VIII SA/Wa 455/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem skargi S. D. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] w części dotyczącej terminu i wyznaczeniu nowego terminu wykonania obowiązku do dnia [...] lipca 2018 r. i w pozostałej części utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB, organ I instancji) na wniosek P. F. w dniu [...] września 2017 r. przeprowadził oględziny na gruncie, w sprawie robót budowlanych (podniesienie dachu oraz budowy tarasu) przeprowadzonych przy budynku mieszkalnym, na działce o nr ew. [...]w [...] gm. [...]. Podczas oględzin stwierdzono, że na powyższej działce usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy z poddaszem użytkowym, podpiwniczony o wymiarach budynku 9,80x10,6 m i wysokości 7,2m. Od strony podwórka istnieje zadaszony taras o wymiarach 6,36x2,85m (pod tarasem wejście do piwnicy). Taras wykonany z bloczków betonowych, zadaszenie na trzech słupach żelbetowych. Taras składa się ze starej płyty i jej nowej części o szerokości 1,05m. Ponadto w ścianie budynku mieszkalnego od strony działki sąsiedniej widoczne są 3 okna jedno na parterze (łazienka), dwa na piętrze (klatka schodowa i pokój). Inwestor – S.D. oświadczył, że w przedmiotowym budynku około 6-7 lat temu wymienił pokrycie dachowe z blachy płaskiej na blachodachówkę, ponadto powiększył taras o 1,05m w kierunku podwórka wraz z zadaszeniem. Uprzednio w miejscu istniejącego tarasu istniał taras z wejściem do piwnicy pod schodami. Inwestor poinformował, że nie uzyskiwał pozwolenia na wykonanie robót przy tarasie i nie składał zgłoszenia na zmianę pokrycia dachu. Analizując zgromadzony materiał dowodowy (w tym zdjęcia przesłane przez uczestnika postępowania P. F.) i porównując projekt budowlany przedstawiony przez inwestora, PINB stwierdził, że wykonane przez inwestora roboty budowlane polegające na: zmianie pokrycia dachu, zmianie konstrukcji dachu (polegającej na zmianie spadku dachu i likwidacji naczółków), rozbudowie tarasu wykonaniu dodatkowych okien w ścianie szczytowej od strony działki sąsiedniej, bez pozwolenia na budowę, stanowiły samowolę budowlaną. W celu legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organ I instancji wydał postanowienie nr [...] na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane nakazujące S. D. przedstawienie oceny stanu technicznego robót wykonanych oraz zgodności z warunkami technicznymi w budownictwie. Ze złożonej oceny technicznej wynika likwidacja dwóch otworów okiennych powstałych podczas prowadzenia robót budowlanych. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. Nr [...] nakazał S. D. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) wykonanie robót budowlanych polegających na: zamurowaniu otworów okiennych zlokalizowanych w ścianie szczytowej, zwróconej w kierunku działki o nr ew. gr. [...], budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. gr. [...] w [...] gm. [...] lub wypełnienie ich materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, w taki sposób aby powierzchnia wypełnionych otworów nie przekroczyła 10% powierzchni ściany; likwidacji okapu dachu wysuniętego poza lico ściany szczytowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. gr. [...] w [...] gm. [...], od strony działki o nr ew. gr. [...]. Wskazując termin wykonania obowiązku do [...] marca 2018 r. W podsumowaniu uzasadnienia PINB podniósł, iż wydana decyzja jest podyktowana koniecznością dostosowania budynku, który uległ przebudowie, do zgodności z warunkami technicznymi w budownictwie. Przepisy te regulują m.in., że ściana budynku zlokalizowana w odległości mniejszej niż 4m od granicy, powinna być zgodna z zapisami § 232 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz.690 z 2002 r. ze zm.) tj. powinna być wykonana z materiałów niepalnych, a występujące w niej otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego wraz z odstępstwem zawartym w § 232 ust.6 ww. Rozporządzenia. Nakaz likwidacji okapu jest natomiast podyktowany spełnieniem warunków określonych w §12 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 2002 r. Końcowo PINB dodał, że odległość budynku do ogrodzenia uczestnika postępowania wynosi 138cm. Rozpoznając odwołanie S. D. (dalej skarżący) zaskarżoną – powołaną na wstępie decyzją, uchylił decyzje organu I instancji co do terminu wykonania obowiązku, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Uzasadniając, po