II SA/Ol 687/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 14 maja 2018 r., "[...]" Burmistrz "[...]" (dalej: organ I instancji), po rozpatrzeniu wniosku inwestora - "[...]" (dalej: inwestor), orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii napowietrznej 110 kV "[...]" na częściach działek "[...]" określając dla jej realizacji warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celów publicznych, jest inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym - wojewódzkim i kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji złożył "[...]" (dalej: skarżący). Podnosząc, że się z nią nie zgadza, wniósł o jej uchylenie. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej: Kolegium lub organ odwoławczy), decyzją z dnia 13 lipca 2018 r., "[...]", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, podzielając stanowisko organu I instancji co do uznania przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego, Kolegium stwierdziło, że w świetle art. 50 ust. 1 i art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), inwestycje tego rodzaju lokalizowane są na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek inwestora. Wskazując wynikające z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. elementy treści tego wniosku, stwierdziło, że wniosek złożony w niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera. W dalszej kolejności, wskazując na konieczność dokonania przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego niezbędnych uzgodnień z właściwymi organami, na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., Kolegium nie dostrzegło żadnych uchybień w tym zakresie i stwierdziło, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uznało również, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymagania wynikające z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do kwestii ochrony środowiska organ odwoławczy wskazał, że były one przedmiotem postępowania w sprawie, zakończonej decyzją Burmistrza "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 24 czerwca 2014 r. dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej "[...]"" (dalej: decyzja środowiskowa), którego część stanowi inwestycja będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Wydana decyzja lokalizacyjna nie stoi w sprzeczności z tą decyzją i uwzględnia określone w niej wymagania. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p., co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję, skarżący zarzucił organom naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niesporządzenie analizy w przedmiocie obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, 2/ przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 84 § 1, 107 § 1 i 3, 136, 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym bezkrytyczne i przedwczesne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest tożsama i zgodna z decyzją środowiskową, a także brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia, czy może ona w sposób znaczący oddziaływać na środowisko wobec zmiany miejsca podłączenia linii. Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że kwestionuje wiążący w niniejszej sprawie charakter decyzji środowiskowej, która dotyczy budowy obiektu liniowego i nie wspomina o wpięciu linii "[...]" do bramki nr 3. W ocenie skarżącego, nie wyjaśniono w sposób wystarczający charakteru planowanej inwestycji, w szczególności zaś, jaki będzie finalny efekt tego przedsięwzięcia. Zauważył, że inwestor już dwukrotnie próbował zmienić przebieg wpięcia tej linii i za każdym razem Kolegium uchylało decyzję organu I instancji w sprawie budowy wprowadzenia rezerwowego (połączenia słupów końcowych linii 110 kV dochodzących do stacji "[...]" z istniejącymi bramkami liniowymi tej stacji), z uwagi na brak przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. W niniejszej zaś sprawie organy bezrefleksyjnie powołały się na decyzję środowiskową, która dotyczy odrębnej inwestycji, o czym - w ocenie skarżącego - świadczy wystąpienie przez inwestora równocześnie z wnioskiem w niniejszej sprawie i w związku z tym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wprowadzeniu linii "[...]" - przepięciu do bramki nr 4 dla zwolnienia bramki nr 3. Oznacza to bowiem, że zamiar realizacji przedmiotowej inwestycji pojawił się już po złożeniu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Ponadto zgodnie z decyzją Burmistrza "[...]" z dnia 9 czerwca 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej "[...]" i załączonej do niej mapy, wpięcie linii do Głównego Punku Zasilającego (dalej: GPZ) przewidziano w innym miejscu niż wskazane w zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie zachodzi tożsamość pomiędzy tymi inwestycjami, a w konsekwencji wydanie decyzji w niniejszej sprawie powinno być poprzedzone nowym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ odwoławczy stwierdził, że z opisu przedsięwzięcia zawartego w decyzji środowiskowej wynika, że budowana linia napowietrzna będzie łączyć istniejące stacje elektroenergetyczne 110/15 kV: GPZ "[...]" i GPZ "[...]". Początkiem i końcem tej linii są stacje transformatorowe we wskazanych miastach zlokalizowane na ich obrzeżach. Inwestycja, której dotyczy niniejsza sprawa, stanowi część wskazanej inwestycji. Kolegium stwierdziło jednocześnie, że decyzja nie precyzuje numeru bramki stacji "[...]", na którą ma zostać wprowadzona ta linia, dlatego też bezpodstawne jest stanowisko skarżącego, że zmianie uległo miejsce podłączenia sieci. