I OSK 2159/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1812/18 o odrzuceniu skargi M. B. na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1812/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. B. na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich wezwała M. B. do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu ogólnym Komisji w dniu [...] lipca 2018 r., celem złożenia zeznań w charakterze świadka. Wezwanie z 12 czerwca 2018 r. zostało umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu 13 czerwca 2018 r. Jednocześnie, przedmiotowe wezwanie zostało wysłane pocztą do M. B. na dwa adresy tj. [...] (siedziba spółki P. Sp. z o.o., w której M. B. jest prezesem zarządu) oraz [...] (miejsce stałego pobytu M. B.). Oba wezwania zostały dwukrotnie awizowane, a ich adresat nie podjął przesyłki i z tego powodu zostały zwrócone do nadawcy. W dniu 27 czerwca 2018 r. Komisja podjęła próbę osobistego doręczenia wezwania M. B. pod adresem [...]. Pod wskazanym adresem, przed wejściem do budynku wezwanie odebrała B. B. - córka M. B. W dniu 11 lipca 2018 r. do Komisji wpłynęło pismo A. B. - żony M. B., dotyczące usprawiedliwienia niestawiennictwa M. B. Do przedmiotowego pisma dołączono zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia M. B., na którym wskazano jako adres zamieszkania [...]. Komisja postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. ukarała M. B. grzywną w wysokości 10.000 zł za niestawiennictwo. Odpis powyższego postanowienia został przesłany do M. B. na adres [...]. Przesyłka dwukrotnie awizowana nie została podjęta przez adresata i została zwrócona do nadawcy. Komisja pismem z 22 sierpnia 2018 r. skierowała do M. B. upomnienie wzywające do uregulowania należności z tytułu grzywny nałożonej postanowieniem z [...] lipca 2018 r. Upomnienie wysłano na adres [...] oraz [...]. Upomnienie skierowane na adres [...] zostało doręczone M. B. – dorosłemu domownikowi w dniu 3 września 2018 r. M. B. w dniu 18 września 2018 r. wniósł skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał, że Komisja nigdy nie doręczyła mu postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. o ukaraniu go grzywną, a formalna informacja o tym postanowieniu została zawarta dopiero w treści doręczonego mu na adres w Ł. upomnienia, wzywającego skarżącego do zapłaty orzeczonej grzywny. Zatem, zdaniem skarżącego, termin do złożenia przedmiotowej skargi został zachowany bowiem o powołanym postanowieniu dowiedział się z ww. upomnienia datowanego na dzień 4 września 2018 r. Niemniej jednak na wypadek gdyby Sąd inaczej interpretował kwestię ustalenia terminu do wniesienia skargi, skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że niedotrzymanie terminu było od niego całkowicie niezależne, albowiem pierwszym doręczonym mu prawidłowo pismem Komisji było upomnienie z 4 września 2018 r. Przy czym podniósł, że mieszka i jest zameldowany w Ł. przy ul. [...], a pod tym adresem żadnego doręczenia wezwania Komisja nie dokonywała. Jak wynika z dokumentów wezwania kierowane do skarżącego były adresowane pod adres zamieszkania córki skarżącego – B. B. ([...]) i to właśnie córce doręczyciel Komisji wręczył wezwanie adresowane do skarżącego. Jednocześnie Komisja dysponowała prawidłowym adresem skarżącego, gdyż już na ten prawidłowy adres ([...]) przesłała upomnienie wzywające do zapłaty kwoty nałożonej grzywny. Wobec czego, w ocenie skarżącego, pierwszym doręczonym mu prawidłowo pismem Komisji było to właśnie upomnienie z 4 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r. przewrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2019 r. sygn. akt I OZ 208/19 uchylił postanowienie z dnia 21 listopada 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że warunkiem przywrócenia termu do dokonania czynności procesowej, jest zaistnienie sytuacji, w której strona faktycznie terminowi do dokonania czynności procesowej uchybiła. W niniejszej sprawie kwestią sporną pozostaje skuteczność doręczenia postanowienia Komisji z dnia [...] lipca 2018 r., a w konsekwencji tego zachowanie terminu do wniesienia skargi. Bez przeprowadzenia oceny dokonania czynności procesowej pod kątem zachowania terminu nie było możliwe wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do jej dokonania. Tymczasem Sąd I instancji poczynił dowolne ustalenia, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu jej wniesienia do sądu, wskazując na brak możliwości zapoznania się przez skarżącego z postanowieniem, a w konsekwencji z pouczeniem o prawie zaskarżenia postanowienia Komisji z dnia [...] lipca 2018 r., ale jednocześnie stwierdzając, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do skuteczności doręczenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę wskazał, że miejscem zamieszkania M. B. ("mieszkaniem" w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a.) jest [...]