II SA/Gd 496/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. E. – L. i R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. R. E. – L. i R. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2018 r., nr [..], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2018 r., nr [..], oddalające zarzuty wniesione pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r., nr [..], nakazał R.L. i R. E. –L. wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem wraz z tarasem i zadaszeniem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 1,90 m x 7,00 m + 2,65 m x 8,35 m + 4,60 m x 7,00 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę w części północnej działki nr [..] (sąsiadującej z działką nr [..]), położonej w obręb ewidencyjny K., gmina K. Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych nałożonego obowiązku, w dniu 2 marca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystosował do zobowiązanych upomnienie z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to zostało doręczone stronom w dniu 9 marca 2018 r. Wobec dalszego niewykonania przez zobowiązanych nałożonego obowiązku rozbiórki, organ pierwszej instancji w dniu 22 marca 2018 r. wystawił wobec zobowiązanych tytuł wykonawczy nr [..], który został przez nich odebrany w dniu 26 marca 2018 r. W dniu 5 kwietnia 2018 r. skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika K. M., wnieśli zarzuty wobec prowadzonej egzekucji, wskazując jako ich podstawę art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314), zwanej dalej u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oddalił wniesione zarzuty stwierdzając, że zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. niewykonalność egzekwowanego obowiązku, nie jest zasadny. W uzasadnieniu podał, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektów stała się ostateczna, natomiast obowiązek w tym zakresie nie został przez zobowiązanych wykonany. Na skutek rozpoznania zażalenia R. E.-L. i R. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdzając, że inspektor powiatowy odniósł się do wniesionego przez zobowiązanych zarzutu oraz prawidłowo uznał, że jest bezzasadny. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na decyzję o rozbiórce został rozpoznany postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r., którym odmówiono skarżącym przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 27 ust. 1 pkt 2 u.p.e.a. i wskazując, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł egzekucyjny niespełniający wymogów formalnych, tj. nie zawierał numeru PESEL skarżącej. Brak ten utrudnia natomiast skuteczną identyfikację podmiotu zobowiązanego. Ponadto, skarżący zarzucili naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. z uwagi na niedoręczenie skarżącej upomnienia, co zgodnie z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., powinno było prowadzić do umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że upomnienie zostało skutecznie doręczone R. E. – L. i R. L. w dniu 9 marca 2018 r. Z kolei skutecznie doręczony i niezakwestionowany przez skarżących tytuł wykonawczy zawiera, w ocenie organu, informacje umożliwiające identyfikację podmiotów zobowiązanych. W tym zakresie organ zauważył, że zgłoszony i rozpatrzony zarzut egzekucyjny dotyczył niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), a nie wymogów tytułu wykonawczego, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jedynie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając skargę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2018 r., wydane w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314), zwanej dalej u.p.e.a., którym organ pierwszej instancji oddalił zgłoszony przez skarżących w toku postępowania egzekucyjnego zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zarzut ten związany był z faktem, że skarżący wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ostatecznej decyzji orzekającej rozbiórkę z dnia 31 stycznia 2018 r., wobec czego, ich zdaniem, obowiązek wynikający z tej decyzji nie stał się jeszcze wykonalny. Wobec tego oceniając legalność zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należało odnieść się do stanowiska organów co do niezasadności zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem wraz z tarasem i zadaszeniem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę w części północnej działki nr [..] położonej w obręb ewidencyjny K., gmina K. Z akt sprawy wynika, że decyzja orzekająca o obowiązku rozbiórki na skutek jej niezaskarżenia przez strony postępowania stała się ostateczna, natomiast skarżący nie wykonali nałożonego na nich obowiązku. Okoliczności te uprawniały organ egzekucyjny do podjęcia działań zmierzających do wyegzekwowania obowiązku administracyjnego. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z kolei zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione, bowiem inspektor powiatowy w pierwszej kolejności wystosował do każdej ze strony zobowiązanej upomnienie wzywające do wykonania nałożonego obowiązku ze wskazaniem konsekwencji związanych z niezastosowaniem się do wezwania, tj. wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazać trzeba, że nie znajduje uzasadnienia zarzut niedoręczenia skarżącej upomnienia z dnia 2 marca 2018 r. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że upomnienia to zostały doręczone zarówno R. L., jak i R. E.-L., w dniu 29 marca 2018 r. i zostały one odebrane przez dorosłego domownika – E. L. Fakt ten został potwierdzony własnoręcznym podpisem osoby odbierającej przesyłkę, co odzwierciedla znajdujące się w aktach organu zwrotne potwierdzenie odbioru (vide: k. 2 akt organu pierwszej instancji). Prawidłowość takiego doręczenia wynika zaś wprost z treści art. 43 k.p.a., który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Po doręczeniu upomnienia, wobec dalszego uchylania przez zobowiązanych od wykonania rozbiórki organ wszczął postępowanie zmierzające do wyegzekwowania nałożonego obowiązku, wystawiając wobec R. L. i R. E.-L. tytuł wykonawczy z dnia 22 marca 2018 r. Tytuł ten został zaś skutecznie doręczony obojgu skarżącym w dniu 26 marca 2018 r. Tym samym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przyznać należy, że postępowanie egzekucyjne w administracji, prowadzone przez organy państwa, jest postępowaniem dotkliwym dla podmiotów zobowiązanych. Postępowanie to jednak stanowi konsekwencję wcześniej skonkretyzowanego stosunku prawnego na podstawie decyzji administracyjnej, zaistniałego na gruncie prawa administracyjnego, w ramach którego podmiot zobowiązany uchyla się od nałożonych na niego obowiązków. Nie mniej jednak w celu zrównoważenia pozycji prawnej podmiotów tego postępowania, przepisy u.p.e.a. przewidują środki służące prawnej ochronie zobowiązanego i weryfikacji podejmowanych przez organy egzekucyjne czynności stanowiąc, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązanym przysługuje środek prawny w postaci zarzutów egzekucyjnych, które mogą być wniesione w terminie siedmiu dni od doręczenia zawartego w tytule wykonawczym pouczenia zobowiązanego o prawie ich zgłoszenia (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Przy czym, ustawodawca stanowiąc w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. o terminie do zgłoszenia zarzutów nie zróżnicował jego biegu od tego, na jakiej podstawie, zostały one oparte. Zarzuty nie dotyczą bowiem kontroli poszczególnych czynności egzekucyjnych, tylko są skierowane przeciwko samej istocie egzekucji. Z tego też względu w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., II FSK 2296/14, LEX nr 2143164). W niniejszej sprawie zarzuty zostały wniesione w dniu 3 kwietnia 2018 r., a zatem z zachowaniem wyznaczonego terminu (dzień 2 kwietnia 2018 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Jak wynika natomiast z treści ww. pisma skarżący podnieśli zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, jakim niewątpliwie jest obowiązek przeprowadzenia rozbiórki obiektu budowlanego. Analiza treści pisma z dnia 30 marca 2018 r. pozwala z kolei stwierdzić, że przyczyną ww. zarzutu było zwrócenie się przez skarżących do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r., stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego i prowadzonej egzekucji. Niewykonalność obowiązku, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., w sytuacji gdy chodzi o obowiązek o charakterze niepieniężnym, oznacza istnienie trwałych, niezależnych od zobowiązanego przyczyn o charakterze prawnym lub faktycznym uniemożliwiających w sposób nieusuwalny jego wykonanie. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie. Decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, a także, gdy nakłada obowiązek, który jest zgodny z prawem, ale którego strona nie może wykonać z powodu przeszkód prawnych. Ciężar dowodu na niewykonalność obowiązku, w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że podniesiony zarzut egzekucyjny nie jest zasadny. Wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie zbadano bowiem, czy wydana została decyzja nakładająca obowiązek i czy jest ona ostateczna, a także, czy orzeczony obowiązek został wykonany. W szczególności należy podzielić stanowisko co do ostatecznego charakteru decyzji z dnia 31 stycznia 2018 r., a w konsekwencji wykonalności wynikającego z niej obowiązku. Jak wynikało bowiem z akt sprawy, odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę nie zostało wniesione, natomiast upływ ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia rodzi skutek prawny w postaci uzyskania przez decyzję organu pierwszej instancji przymiotu ostateczności. W sprawie, w której nie wniesiono w terminie odwołania, strony mają prawo uznać, że decyzja stała się ostateczna, i działać zgodnie z jej rozstrzygnięciem. Oceny tej nie mógł zmieniać fakt złożenia przez zobowiązanych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę, bowiem złożenie wniosku w tym przedmiocie nie uchyla skutku w postaci ostateczności decyzji, ani nie