II SA/Ol 664/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (również jako: Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9, z art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji Prezydenta Miasta "[...], z dnia "[...]", znak "[...]", w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 - stanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej, przy "[...]" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 5 marca 2018 r. W. G. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 - stanowiskowej myjni samoobsługowej z przewidzianymi dwoma miejscami parkingowymi. Do wniosku dołączono plan zagospodarowania terenu oraz kopię mapy zasadniczej. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że powierzchnia zabudowy myjni będzie wynosiła ok. 221,5 m2, a istniejące na działce fundamenty będą ewentualnie częściowo rozebrane. Dojazd do planowanej inwestycji bezpośredni z ul. "[...]". Odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 - stanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej, przy "[...]" organ I instancji stwierdził (decyzja z dnia "[...]"), że wskazana przez inwestora lokalizacja myjni samochodowej spowoduje zakłócenie ruchu drogowego w obrębie drogi położonej na działce nr "[...]", obsługującej jako droga dojazdowa istniejące tereny zabudowane, jak również zabudowę planowaną w bezpośrednim sąsiedztwie. Inwestor, zgodnie z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji przewiduje 2 miejsca parkingowe dla użytkowników planowanej myjni samochodowej w obrębie własnej nieruchomości. Stwierdzono, że przewidziane 2 miejsca dla oczekujących samochodów są niewystarczające do potrzeb, charakter myjni generuje znaczny ruch samochodowy i potrzebę parkowania. Ulica "[...]" jest drogą dojazdową do pobliskich działek, m.in. do zabudowy mieszkalnej i wielorodzinnej, dlatego użytkownikom tej drogi należy zapewnić płynne i bezpieczne skomunikowanie z drogą publiczną. Obszar wnioskowanej lokalizacji nie zapewnia bezpieczeństwa komunikacyjnego bez wpływu na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. G. zarzucił jej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 61 ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 21 i art. 19 ust. 5 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.), wskazało, że w sprawie zarządca drogi zajął negatywne stanowisko w sprawie wnioskowanego przedsięwzięcia. Powołano się na zakłócenia ruchu drogowego w obrębie drogi, niezabezpieczenia dostatecznej liczby miejsc postojowych użytkownikom myjni w obrębie własnej nieruchomości. Organ wskazał, że ulica "[...]" jest drogą dojazdową do pobliskich działek, w tym do zabudowy mieszkalnej i wielorodzinnej i należy zapewnić w tym miejscu płynne i bezpieczne skomunikowanie z drogą publiczną, natomiast myjnia samochodowa jest usługą generującą znaczny ruch samochodowy i potrzebę parkowania. Planowana lokalizacja inwestycji pogorszy warunki bezpieczeństwa ruchu, z uwagi na to, że obszar wnioskowanej myjni nie posiada zorganizowanego układu komunikacyjnego, który w bezpieczny sposób może obsłużyć dodatkową inwestycję bez wpływu na bezpieczeństwo ruchu. Kolegium podniosło, że lokalizacja planowanej myjni samochodowej będzie powodować wzmożony ruch samochodów w obrębie zwartej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, a to z kolei wpłynie na pogorszenie warunków komunikacyjnych i bezpieczeństwa ruchu. Ponadto, nie sposób nie zgodzić się także z argumentem organu I instancji, że kierowcy oczekujący na poszczególne stanowisko myjni będą zmuszeni korzystać z miejsc postojowych. Z wniosku inwestora wynika natomiast, że przewidziano jedynie 2 miejsca parkingowe w obrębie inwestycji. Dlatego też brak jest możliwości parkowania pojazdów wzdłuż ulicy "[...]" działka nr "[...]" - droga, ponieważ jest to droga dojazdowa do pobliskich działek i postój aut może utrudniać ruch i powodować jego blokadę. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium W. G., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił jej naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, że planowana inwestycja zakłóci i utrudni ruch drogowy w obszarze tej inwestycji oraz nastąpi pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego wynikające z braku dostatecznej liczby miejsc parkingowych na obszarze planowanej inwestycji, - naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (rozporządzenie) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy bez przeprowadzenia analizyarchitektoniczno-urbanistycznej, - naruszenie art. 4 ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie i w konsekwencji oddalenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy planowanej inwestycji poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niemożliwe z uwagi na niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi, w szczególności że planowana inwestycja spowoduje zakłócenie ruchu drogowego w obszarze inwestycji, oraz pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności dowodowych, oględzin, ekspertyz i analiz, że planowana inwestycja zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji I pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi zakwestionował ustalenia dotyczące możliwości pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego na skutek realizacji planowanej inwestycji, gdyż błędnie przyjęto, że pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego wynikać będzie z braku dostatecznej liczby miejsc postojowych na terenie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy naruszyły w sposób istotny przepisy postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez niedokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 u.p.z.p., jak i art. 107 § 3 k.p.a. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że w rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy), a także przepisy wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co bezspornie miało miejsce w niniejszej sprawie. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami. Decyzja o warunkach zabudowy będąca aktem stosowania prawa przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. W konsekwencji, decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5, tj. w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Z przywołanej regulacji wynika, że właściwy organ jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego i ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki. Oznacza to, że wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone w zakresie spełnienia ustawowych przesłanek. Podkreślenia również wymaga, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, Wyd. C.H.Beck, s. 614). Z kolei sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia, które w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu nakazują właściwemu organowi wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Sporządzana analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1147/17). Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ właśnie w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną. Prawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej ma zatem kluczowe znaczenie dla należytego zbadania spełnienia przez określoną inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W rozporządzeniu wskazano przy tym, że konieczny zakres omawianej analizy musi obejmować wnikliwy opis "cech zabudowy i zagospodarowania terenu", to jest opis obejmujący - zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia - w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu znajdującego się w granicach "obszaru analizowanego". To ostatnie pojęcie oznacza teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Jak już wskazano decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wydawana jest w oparciu o przeprowadzoną analizę zagospodarowania terenu objętego wnioskiem, która wraz z załącznikami graficznymi stanowi jej integralną część. Rzeczona analiza ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu. Nie czyniąc zadość postanowieniom w/w przepisów, organ I instancji w ogóle nie przeprowadził w sprawie analizy, w wyniku której doszedłby do przekonania, iż planowana inwestycja nie spełnia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wobec powyższego uznać należy, iż takie działanie organów administracji, oprócz tego, iż narusza przepisy rozporządzenia - § 3 i 9 cyt. rozporządzenia, to również art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wadliwość ta spowodowała, że decyzje organów obu instancji, wobec nieusunięcia tej wady przez organ odwoławczy, naruszają art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W niniejszej sprawie odmowa ustalenia warunków zabudowy nastąpiła wobec braku możliwości realizacji inwestycji jako takiej, której powstanie spowodowałoby pogorszenie warunków komunikacyjnych w obszarze jej oddziaływania. Podkreślono, iż wydanie, pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uwarunkowane wymogiem uzyskania uzgodnienia ze strony zarządcy drogi. Zarządca drogi wyraził jednak w przedmiotowej sprawie negatywne stanowisko, które zostało przyjęte przez organ I instancji jako własne, co do możliwości powstania wnioskowanej inwestycji. W tym zakresie nie dokonano jednak żadnych istotnych badań lub analiz, opierając się jedynie na stwierdzeniu, że zwiększenie intensywności ruchu wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Konstatacja ta jest tyleż oczywista co nie wystarczająca. Zarówno organ I jak i II instancji nie przeprowadziły analiz w tym zakresie lub próby oszacowania, na ile planowana inwestycja zwiększy intensywność ruchu i czy będzie to miało zauważalny wpływ na jego intensywność oraz bezpieczeństwo. Tym bardziej nie można uznać za wystarczające stwierdzenia, że zwiększenie ruchu pojazdów, o nie określonej skali, w negatywny sposób wpłynie na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego. Takie stanowisko pozwałoby wykluczyć możliwość dokonania jakichkolwiek inwestycji w obrębie pasa drogowego. Każda najdrobniejsza nawet zmiana, może prowadzić bowiem do zakłóceń ruchu drogowego. Organy odwołując się do ustawy o drogach publicznych wskazały, że zgodnie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi jest organem do którego właściwości należą sprawy z zakresu ochrony dróg. Jako ochronę drogi, zgodnie z art. 4 pkt. 21 ww. ustawy rozumie się zaś działania mające na celu niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu określiły tylko zadania zarządcy drogi. Nie wykazano natomiast w wyczerpujący sposób, na jakiej podstawie organ uznaje, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego i to w sytuacji gdy w pobliżu objętej wnioskiem inwestycji realizowana jest inna inwestycja – sklep "[...]", a z natury rzeczy wiadomo, że funkcjonowanie tego typu punktu handlowego generuje znaczny ruch drogowy. Zatem samo wskazanie na możliwość zwiększenia intensywności ruchu nie może być uznane za wystarczające. Resumując, stan niedopuszczalnego pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego jest wypadkową kilku czynników, do których niewątpliwie należy zaliczyć kategorię drogi, jej względy funkcjonalno-techniczne określone w warunkach technicznych, nasilenie ruchu drogowego z jego ewentualnymi fluktuacjami, stan i rodzaj zabudowy teren sąsiednich i wreszcie charakter planowanej zabudowy, a przeto potencjalnie generowany przez nią ruch pojazdów. Wyspecyfikowane powyżej czynniki, we wzajemnych ich poważaniu, winny znaleźć dowodowe odzwierciedlenie w aktach sprawy, poprzez sporządzenie chociażby protokołu oględzin pasa drogowego (jego stosownej części), zgromadzenie dokumentacji potwierdzającej kategorię i klasę drogi, a nie wykluczone, że sama ocena stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, z istoty swej, będzie wymagała zasięgnięcia opinii biegłego. Dopiero tak skompletowany materiał dowodowy może być podstawą czynienia stanowniczej tezy, jak prezentowana w niniejszej sprawie, której wiarygodności nie podważy znajomość przyczynowo-skutkowego charakteru zdarzeń, logiki i zasad doświadczenia życiowego. Z uwagi na ujawnione wadliwości postępowania Sąd nie badał zaskarżonej decyzji w kontekście dalej idących zarzutów skargi, w tym dotyczących braku wskazania przez organy przepisu prawa materialnego regulującego kwestię wymaganej w obrębie myjni ilości miejsc parkingowych. Dopiero bowiem przeprowadzenie przez organy prawidłowego postępowania i dokonanie oceny na podstawie wyczerpująco rozpatrzonego materiału źródłowego stanowić może podstawę do oceny legalności wydanego aktu w świetle tych zarzutów. Zaznaczyć też trzeba, że rolą Sądu nie jest wyręczanie organów w ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy oraz badanie dowodów, lecz kontrola zgodności z prawem podejmowanych przez organy działań. Dokonując oceny w powyższym zakresie, Sąd nie rozstrzyga tym samym o meritum sprawy, gdyż nie będąc kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym nie zastępuje organów w rozpatrywaniu spraw. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organy przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.