. Powyższe, zdaniem Sądu, wynika zarówno z treści skargi, jak i postanowienia oraz odpowiedzi na skargę, gdzie wskazano, że ww. adres to "miejsce stałego pobytu M. B.". Zatem próba doręczenia mu postanowienia w miejscu zamieszkania winna odbyć się pod tym adresem. Tymczasem przesyłka zawierająca postanowienie (adresowane do skarżącego) skierowana została na adres: [...], który – co istotne - nie był także miejscem wykonywania przez skarżącego pracy. W tym stanie rzeczy z faktem dwukrotnego bezskutecznego awizowania pod tym adresem przesyłki nie można wiązać skutku przewidzianego w art. 44 § 4 k.p.a., tj. fikcji prawnej doręczenia postanowienia. W ocenie Sądu bez znaczenia dla powyższej oceny jest to, że skarżącemu przysługuje tytuł prawnorzeczowy do znajdującej się tam nieruchomości. Z prawem własności nieruchomości nie jest bowiem powiązany obowiązek przebywania na jej terenie. Także z faktu powoływania owego adresu w piśmie A. B. (żony skarżącego) z dnia 9 lipca 2018 r. i w zaświadczeniu lekarskim z dnia 5 lipca 2018 r., nie sposób upatrywać – jak czyni to Komisja - zawiadomienia strony o aktualnym adresie jej zamieszkania (art. 41 § 1 k.p.a.). Aby można mówić o takim powiadomieniu, musiałoby ono wynikać wprost z treści złożonego w tym względzie oświadczenia strony lub osoby ją reprezentującej. Takiego jednak w sprawie nie złożono. Brak skutecznego doręczenia skarżącemu postanowienia Komisji (którego był on jedynym adresatem), powoduje z kolei, że nie tylko nie otworzył się mu przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do jego zaskarżenia, ale że w ogóle postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego. W związku z czym wniesiona na nie skarga jako niedopuszczana podlegać musi odrzuceniu (pkt 1 postanowienia). Przyjęcie z kolei, że postanowienie nie weszło do obrotu prawnego powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia na nie skargi jest niedopuszczalny. Skoro bowiem nie zaczął termin w przedstawionych okolicznościach biec, nie można także przyjąć, że strona jemu uchybiła. A tylko wówczas możliwe jest rozpatrywanie ewentualnej zasadności jego przywrócenia na gruncie art. 86 § 1 P.p.s.a. Ten może być wszak przywrócony, jeśli strona określonej czynności w postępowaniu nie dopełniła w wyznaczonym do tego terminie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał wniosek strony o przywrócenie terminu za niedopuszczalny z mocy ustawy i na podstawie art. 88 P.p.s.a. odrzucił go, o czym orzeczono w punkcie 2 postanowienia. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w rozumieniu 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. co wynikało z błędnego przyjęcia, że postanowienie Komisji z dnia [...] lipca 2018 r. nie weszło do obiegu prawnego z uwagi na brak skutecznego doręczenia na adres zamieszkania ukaranego [...], podczas gdy: a) w świetle całości okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w szczególności skutków wynikających z: - faktu doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. pierwszego pisma w sprawie (wezwania na rozprawę w dniu [...] lipca 2018 r.) i oświadczenia B. B. odnośnie faktycznego i aktualnego miejsca zamieszkania jej ojca – M. B.; - informacji zawartych w piśmie A. B. (żony ukaranego) z dnia 9 lipca usprawiedliwiającym nieobecność ukaranego na rozprawie w dniu [...] lipca 2018 r. wraz z załączonym do niego zaświadczeniem lekarskim z dnia 5 lipca 2018 r., w których wskazano faktyczne i aktualne miejsce zamieszkania M. B. należało przyjąć prawidłowość doręczenia postanowienia Komisji z dnia [...] lipca 2018 r. o ukaraniu świadka grzywną, jako dokonanego zgodnie z trybem art. 44 § 1 i 4 k.p.a. wobec jego skierowania na aktualny w chwili