wstrzymuje jej wykonalności. Wzruszenie decyzji ostatecznej dopuszczalne jest wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, uregulowanych w art. 145, art. 155 i art. 156 k.p.a. W dacie wydawania postanowienia przez organ pierwszej instancji decyzja była zatem decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, tym samym obowiązek w niej określony podlegał egzekucji. Obowiązek wynikający z decyzji staje się bowiem wymagalny: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony obowiązek, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Wykonanie powyższej decyzji nie zostało również wstrzymane. Co więcej, decyzja stanowiąca podstawę prawną obowiązku była ostateczna także w dniu orzekania przez organ odwoławczy, albowiem wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie odniósł zamierzonego przez nich skutku - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji, kwestia ostateczności decyzji rozbiórkowej została jednoznacznie rozstrzygnięta, a skutek ten nastąpił z upływem 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ponadto, z okoliczności sprawy wynika, że nie wystąpiły inne okoliczności wskazujące na niewykonalność obowiązku administracyjnego, w rozumieniu przedstawionym wyżej, tj. przeszkody mające charakter faktyczny lub prawny, natomiast w skardze nie zdołano skutecznie podważyć stanowiska organu odwoławczego, co do braku przesłanki dotyczącej niewykonalności obowiązku. Reasumując, należało uznać, że podniesiony przez skarżących zarzut egzekucyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż orzeczony obowiązek rozbiórki był wykonalny, co prawidłowo oceniły organy egzekucyjne. Oceny tej skarżący nie zdołali także podważyć w skardze do sądu administracyjnego. W szczególności na uwzględnienie nie zasługiwał zgłoszony dopiero na etapie postępowania sądowego zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. odnoszący się do niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. z uwagi na brak wskazania w nim numeru PESEL R. E.-L., co zdaniem skarżących utrudnia identyfikację podmiotu zobowiązanego. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada. Na wierzycielu spoczywa obowiązek ustalenia prawidłowo danych zobowiązanego w celu prawidłowego sporządzenia tytułu wykonawczego, natomiast niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. może stanowić, na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przeprowadzona przez Sąd analiza akt kontrolowanej sprawy ujawniła, że rzeczywiście w tytule wykonawczym z dnia 22 marca 2018 r., w części A pkt 18.2 nie podano numeru PESEL R. E.-L. Nie mniej należy zwrócić uwagę, że okoliczności tej skarżący nie zakwestionowali w zgłoszonych zarzutach na etapie postępowania przed organem administracji, a podniesienie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. na etapie rozpatrywania skargi do sądu administracyjnego nie mogło odnieść skutku, gdyż zarzut taki należało uznać za spóźniony. Jak wcześniej wyjaśniono, przepisy prawa regulują kwestię terminu na zgłoszenie zarzutów egzekucyjnych, natomiast podniesienie zarzutów dopiero na etapie postępowania przed Sądem czyni zarzut spóźnionym. Zarzut taki nie podlega rozpatrzeniu. Za słuszne należy też uznać stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, iż organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Niezależnie od tego, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., jako zgłoszony dopiero w skardze, należało uznać za spóźniony, w ocenie Sądu kwestia braku wskazania w tytule wykonawczym numeru PESEL skarżącej nie mogła przesądzić o konieczności wydania rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie egzekucyjne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pozostałe dane zawarte w tytule wykonawczym umożliwiają w sposób jednoznaczny zidentyfikowanie podmiotów zobowiązanych, tj. zarówno R. L., jak i R. E.-L. W dokumencie tym podano zarówno pełne imiona i nazwiska wskazanych osób, ich adres zamieszkania, imiona rodziców oraz podstawę prawną obowiązku – decyzję z dnia 31 stycznia 2018 r., wraz z przytoczeniem pełnej treści nałożonego obowiązku rozbiórki. Zdaniem Sądu, dane te są wystarczające, aby w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, iż R. E.-L. była podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku egzekwowanego w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy egzekucyjne obu instancji prawidłowo uznały zarzut egzekucyjny, oparty na twierdzeniu o braku wykonalności obowiązku, za bezzasadny. Nie potwierdziły się także zarzuty skargi. Sąd natomiast nie dopatrzył się innych naruszeń, które uzasadniałyby uwzględnienie żądania strony skarżącej i uchylenie zaskarżonego postanowienia. W szczególności nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a ocena w tym zakresie nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Kontrolowane rozstrzygnięcia spełniają ponadto wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną. Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.