprezentującemu stronę skarżącą prawa wglądu w akta przedmiotowej sprawy, oraz zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a także pominięcie tego faktu przez organ II instancji, 4) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, jakimi kierowały się organy przy wydawaniu decyzji z dnia 15 lutego 2018 r. oraz decyzji z dnia 27 kwietnia 2018 r., poprzez brak wyjaśnienia stronie w stopniu wystarczającym zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy oraz pominięcie istotnych z punktu widzenia zasadności przedmiotowej decyzji aspektów sprawy, a to tego, iż rozkład jazdy był przez przedstawicieli strony skarżącej kilkukrotnie umieszczany na przystanku "L. 10A", a następnie niszczony/zrywany przez osoby trzecie, 5) art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że strona skarżąca nie zamieściła rozkładu jazdy na przystanku "L. 10A" podczas gdy w rzeczywistości rozkład ten by kilkukrotnie zamieszczany na tym przystanku, który to fakt organ pominął, tym samym nie zebrał całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia jednej z zasad postępowania administracyjnego, która została wyrażona w art. 77 K.p.a. 6) art. 77 K.p.a. poprzez niezwrócenie się do zarządcy przystanku "L. 10 A" o informację czy rozkład jazdy na tym przystanku został zamieszczony i dlaczego jest usuwany, 7) art. 18b ust. 1 pkt 2. a także art.18b ust.2 pkt 2 u.t.d. poprzez uznanie, że strona skarżąca nie podała rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na przystanku "L. 10A" a także korzystała z tego przystanku pomimo, iż nie została na nim zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, podczas gdy w rzeczywistości przed rozpoczęciem korzystania z tego przystanku zamieściła na tym przystanku rozkład jazdy, a pojazd należący do niej zatrzymał się na ww. przystanku ponieważ przystanek ten został ujęty w zatwierdzonym rozkładzie jazdy, a ponadto oczekiwali na niego podróżni. Ponadto kierowca pojazdu nie posiadał wiedzy, iż w momencie w którym się zatrzymał na przystanku "L. 10A" nie było rozkładu jazdy. 8) art. 20a ust. 1 u.t.d. poprzez brak uznania wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności usprawiedliwiających brak rozkładu jazdy na przystanku "L. 10A", tj. faktu, iż rozkład ten był na tym przystanku kilkukrotnie zamieszczany, a następnie z niewiadomych przyczyn usuwany, 9) art. 24 ust 4 pkt 2 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie istnieją dostateczne przesłanki do nałożenia kary pieniężnej podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona skarżąca nie miała wpływu na usunięcie rozkładu jazdy z przystanku "L. 10A", a usunięcie rozkładu jazdy nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, a to aktów wandalizmu, 10) art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej podczas gdy, okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, a to zdjęcia rozkładu jazdy w bliżej nieokreślonych okolicznościach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymują stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone przez organy postępowanie, jak również wywiedzione na jego podstawie wnioski odpowiadają przepisom prawa, w związku z czym Sąd nie mógł zarzucić braku legalności. Kontroli tej podlegała decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa w przedmiocie nałożenia na A. sp. z o.o. sp. k. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, tj. brak podania do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy w ramach zezwolenia nr [...]. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca korzystała z zezwolenia na przewóz regularny, jak również to, że naruszyła jego warunki. W toku postępowania próbowała dowieść, że za powyższe okoliczności nie ponosi odpowiedzialności i podważyć tym samym decyzję organu wymierzającą karę. Podejmowanie przez nią kolejne próby wykazania powyższych okoliczności nie powiodły się. Przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób szczegółowy określają warunki realizacji poszczególnych rodzajów przewozów, jak również sankcje za ich nie przestrzeganie. I tak: zgodnie z art 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności: - warunki wykonywania przewozów, - przebieg trasy przewoźników, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, - miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do ww. zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy. Kolejne przepisy ustawy o transporcie drogowym regulują warunki wykonywania tego przewozu nakazując aby do przewozu używane były wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym; rozkład jazdy został podany do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach; aby wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywało się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; należności za przejazd pobierane były zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymywał potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących; przy czym w kasach dworcowych oraz w autobusie ma znajdować się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy; cennik opłat ma zostać podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, musi zawierać ceny biletów ulgowych(...) – art 18 b ust. 1. Jednocześnie przepisy te formułują jasne zakazy używania innych pojazdów niż autobusy, korzystania z przystanków, na których nie ma informacji o realizowanym rozkładzie jazdy, jak też z przystanków nieobjętych zezwoleniem, pobierania innych należności niż wynikające z cennika oraz naruszania warunków przewozu – art 18 b ust. 2 u.t.d. Działalność polegająca na przewozie regularnym podlega szczególnym wymogom. Obowiązek ich dochowania spoczywa na realizujących przewóz, którzy w tym zakresie nie mogą dokonywać żadnych samodzielnych zmian. Obowiązani są w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zgłaszać organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Zmiany obejmujące dane zawarte w zezwoleniu, wymagają zmiany zezwolenia.