przypomnieniu przebiegu postępowania, organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie znajdują zastosowanie art. 50-51 Prawa budowlanego. Jak wskazał WINB z analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie bezspornie wynika, że w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], a zwróconej w kierunku działki nr ew. [...] wykonane zostały otwory okienne. Także za nie budzący wątpliwości organ odwoławczy uznał fakt, że ściana z otworami okiennymi znajduje się w odległości mniejszej niż 4m od granicy z działką sąsiednią co narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl przepisów w/w rozporządzenia nie jest dopuszczalne sytuowanie ścian budynku z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4m od granicy, dlatego też właściwe było nakazanie ich likwidacji. Jak wywiódł organ z akt sprawy wynika bezspornie, iż ściana obiektu usytuowana jest w odległości 1,38m od ogrodzenia, a zatem z naruszeniem w/w przepisu Rozporządzenia. Powołując się na § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia "w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany (...). " W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w wyniku robót budowlanych zmianie uległa konstrukcja dachu na co wskazuje zmiana spadku dachu i likwidacja naczółków. Ponadto okap dachu pomniejsza odległość obiektu od granicy z sąsiednią nieruchomością (która wynosi 1,38m), wobec czego aby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem konieczna jest likwidacja okapu dachowego wysuniętego poza lico ściany szczytowej zlokalizowanej od strony działki nr ew. [...]. W podsumowaniu WINB stwierdził prawidłowość stanowiska organu I instancji co do konieczności wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że roboty polegające na wykonaniu otworów okiennych zlokalizowanych w ścianie szczytowej, zwróconej w kierunku działki o nr ew. gr. [...], jak też związane ze zmianą konstrukcji dachu naruszają przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy zauważył, że powoływanie się na to, że okap w ścianie szczytowej był wyprowadzony poza lico ściany jeszcze przed zmianą konstrukcji dachu i odpowiada projektowi budowlanemu jest bezpodstawne. Przedmiotem niniejszego postępowania są roboty budowlane przeprowadzone w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr ew. gr. [...] w [...] gm. [...] w 2012 r., w wyniku których dokonano zmiany istniejącej konstrukcji dachu, a więc nie są to roboty związane z budową budynku w oparciu projekt i decyzję, są to nowe i jak ustalono samowolne roboty budowlane, podobnie jak nowe otwory okienne. W skardze na decyzję WINB, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: przepisów prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, przy jednoczesnym uznaniu, że wykonanie otworów okiennych oraz zmiana pokrycia dachu w budynku mieszkalnym zlokalizowanym w [...] na dz. ew. [...] stanowiły samowolę budowlaną; przepisów prawa materialnego - naruszenie § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r., poz. 1422) poprzez jego błędne zastosowanie; przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, tj.) poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że zmiana pokrycia dachowego przez skarżącego stanowiła zmianę konstrukcji dachowej i błędne uznanie, iż powyższa czynność, jak też wykonania otworów okiennych, świadczy o dopuszczeniu się przez skarżącego samowoli budowlanej; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że otwory okienne zlokalizowane w ścianie szczytowej zwróconej w kierunku dziatki nr ew. [...], budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce [...] w [...] gm. [...] stwarzają jakiekolwiek zagrożenie pożarowe. W uzasadnieniu skargi odniósł się do postawionych zarzutów, podpierając swoje stanowisko orzecznictwem sądów administracyjnych i podkreślając, iż organ odwoławczy winien uznać, że nie zachodzą przesłanki nałożenia na właściciela jakichkolwiek nakazów w trybie art. 51 ust. 1 i 7 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do otworów okiennych. Również zdaniem autora skargi likwidacja naczółków nie jest tożsama ze zmianą konstrukcji dachu i ze spadkiem dachu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie uczestnik postępowania oświadczył, iż przed robotami budowlanymi w ścianie szczytowej znajdowało się jedno okno na piętrze i było usytuowane po środku ściany, inwestor zamurował to okno i na piętrze usytuowano dwa okna i dodatkowo trzecie okno na dole (parterze). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zebrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez nie ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. art. 7, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a. Przypomnieć należy, że Sąd kontroluje decyzję WINB uchylającą zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczenia nowego terminu, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w zakresie wykonania robót budowlanych, wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Na wstępie należy wyjaśnić, iż przepis ust. 1 artykułu 51 Prawa budowlanego przewiduje trzy wzajemnie wykluczające się sposoby prowadzenia postępowania naprawczego. Z pierwszym mamy do czynienia, gdy występuje brak możliwości naprawy (ust. 1 pkt 1) - niedająca się usunąć niezgodność z przepisami skutkuje nakazem zaniechania dalszych robót bądź rozbiórką obiektu budowlanego lub jego części, a w przypadku rozbiórki obiektu (lub części) faktycznym nakazem odbudowy. Decyzja taka kończy postępowanie. W drugim przypadku następuje nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót (ust. 1 pkt 2) - doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami w sytuacji gdy nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę (najczęściej naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa) - nie występuje wówczas uchylenie pozwolenia na budowę. Wyznaczony w decyzji termin powinien być możliwie krótki, ale prawnie i technicznie uzasadniony. Postępowanie jest wówczas kontynuowane zgodnie z ust. 3 omawianego artykułu. Trzeci przypadek dotyczy sytuacji, gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 3), o którym mowa w art. 36a. Właściwy organ nakłada wówczas na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Nie ulega wątpliwości, iż w kontrolowanym stanie faktycznym mamy do czynienia z drugim przypadkiem, w którym warunkiem sine qua non nałożenia przez organ obowiązku jest konieczność doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o ten przepis jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego, regulującego kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochrony własności. W tym ostatnim przypadku poszkodowani właściciele mogą dochodzić swych praw nie przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed sądem powszechnym (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 9 czerwca 2011 r., II SA/Sz 347/11, LEX nr 1086701). Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy bezspornym jest, że wykonane roboty nie spełniają wymogów przewidzianych prawem. Natomiast ustalenie, że wykonane roboty budowlane były zgodne ze standardami i nie wymagały przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności ani robót, stanowi podstawę do przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, że brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. Jeżeli nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ również na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy wydaje decyzję o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy (stwierdzającą brak konieczności nałożenia takich obowiązków). Ustalenie czy zachodzą przesłanki do kontynuowania postępowania naprawczego czy też do jego zakończenia, może nastąpić po wszechstronnym wyjaśnieniu, zgodnie z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, okoliczności faktycznych sprawy co do zakresu robót, ich kwalifikacji, jak i ich jakości i poprawności technicznej. W przekonaniu Sądu stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie budzi wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzili oględziny przedmiotowego budynku, została sporządzona także ocena techniczna robót budowlanych wykonanych w budynku inwestora. Poza sporem jest, że skarżący dokonał samowolnych robót budowlanych polegających na: zmianie pokrycia dachu, zmianie konstrukcji dachu (polegającej na zmianie spadku dachu i likwidacji naczółków), rozbudowie tarasu i wykonaniu dodatkowych okien w ścianie szczytowej od strony działki sąsiedniej, bez pozwolenia na budowę. Zasadnie organy stwierdziły, że w efekcie robót budowlanych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego skarżącego, zwróconej w kierunku działki [...] wykonane zostały otwory okienne w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4m