IV SA/Wa 2416/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Alina Balicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. i M. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej "Minister, organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia M. M. i M. M. (dalej "Skarżący") na postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej "Konserwator, organ I instancji") z [...] stycznia 2017 r. nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wiatą na dwa stanowiska wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. O. [...] we W. (działka nr ewid. [...], [...], obręb B.) – utrzymał postanowienie Konserwatora w mocy. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra zaskarżonego obecnie postanowienia z [...] lipca 2017 r., przedstawia się następująco: Pismem z [...] stycznia 2017 r. Prezydent Miasta W. wniósł do Konserwatora o uzgodnienie w trybie uregulowanym w art. 53 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199), dalej "u.p.z.p.", projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wiatą na dwa stanowiska wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. O. [...] we W. (działka nr ewid. [...], [...], obręb B.) w związku z postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy z wniosku M. M. i M. M.. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Konserwator odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w rejonie planowanej inwestycji zachował się pierwotny zamysł planistyczny twórców zabytkowego osiedla mieszkaniowego B. [...] we W. polegający na sytuowaniu zabudowy mieszkaniowej we frontowej części działek w jednej, przyulicznej linii zabudowy. Działki charakteryzuje ponadto niski wskaźnik zabudowy, a ich większa cześć przeznaczona jest na zieleń. W części ogrodowej znajdują się jedynie niewielkich rozmiarów budynki, jak garaże. Realizacja pełno-kubaturowego budynku mieszkalnego w głębi działki, w drugiej linii zabudowy, stanowiłoby naruszenie wartości zabytkowych tego obszaru. Współczesne budynki w drugiej linii zabudowy zrealizowane zostały w przeszłości z naruszeniem wartości zabytkowych osiedla i nie mogą stanowić wzoru dla kolejnych inwestycji. Są one wzniesione na działkach o większej powierzchni, w efekcie ustalony w uzgadnianym projekcie decyzji dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy jest wyższy od średniego na tym obszarze. W ocenie Konserwatora obszar historycznego osiedla B. [...] jest już niemalże całkowicie wykorzystany inwestycyjnie i wznoszenie nowej zabudowy powinno przebiegać w sposób szczególnie przemyślany. Wymogiem konserwatorskim jest zachowanie odrębnego charakteru zwartej i luźnej zabudowy osiedla, zaś przy ochronie tej drugiej należy położyć szczególny nacisk na utrzymanie niskiego wskaźnika zabudowy działek oraz zachowanie historycznego sposobu zagospodarowania terenu. Skarżący wnieśli do Ministra zażalenie na ww. postanowienie Konserwatora, podnosząc, że organ I Instancji przekroczył swoje ustawowe kompetencje, błędnie zinterpretował normy prawne stanowiące podstawę wydanego orzeczenia jak też wadliwie ocenił, iż planowana inwestycja naruszałaby wartości zabytkowego układu urbanistycznego. Skarżący podnieśli, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji godzi w ich prawo własności oraz prawo do zabudowy działki, w sytuacji gdy inwestycja ta nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Z analizy warunków zabudowy wynika dopuszczalność budowy domu mieszkalnego na działce [...]. Podważają argument o niedopuszczalności realizacji zabudowy w drugiej linii w sytuacji, gdy organ konserwatorski zaakceptował wzniesienie w głębi kwartału zabudowy budynku przy ul. S. [...] na działce nr [...], obręb B., dla której to działki ustalono wskaźnik zabudowy wynoszący [...]. Skarżący wskazali też inne działki, na których wskaźnik zabudowy jest równy lub większy niż [...]. Dlatego uważają, iż lokalizacja nowego budynku na działce oddalonej całkowicie od linii frontowej, i graniczącej z kortami od strony południowej, w niczym nie przyczyni się do zniekształcenia układu przestrzennego. Jak już wskazano na wstępie, zaskarżonym obecnie postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Minister rozpatrzył zażalenie skarżących na postanowienie Konserwatora z [...] stycznia 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając w/w orzeczenie, Minister wskazał w szczególności, co następuje: Przesłanką do obligatoryjnego przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania o uzgodnienie przedłożonego projektu, wynikającą z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jest okoliczność, że historyczny układ urbanistyczny osiedla B. [...] we W. ujęty został w gminnej ewidencji zabytków miasta W. założonej Zarządzeniem nr [...]Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2014 r. Minister podkreślił, że przedmiotem ochrony w rejonie planowanej inwestycji jest historyczny układ urbanistyczny. Przepis art. 3 ust. 