wydania postanowienia Komisji adres zamieszkania M. B., tj. [...]; b) ukarany nie obalił skutecznie domniemania skuteczności doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. dokonanego w dniu 27 czerwca 2018 r. na ręce dorosłego domownika w osobie córki B. B. (na adres [...]) jak również nie zaprzeczył by otrzymał przesłaną wówczas korespondencję, co powoduje skuteczność doręczenia również postanowienia Komisji z dnia [...] lipca 2018 r. o ukaraniu grzywną dokonanego w trybie art. 44 § 4 k.p.a.; 2) art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że postanowienie Komisji z dnia [...] lipca 2018 r. nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu przez co nie otworzył się termin do jego zaskarżenia i co skutkowało odrzuceniem skargi jako wniesionej od rozstrzygnięcia, które nie weszło do obiegu prawnego, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadnia tym samym zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, na skutek zaniechania całkowitego przedstawienia stanu sprawy, a w szczególności stanowiska podnoszonego przez Komisję w ramach złożonej odpowiedzi na skargę, w tym okoliczności związanych z faktem doręczenia wezwania na posiedzenie Komisji w dniu [...] lipca 2018 r. w trybie art. 43 k.p.a. oraz ustaleniem adresu zamieszkania ukaranego w dacie wydania postanowienia Komisji z dnia [...] lipca 2018 r., jak również nieprawdziwe przywołanie stanowiska procesowego organu odnośnie miejsca zamieszkania M. B. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. O tym, czy skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na względzie zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 P.p.s.a.), a także z uwagi na okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej, nie zaistniała konieczność przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Należy także zwrócić uwagę na odmienny charakter regulacji zawartej w art. 182 § 2 P.p.s.a., która pozwala na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (wówczas zgodnie z jego § 3 w składzie trzech sędziów), gdy strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Przyjmuje się jednak, że art. 182 § 2 P.p.s.a. dotyczy skarg kasacyjnych od wyroków. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zaskarżono postanowienie, zatem zastosowanie miał art. 182 § 1 w zw. z art. 182 § 3 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty należy uznać za chybione. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest doręczanie korespondencji osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Ponadto pisma mogą być doręczane w lokalu organu administracji publicznej (art. 42 § 2 k.p.a.) bądź w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.). Pismo można również doręczyć dorosłemu domownikowi adresata, sąsiadowi bądź dozorcy domu, o ile osoby te zobowiążą się oddać pismo adresatowi (art. 43 k.p.a.). Dopiero, jeśli doręczenie w powyższy sposób jest niemożliwe, doręczający może złożyć pismo na okres czternastu dni w placówce pocztowej operatora publicznego lub urzędzie właściwej gminy (miasta), pozostawiając zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w oddawczej skrzynce pocztowej bądź jeśli to niemożliwe, w drzwiach mieszkania adresata lub też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle. Gdy dochodzi do doręczenia zastępczego nie ma potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji do rąk własnych adresata, a ewentualne nieprawidłowości przy kolejnych doręczeniach pozostają bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego. Podkreślić przy tym należy, że w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu, obowiązek ustalenia adresu osoby fizycznej spoczywa na organie podejmującym czynności postępowania. Organ ma wówczas obowiązek podjęcia wszelkich czynności skierowanych na ustalenie rzeczywistego adresu (zamieszkania, pobytu, miejsca pracy) strony postępowania (świadka). Tak więc doręczenie postanowienia czy też decyzji musi nastąpić z zachowaniem zasad doręczania pism uregulowanych w art. 42-44 k.p.a. i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie będzie skuteczne i będzie wywierało określone skutki prawne. Oczywistym jest, że warunkiem doręczenia (a także skutecznego zastosowania fikcji prawnej doręczenia zastępczego z art. 44 § 4 k.p.a.) jest przesłanie przesyłki na prawidłowy adres zamieszkania. