I SA/Go 484/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R.S. 14 października 2018 r. (koperta k. 4 akt sądowych) wniósł skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2018 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na jej przedwczesność z uwagi na wniesienie jej zamiast odwołania od decyzji mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W uzupełnieniu powyższego art. 52 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł skargę, nie spełniając wymogu wyczerpania środków zaskarżenia. Zaskarżona decyzja została wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który wydając decyzję po wznowieniu postępowania, był organem pierwszej instancji w administracyjnym toku instancji. Od decyzji tej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania (art. 223 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2018 r. poz 800 ze zm. - dalej: o.p.) do tego samego organu (art. 221 § 1 o.p.) o czym Skarżący został prawidłowo pouczony. Z informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika również, iż Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać może jednak, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopiero decyzja wydana po rozpoznaniu odwołania Skarżącego. Wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ administracyjny pierwszej instancji było zatem niedopuszczalne Niewypełnienie warunku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. skutkować musiało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn niż wynikające z art. 58 § 1 pkt 1 - 5a p.p.s.a. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., uczynił to na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie Sąd wskazuje, że taka wada skargi jest jednoznaczna z jej oczywistą bezzasadnością, co w świetle art. 247 p.p.s.a. stanowi ujemną przesłankę przyznania prawa pomocy. Dlatego Sąd nie rozpoznał wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.