od granicy z działką sąsiednią. Ściana ta znajduje się w odległości 1,38m od ogrodzenia, zatem niewątpliwie doszło do naruszenia przepisy Rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Skarżący zamurował jedno istniejące okno (przed robotami) w tej ścianie usytuowane na piętrze budynku po środku ściany i w ramach robót budowlanych wykonał trzy okna w ścianie szczytowej przy czym jedno w parterze budynku a dwa na piętrze (poddaszu). Potwierdza to dokumentacja fotograficzna i oświadczenie uczestnika postępowania złożone na rozprawie. Te ustalenia nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, natomiast odwoływanie się do projektu budowlanego "Budynek Mieszkalny [...] projekt typowy", jest w ocenie Sądu argumentem chybionym. Okoliczność, że w przedstawionym projekcie przewidziano okna w ścianie szczytowej, nie powoduje, że roboty budowlane polegające na wykonaniu trzech okien należy uznać za prawidłowe. Skarżący nie bierze pod uwagę, że zmieniono usytuowanie uprzednio istniejącego okna, nadto dodatkowo w ścianie zamontowano dwa okna. Dlatego w sprawie znajduje zastosowanie powołane przez organy Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Słusznie w tej sytuacji organy nadzoru budowlanego odwołały się do § 232 ust. 6 powołanego Rozporządzenia, nakazując skarżącemu zamurowanie otworów okiennych w ścianie szczytowej zwróconej w kierunku działki nr ew. [...]. Zarzuty skargi, że okna zostały wykonane zgodnie z pierwotnym projektem budowlanym są całkowicie nietrafne, skarżący bowiem wykonywał prace budowlane pod rządami obecnie obwiązującej ustawy Prawo budowlane powołanej w decyzji, wobec tego znajdują także zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołane w skardze orzeczenia dotyczą innej sytuacji, a mianowicie faktu posiadania okna w ścianie budynku oddalonego od granicy poniżej normy 4m, wybudowanego w poprzednio obowiązującym stanie prawnym (prawa budowlanego), którego usytuowanie (okna) nie zmieniło się na skutek prac budowlanych. W tym przypadku natomiast, skarżący zamurował istniejące uprzednio okno i wybił w ścianie trzy nowe otwory okienne co musiało skutkować nakazem wydanym przez organy nadzoru budowlanego w związku odległością wynikająca z § 12 ust. 1 Rozporządzenia z 2002 r. Zasadne jest także stanowisko organu odwoławczego w zakresie wykonania nowej konstrukcji dachu, co wymagało pozwolenia na budowę i zastosowania przepisów Rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie bowiem doszło do pomniejszenia odległości obiektu od granicy z działką sąsiednią, dlatego słusznie organy stwierdziły konieczność likwidacji okapu dachowego wysuniętego poza lico ściany szczytowej. Autor skargi podnosząc zarzuty co do faktu, że okap w ścianie występował od początku powstania domu od lat 70-tych, pominął okoliczność wykonania przez skarżącego nowej konstrukcji dachu bez pozwolenia na budowę. PINB jest organem specjalistycznym, posiadającym wiedzę w zakresie oceny wykonanych robót budowlanych. W ocenie Sądu, nie budzi więc wątpliwości, że w tych okolicznościach sprawy organy nadzoru budowlanego obu instancji obowiązane były, w myśl powołanych przepisów, do orzeczenia nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez wydanie nakazu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 50 i 51 ustawy, nie zawiera bowiem norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany narusza obowiązujące normy techniczno-budowlane, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do nałożenia obowiązków. Bezsporne jest w sprawie, że ściana szczytowa zwrócona w kierunku działki nr ew. [...] – poprzez zamontowanie trzech okien narusza wymogi wynikające z przepisu § 12 ust. 1 przywołanego rozporządzenia. Nie ma więc z punktu widzenia przywołanych przepisów możliwości pozostawienia obiektu w obecnym kształcie. Dlatego zasadnie organy stwierdziły konieczność zamurowania otworów okiennych lub wypełnienie ich materiałem typu luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie. W przekonaniu Sądu zarzuty podniesione w skardze nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Końcowo Sąd zaznacza, że organ odwoławczy pominął w sentencji decyzji powołania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. co do części w której organ uchylił decyzję organu I instancji, i co stanowi naruszenie prawa, ale nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.