- art 22 b u.t.d Z kolei organ udzielający takiego zezwolenia ma prawo do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełnienia wymogów do udzielenia zezwolenia – art 84 u.t.d. Skarżąca korzysta z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym z dnia 6 września 2018 r. nr [...] na linię regularną S. – B. - R. Organ wyjaśnił przy tym, co odpowiada prawu, że zgodnie z ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2018 ( Dz.U. z 2017 r., poz. 2131 ze zm.) oraz powołując się na art 78 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz.U. z 2017 r. poz. 2136 ze zm.), że zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2016 r. wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2017 r. Z kolei art 78 ust. 3 przesunął termin ważności do dnia 31 grudnia 2018 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia polegające na zatrzymaniu się na przystanku pn. L. 10, na którym nie było zamieszczonej informacji o realizowanym rozkładzie jazdy. Zakres i sposób przeprowadzonej kontroli nie budził wątpliwości, a również strona skarżąca nie zgłaszała co do niego żadnych zarzutów. Przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało w sposób pewny, że na wyżej wymienionym przystanku nie został zamieszczony rozkład jazdy. Nie wykazano zaś żadnej z przesłanek egzoneracyjnych z art 20 a u.t.d. wskazujących na brak winy po stronie przewoźnika za wystąpienie powyższych okoliczności. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów i uznaje je za swoje, że nie może tłumaczyć stwierdzonych nieprawidłowości podnoszona przez stronę skarżącą kwestia odnośnie do przypadków wandalizmu. Prawidłowo kontrargumentuje organ, że w tym zakresie obowiązuje przewoźnika umowa z zarządcą przystanków i możliwość egzekwowania na drodze cywilnej jej zapisów. Nieusprawiedliwione są natomiast zarzuty strony skarżącej próbującej przerzucić obowiązek zebrania w tym zakresie materiału dowodowego na organ. Z ogólnej zasady rozkładu ciężaru dowodowego, która znajdzie zastosowanie co do ustalenia ewentualnych przesłanek egzoneracyjnych wynika, że obciążają one stronę, która chce na ich podstawie wyciągnąć korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem to strona skarżąca, a nie organ, powinna była wykazać się inicjatywą dowodową. Całkowicie chybiony jest argument skarżącej, będącej profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego co do świadomości braku wywieszenia rozkładu jazdy. Jeszcze raz podkreślić należy, że obowiązkiem przewoźnika jest wywieszenie rozkładu jazdy. Wobec niewykazania przesłanek egzoneracyjnych tego rodzaju argumenty wydają się nie tyle nieuzasadnione co nie przystające do charakteru prowadzonej działalności. Z punktu widzenia przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym z pola widzenia nie można tracić interesów pasażerów i dbałości o pewność realizacji przewozów, realizację przewozów według ustalonych rozkładów jazdy. Trafnie podnosi organ, że rozkład jazdy jest jednym z podstawowych źródeł wiedzy, istotnej z punktu widzenia pasażera zawierający informację o realizowanych przewozach na danej linii komunikacyjnej. Przewoźnik nie może samodzielnie dokonywać żadnych zmian i dostosowywać realizacji świadczonych usług do własnego interesu. W związku z powyższym skoro przewoźnik nie zamieścił informacji o realizowanym rozkładzie jazdy w ramach zezwolenia, a zrealizował przewóz naruszył powyższe warunki. Tym samym stwardzić należy, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia kary na podstawie art 18b ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z art 92 a ust. 1, 6 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 Lp. 2.2.3. ( obowiązujących na dzień wydana zaskarżonej decyzji) tj. "korzystanie z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów". Wskazać przy tym należy, że zebrany przez organy materiał dowodowy w zupełności usprawiedliwiał podjęte rozstrzygnięcia. Wbrew stawianym zarzutom nie można przypisać organom działania sprzecznego z zasadami pogłębiania zaufania do organów państwa. Na każdym etapie postępowania skarżąca miała zagwarantowane prawo do udziału w postępowaniu. Tym samym postawione zarzuty naruszenia art 6 K.p.a., art 8 K.p.a. w zw. z art 75 § 1 K.p.a., 7 K.p.a., 107 § 3 K.p.a. okazały się bezzasadne. Podnoszone i w zależności od wyników postępowania modyfikowane okoliczności stanowiły jedynie próbę podważenia prawidłowych ustaleń organu, nie mogły jednak skutecznie usprawiedliwiać nieprawidłowości w wykonywaniu regularnego przewozu. Nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym zarzut uniemożliwienia stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i nie wyznaczenie jej w tym celu terminu. Z akt wynika, na co również zwrócił uwagę organ I instancji, że w dniu 30 stycznia 2018 r. zostało do strony skarżącej skierowane pismo z dnia 29 stycznia 2018 r. z informacją o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Pomimo to, strona skarżąca do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie skorzystała z tego prawa. W świetle powyższego zachowanie strony może świadczyć co najwyżej o chęci przedłużenia czasu trwającego postępowania, na pewno zaś nie uzasadnia postawionego zarzutu naruszenia art 10 w zw. z art 73 K.p.a. Sąd nie zgadza się również z ogólnymi twierdzeniami skarżącej dotyczącymi niejasności formułowanych w decyzjach ustaleń i wniosków. Nie można upatrywać niejasności formułowanych wniosków w twierdzeniach sprzecznych z oczekiwaniami skarżącej. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 P.p.s.a.