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że układ urbanistyczny jest to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zatem, na obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla B. [...] we W. ochronie podlegają przede wszystkim układ przestrzenny tej części miasta, określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, parametry przestrzenne zabudowy oraz jej dominujące formy kształtujące układ urbanistyczny historycznego założenia. Osiedle B. [...] we W. posiada układ kompozycyjny wymuszony zamykającymi jego przestrzeń, już w chwili wytyczania tego osiedla, barierami urbanistycznymi. Są to linia kolejowa biegnąca na p.z. od osiedla, oraz al. H. od p. i ul. P. S. od w.. W obrębie tych ograniczających swobodę planistyczną ram wytyczono, dość nieregularną siatkę ulic, często biegnących po łuku. Nawet głównej arterii samego osiedla, tj. ulicy R., nadano esowaty bieg, podkreślając tym samym kameralny, malowniczy w rysunku planistycznym jak i sposobie kształtowania przestrzeni w obrębie kolejnych wnętrz urbanistycznych, charakter całego założenia. Osiedle zaczyna być wytyczane i wypełnione zabudową na początku XX wieku rozwijając się stopniowo w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku. W rejonie współczesnych ul. P. S., H., wzdłuż R. w jej północnym biegu, a także w sąsiedztwie ulic J., S. i W. powstały przeważnie stojące w zwartej zabudowie okazałe budynki wielorodzinne lub inne obiekty wielkokubaturowe. Z kolei w głębi osiedla, wzdłuż ulic o malowniczym przebiegu, dominowała wolnostojąca zabudowa willowa. Na całym osiedlu obowiązywała też zasada sytuowania budynków, w obowiązującej linii zabudowy, we frontowej części działek. Pozostałą część nieruchomości gruntowej pozostawiano niezabudowaną, przeznaczając ją przede wszystkim na zieleń ogrodową. Rozwiązanie takie stanowiło praktyczną realizację jednego z podstawowych postulatów autora modnej na początku XX wieku koncepcji miasta-ogrodu, tj. E. H.. Zalecał on tworzenia osiedli wśród zieleni, dających wysoki komfort zamieszkania. Przykładem takiego założenia jest właśnie osiedle B. [...]. Warto zauważyć, że wskazany tu sposób zagospodarowania poszczególnych działek nadal jest dominujący na terenie zabytkowego osiedla. Był też z reguły respektowany podczas rozbudów osiedla w II połowie XX wieku, czego dobrym przykładem jest zabudowa południowej pierzei ulicy S.. Odnosząc się do przedłożonego do uzgodnienia projekt decyzji, Minister wskazał, że przewiduje on realizację nowego budynku mieszkalnego na działce oznaczonej numerem [...]. Działka ta stanowi tylną część historycznej parceli, którą tworzą współczesne działki nr [...] i [...]. Budynek projektowany ma zatem powstać na obszarze pierwotnie przeznaczonym na zieleń ogrodową. Ponadto, powstanie budynku na działce [...] w sytuacji, gdy w granicach historycznej parceli zlokalizowany jest już jeden budynek mieszkalny (na działce [...]), skutkować będzie znaczącym, wobec historycznych zasad kompozycyjnych, zagęszczeniem zabudowy. Minister podkreślił, że ustaleniami uzgadnianego projektu decyzji dopuszczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący [...], przy średniej dla analizowanego obszaru wynoszącej [...]. Przy czym, również wskaźnik wynoszący [...] jest zawyżony, względem historycznych zasad kompozycyjnych właściwych dla tego obszaru. Wyliczono go bowiem z uwzględnieniem pewnej liczby budynków mieszkalnych powstałych w strefie ogrodowej, z naruszeniem pierwotnego układu kompozycyjnego osiedla. Reasumując Minister wskazał, że ochrony zabytków nie mogą wyrazić zgody na uzgadniany projekt decyzji, z uwagi na zamiar realizacji budynku mieszkalnego na obszarze pierwotnie przeznaczonym pod zieleń ogrodową oraz będące tego następstwem nadmierne zagęszczenie zabudowy w analizowanym części zabytkowego układu urbanistycznego osiedla B. [...]. Z kolei odnosząc się do zarzutów zażalenia, Minister wskazał, że na terenie osiedla B. [...] powstało szereg współczesnych budynków z rażącym naruszeniem wartości zabytkowego układu urbanistycznego z jego historycznym rozplanowaniem i sposobem zagospodarowania. Jednak budynki, które zostały wskazane w zażaleniu powstały przed wejściem w życie obowiązujących obecnie przepisów, które uprawniają organy ochrony zabytków do ustalania w decyzjach lokalizacyjnych warunków ochrony obszarów i obiektów znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków. Jedyny budynek, który powstał w obecnym rygorze prawnym, to dom mieszkalny przy ulicy S. [...]. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy podziałów własnościowych i sposobu zabudowy w rejonie ulic O. i S. z roku 1934, współczesna działka nr [...] była wyodrębniona i zabudowana osobnym budynkiem już w latach 30. XX wieku. Zatem, dopuszczenie do jej ponownej zabudowy było zgodne z historycznym sposobem zagospodarowania tego terenu. Ponadto, zabudowa ulicy S. nastąpiła po II wojnie światowej i co do zasady jej rozmieszczenie nawiązuje do przedwojennych zasad planistycznych. Jednak z uwagi na istniejące tu w przeszłości sposoby rozplanowania poszczególnych fragmentów terenu, np. znajdujący się po północnej stronie tej ulicy kort tenisowy z towarzyszącą mu infrastrukturą, sposób kształtowania zabudowy w obrębie północnej pierzei ulicy S. przebiegał w odmienny sposób, niż miało to miejsce po stronie południowej, gdzie planiści w pełni respektowali przedwojenne zasady kształtowania zabudowy w zgodzie z ideą miasta-ogrodu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017 r. wnieśli M. M. i M. M.. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego prawo, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem przez organ I instancji, że planowana inwestycja pozostaje w rażącej kolizji z wartościami zabytkowymi układu urbanistycznego osiedla B. [...], 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne, nienależyte uzasadnienie własnego stanowiska, w szczególności z punktu widzenia zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania oraz świadomości i kultury prawnej (art. 8 k.p.a.). W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1302) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2017 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wiatą na dwa stanowiska wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr ewid. [...], [...], obręb B. przy ul. O. [...] we W.. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., według którego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zatem tryb wskazany w art. 106 k.p.a. będzie miał zastosowanie w sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Co za tym idzie, może mieć on decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, które wojewódzki konserwator zabytków zobowiązany jest - jako organ uzgadniający - ocenić przez pryzmat regulacji prawnych dotyczących ochrony zabytków. Stosownie do brzmienia art. 3 pkt 2 w związku z pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami zabytkiem nieruchomym jest nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 12 ww. ustawy historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące, w szczególności układami urbanistycznymi i zespołami budowlanymi. Z ustaleń organów wynika, że działka inwestycyjna nr [...], [...], obręb B. zlokalizowana jest na terenie historycznego układu urbanistycznego osiedla B. [...] we W., szczegółowo opisanego w postanowieniach obu instancji, który ujęty został w gminnej ewidencji zabytków miasta W. założonej zarządzeniem nr [...]Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2014 r. Organy ustaliły, że w ramach obszaru historycznego układu urbanistycznego osiedla B. [...] we W. ochronie podlegają przede wszystkim układ przestrzenny tej części miasta, określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, parametry przestrzenne zabudowy oraz jej dominujące formy kształtujące układ urbanistyczny historycznego założenia. Na całym osiedlu obowiązywała zasada sytuowania budynków, w obowiązującej linii zabudowy, we frontowej części działek. Pozostałą część nieruchomości gruntowej pozostawiano niezabudowaną, przeznaczając ją przede wszystkim na zieleń ogrodową. Taki sposób zagospodarowania poszczególnych działek nadal jest dominujący na terenie zabytkowego osiedla B. [...]. Działka inwestycyjna stanowi tylną część historycznej parceli, którą tworzą współczesne działki nr [...] i [...]. Budynek projektowany ma powstać na obszarze pierwotnie przeznaczonym na zieleń ogrodową i zgodzić się należy z organem, że kontynuacja zabudowy mieszkaniowej w głębi pierwotnych parcel nie znajduje uzasadnienia w zabytkowej strukturze osiedla i jest sprzeczna z historycznym sposobem zagospodarowania poszczególnych parcel, jak i całego założenia urbanistycznego osiedla B. [...]. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że przedstawiony do uzgodnienia organowi konserwatorskiemu projekt decyzji o warunkach zabudowy, narusza przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a w szczególności art. 4 i 13 tej ustawy. Art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nakłada na organy konserwatorskie obowiązek podejmowania wszelkich działań mających na celu m.in. zapobieganie wszelkim działaniom, mogącym prowadzić do uszkodzenia zabytków, względnie do ich całkowitego zniszczenia. W warunkach przedmiotowej sprawy, pozytywne uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy, stoi w sprzeczności z celami jakim mają służyć działania organów konserwatorskich. Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się, aby stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organu konserwatorskiego, w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uprawnione jest stanowisko organu, że budowa planowanego budynku na działce nr [...], tj. na obszarze pierwotnie przeznaczonym na zieleń, spowoduje zagęszczenie zabudowy wobec historycznych zasad kompozycyjnych obowiązujących na osiedlu B. [...] i jest niedopuszczalne z konserwatorskiego punktu widzenia. Realizacja planowanego budynku mieszkalnego na obszarze pierwotnie przeznaczonym na zieleń, doprowadzi do zniszczenia wartości zabytkowych tej części objętego ochroną historycznego układu urbanistycznego. Natomiast częściowe przekształcenie tego układu urbanistycznego, na które wskazują w skardze skarżący, nie implikuje możliwości dalszego degradowania wartości zabytkowego układu urbanistycznego osiedla B. [...] we W.. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie dokładnie ustalono stan faktyczny sprawy, rozstrzygnięcie uwzględnia cały materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W skardze podniesiono, że przedmiotowe osiedle zostało objęte formą ochrony konserwatorskiej zaledwie trzy lata temu, zatem przedmiotem ochrony uczyniono stan zagospodarowania tego obszaru z dnia założenia gminnej ewidencji zabytków, a nie pierwotny układ urbanistyczny. Jednakże należy zauważyć, że mimo przekształceń tego układu urbanistycznego na przestrzeni lat, w 2014 roku uznano, że istnieją podstawy do objęcia układu urbanistycznego osiedla B. [...] ochroną konserwatorską. Ochrona ta obejmuje przestrzenne założenie osiedla B. [...], określone przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, parametry przestrzenne zabudowy oraz jej dominujące formy kształtujące układ urbanistyczny historycznego założenia, które nadal istnieją. Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo -na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -skargę oddalił.