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie można uznać, że w sprawie doszło do skutecznego, tj. zgodnego z procedurą określoną w art. 44 § 1-4 k.p.a. sposobu doręczenia postanowienia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. zostało skierowane do M. B. na adres: [...], tj. na adres pod którym jak wynika z wyjaśnień strony, nie mieszka. Stosownie bowiem do powołanych przez skarżącego twierdzeń prawidłowym adresem jest: [...]. Stąd też doręczenie postanowienie o ukaraniu grzywną w trybie art. 44 k.p.a. nie weszło do obrotu prawnego i nie wywołało skutków prawnych w postaci otwarcia terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do podnoszonych przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich okoliczności związanych z doręczeniem pierwszego pisma w sprawie (wezwania na rozprawę) i oświadczenia B. B. odnośnie faktycznego i aktualnego miejsca zamieszkania jej ojca – M. B., a także informacji zawartych w piśmie A. B. z dnia 9 lipca 2018 r. usprawiedliwiającym nieobecność ukaranego na rozprawie oraz zaświadczenia lekarskiego z dnia 5 lipca 2018 r., stwierdzić należy, że nie przemawiają one za prawidłowością doręczenia postanowienia o ukaraniu grzywną, jako dokonanego zgodnie z trybem art. 44 § 1 i 4 k.p.a. Z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący wskazywał jako właściwy do korespondencji adres [...]. W szczególności z pisma A. B. z dnia 9 lipca 2018 r. zawierającego informację o niestawiennictwie męża na posiedzeniu Komisji nie sposób wywieść, że powołany w nagłówku adres autorki pisma jest jednocześnie adresem zamieszkania M. B. Również dołączone do ww. pisma z dnia 9 lipca 2018 r. zaświadczenie lekarskie nie przesądza, że adres pacjenta, w dacie doręczenia postanowienia o ukaraniu grzywną, był adresem zamieszkania skarżącego. Istotnie, zasadą jest, że w zaświadczeniu lekarskim wskazuje się dane adresowe pacjenta, w tym miejsce jego zamieszkania, jednakże znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z dnia 5 lipca 2018 r. o stanie zdrowia M. B. nie jest zaświadczeniem lekarskim w rozumieniu art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.), które powinno zawierać m.in. adres miejsca pobytu ubezpieczonego (art. 55 ust. 3 pkt 2). Nie zostało ono również wydane dla innych celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a zatem wobec zaistniałych w sprawie wątpliwości i twierdzeń skarżącego odnośnie niezamieszkiwania pod adresem: [...] przyjąć należało, że doręczenie korespondencji na powyższy adres nastąpiło w sposób wadliwy. Nieprawidłowość w doręczeniu przesyłki przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich podważa domniemanie z art. 44 § 4 k.p.a. odnośnie dotarcia korespondencji do rąk adresata. Opisane okoliczności w zakresie nieprawidłowego doręczenia postanowienia o ukaraniu grzywną czynią zbędną ocenę czy B. B. jest dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a., gdyż przepis ten miałby w sprawie zastosowanie jedynie w sytuacji gdyby organ właściwie przyjął, że miejscem zamieszkania skarżącego był [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że prawidłowe doręczanie orzeczeń wydawanych w postępowaniu administracyjnym stanowi istotną gwarancję praw procesowych strony. Zatem właściwa jest ścisła interpretacja przepisów proceduralnych regulujących kwestię doręczeń, zaś nieusuwalne wątpliwości dotyczące prawidłowości doręczeń innych niż dokonywane bezpośrednio do rąk adresata, powinny być rozstrzygane na korzyść strony której takie doręczenie dotyczy. Mając zatem na uwadze powyższe rozważania za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że skoro postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r. nie zostało stronie prawidłowo doręczone to skarga M. B. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tej sytuacji zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 43 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji z dnia 1 kwietnia 2019 r. zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów odrzucił skargę, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie podziela stanowiska prawnego Sadu I instancji nie oznacza natomiast wadliwości uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.