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 13 listopada 2018 r., skarżący - podtrzymując skargę i podniesione w niej argumenty - zauważył, że połączenie obiektu liniowego z bramką nr 3 nie jest możliwe, ponieważ jest ona zajęta przez inną linię. Pełnomocnik inwestora wskazał, że obecnie toczy się drugie postępowanie środowiskowe dotyczące zwolnienia tej bramki, o czym skarżący wie. Stwierdził, że decyzja środowiskowa dotyczy budowy linii i jej wprowadzenia na stację. Linia przebiega dwutorowo - na pierwszy tor uzyskano już pozwolenie na budowę, niniejsza sprawa dotyczy drugiego toru. Dodał, że decyzja ta nie określa dokładnego przebiegu linii i nie ma załącznika graficznego, stąd mapa przedłożona przez skarżącego na rozprawie to nie załącznik do tej decyzji. Zauważył również, że drugie postępowanie środowiskowe dotyczy innej linii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: W świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu sąd stwierdzi, że nie narusza on prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności to obowiązany jest skargę oddalić. W niniejszej sprawie, wobec zgodności z prawem decyzji objętych kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarga podlega oddaleniu. Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy linii napowietrznej 110 kV "[...]". W warunkach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości to, że przedsięwzięcie to, jako że stanowi realizację celów publicznych, wskazanych w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), lokalizowane jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w postępowaniu związanym z wydaniem tego rodzaju decyzji właściwy organ dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza ta obejmuje m.in. zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z unormowaniami dotyczącymi ochrony środowiska. Określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony środowiska wynikających z przepisów odrębnych stanowi bowiem jeden z elementów podjętej przez ten organ decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p), wskazanych ogólnie w art. 54 u.p.z.p., i jest wynikiem tej analizy. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości to, że planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko [§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71)]. Co do zasady w przypadku planowania tego rodzaju przedsięwzięć, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego [art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.)]. W niniejszej sprawie inwestor wraz z wnioskiem przedłożył decyzję Burmistrza "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 24 czerwca 2014 r. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]". W postępowaniu administracyjnym przyjęto, że planowana inwestycja stanowi część tego przedsięwzięcia. W konsekwencji organ I instancji, określając w decyzji warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, odwołał się w pkt-cie 2a do ustaleń zawartych w tej decyzji, a organ odwoławczy stwierdził, że kwestie ochrony środowiska były przedmiotem postępowania w sprawie, zakończonej wskazaną decyzją środowiskową, zaś decyzja wydana w niniejszej sprawie nie stoi w sprzeczności z tą decyzją i uwzględnia określone w niej wymagania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, organy administracyjne słusznie przyjęły, że planowana inwestycja stanowi część przedsięwzięcia, w stosunku do którego wydana została wskazana decyzja środowiskowa. Dotyczy ona budowy linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]", także w zakresie wprowadzenia tej linii na stację elektroenergetyczną 110/15 kV "[...]". Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, z decyzji środowiskowej, w tym Charakterystyki przedsięwzięcia, wynika, że budowana linia napowietrzna będzie łączyć istniejące stacje elektroenergetyczne 110/15 kV: GPZ "[...]", lecz nie precyzuje numeru bramki stacji "[...]", na którą ma zostać wprowadzona ta linia. Na rozprawie, pełnomocnik inwestora potwierdził, że decyzja środowiskowa dotyczy budowy linii i jej wprowadzenia na stację, nie określa jednak dokładnego jej przebiegu. Jak wynika z załączonej do skargi decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tego przedsięwzięcia teren, na którym ma być realizowana, obejmuje również teren inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa. Na żadnej z map przedłożonych przez skarżącego w załączeniu do skargi i na rozprawie, nie ma natomiast oznaczenia wskazującego, że stanowi załącznik do tej decyzji, świadczący jednocześnie o tym, że wpięcie linii do GPZ "[...]" przewidziano w innym miejscu niż przyjęte w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że wskazane główne przedsięwzięcie dotyczy budowy linii relacji "[...]", kwestia wprowadzenia linii relacji "[...]" do stacji "[...]" - przepięcia do bramki nr 4, jako że dotyczy innej linii, stanowi przedmiot odrębnej sprawy. Z powodu tego, że do uruchomienia postępowania w tej sprawie doszło w celu zwolnienia bramki nr 3, sprawa ta ma, lecz tylko pośrednio, związek z niniejszą. Nie można natomiast stwierdzić, że świadczy o zmianie dopuszczalnego miejsca wpięcia linii do stacji. Jest raczej naturalną konsekwencją zamiaru realizacji podłączenia do tej bramki linii relacji "[...]". W dalszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie mogą być, załączone do skargi, decyzje Kolegium wydane w sprawie odrębnej - budowy wprowadzenia rezerwowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wskazać jednak należy, że w decyzji wydanej jako ostatniej Kolegium wcale nie przesądziło, że podjęcie decyzji lokalizacyjnej w stosunku do planowanej inwestycji powinno być poprzedzone nowym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. W świetle powyższego, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i postępowania uznać należy za nieusprawiedliwione. Dokonując kontroli legalności decyzji organów administracyjnych w pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie doszukał się również naruszenia prawa skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Jak słusznie ocenił organ odwoławczy, decyzja lokalizacyjna zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, jej wydanie zostało poprzedzane niezbędnymi uzgodnieniami, zaś wyniki analizy przeprowadzonej przez organ I instancji znalazły odzwierciedlenie w określonych w niej warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Skoro zaś planowanej inwestycji nie można zarzucić niezgodności z przepisami prawa, a Kolegium - błędnej jej oceny, to brak jest podstaw do wzruszenia decyzji podjętych w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.