I SA/Wa 1930/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu I. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala sprzeciw. WSA/wyr. 1 – sentencja wyroku Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu odwołania Instytutu [...] - Państwowego Instytutu Badawczego w K. od drugiego punktu decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] w zaskarżonej części i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Minister wskazał, że wnioskami z [...] marca 2010 r. zmodyfikowanymi pismem z [...] lutego 2012 r. R. F., R. F., I. T., A. T., Z. T., T. S., T. F., L. R., M. R. oraz R. W. (obecnie zastąpiona przez następców prawnych) wystąpili o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomość wchodząca w skład spadku po H. R. objęta księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K. [...] oraz stanowiąca obecnie część działki o numerze [...] powstałej z podziału działki nr [...] (aktualnie część działki nr [...]) położonej w B., gmina Z., powiat [...], na którą składają się dawne parcele katastralne oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie podpada pod przepisy dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3 , poz. 13 z późn. zm.). Pismem z [...] maja 2017 r. cofnięto wniosek w zakresie obejmującym parcelę gruntową nr [...] ([...]), parcelę gruntową nr [...] ([...]) oraz parcelę gruntową nr [...] ([...]). Decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] Wojewoda [...]: 1. umorzył postępowanie odnośnie parceli [...] odpowiadającej części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], 2. stwierdził, że pochodząca z nieruchomości ziemskiej "B." parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] oraz część parceli katastralnej [...] (za wyjątkiem części tej parceli odpowiadającej częściom aktualnych działek ewidencyjnych nr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]) odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] nie podpadały pod działanie art. 2 ust 1 lit. e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, 3. stwierdził, że pochodząca z nieruchomości ziemskiej "B." parcela katastralna [...] odpowiadająca części aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Odwołanie od pkt 2 decyzji Wojewody złożył Instytut [...] - Państwowy Instytut Badawczy w K. Decyzją z [...] maja 2015 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na tę decyzję wniósł Instytut [...]. Wyrokiem z 21 października 2015 r., sygn.. akt I SA/Wa 1016/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra. Skargę kasacyjną od wyroku WSA wniósł Instytut [...]. Wyrokiem z 13 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 290/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję Ministra z [...] maja 2015 r. oraz decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2013 r. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Wojewoda [...]: 1. umorzył postępowanie odnośnie parceli katastralnej [...], [...] oraz [...] w całości wchodzących w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb B. 2. stwierdził, że pochodzące z nieruchomości ziemskiej "B." parcele katastralne [...], [...], [...], [...], [...], [...] w całości wchodzące w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb B. oraz część parceli katastralnej [...] w granicach aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb B. nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Odwołanie od drugiego punktu decyzji Wojewody wniósł Instytut [...] - Państwowy Instytut Badawczy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 10 §1, 77 § 1 i 80 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodów dotyczących tego czy H. R. (właściciel nieruchomości w chwili przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa), a także jego bezpośredni spadkobiercy byli obywatelami polskimi. Zdaniem Instytutu decyzja naruszyła art. 107 § 1 kpa, poprzez nieprawidłowe sformułowanie treści rozstrzygnięcia, które uniemożliwia wykonanie decyzji. Zarzucono także naruszenie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, poprzez uznanie, że pomiędzy zespołem pałacowo-parkowym w B., a pozostałą częścią nieruchomości ziemskiej, nie zachodzi związek funkcjonalny oraz naruszenie art. 1 ust. 2 lit. d w zw. z art. 6 dekretu, poprzez uznanie, że to czy nieruchomość ziemska nie została przejęta na cele reformy rolnej nie ma znaczenia. Rozpatrując przedmiotową sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że na podstawie art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Minister wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i decyzje organów zauważył, że sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nie dostrzegł, że sposób sformułowania rozstrzygnięcia może nasuwać wątpliwości. Wskazał, że wprawdzie żaden przepis prawa nie wymaga, aby załącznikiem do decyzji orzekającej - w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN była mapa przedstawiająca obszar majątku nie podlegający działaniu dekretu, jednakże w sytuacji braku takiego załącznika opis nieruchomości powinien być jednoznaczny, nie budzący żadnych wątpliwości. Tymczasem w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji poszczególne dawne parcele zostały opisane jako wchodzące w całości bądź w części w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], przy czym nie zostało wskazane ani jaka to część działki nr [...], ani czy wszystkie wymienione dawne parcele obejmują obszar całej działki nr [...] o pow. [...] ha Zdaniem Ministra nie można uznać, że w zaskarżonej części decyzji Wojewody [...] organ zastosował się do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do sposobu sformułowania rozstrzygnięcia. W kwestionowanym drugim punkcie decyzji Wojewoda stwierdził, że pochodzące z nieruchomości ziemskiej " B." parcele katastralne [...], [...], [...], [...], [...], [...] w całości wchodzące w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb B. oraz część parceli katastralnej [...] w granicach aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], obręb B., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Minister wskazał, że porównując sentencję decyzji Wojewody z [...] maja 2013 r. w pkt 2 z kwestionowaną obecnie częścią decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r. należy zauważyć, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...], a także, że sam wniosek stron został ograniczony. Jednak organ pierwszej instancji posłużył się dawnymi oznaczeniami działek z okresu poprzedzającego przejęcie nieruchomości na cele reformy rolnej, nadal z treści nie wiadomo jaką część powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] zajmują dawne parcele. W ocenie Ministra nie można także ustalić, czy wymienione w sentencji parcele obejmują obszar całej działki. Organ odwoławczy podniósł, że mimo próby opisu położenia parceli katastralnej [...], jako zawierającej się w działce nr [...] trudno ustalić na podstawie samego rozstrzygnięcia o jaką część dawnej parceli chodzi. Ponadto w sentencji decyzji (wynika to dopiero z jej uzasadnienia) brak jest informacji, czy wzmiankowane dawne parcele zajmują cały obszar aktualnej działki ewidencyjnej nr [...]. Zdaniem Ministra taki sposób sformułowania sentencji decyzji pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 290/16. Sąd ten stwierdził bowiem, że w sytuacji braku załącznika, opis nieruchomości powinien być jednoznaczny, nie budzący żadnych wątpliwości. W ocenie Ministra należy ustalić, m.in. jaka część parceli katastralnej [...] wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...]. W przypadku, gdyby nie było możliwe opisanie tej części parceli, to zasadnym jest sporządzenie mapy synchronizacyjnej przez uprawnionego geodetę. Poczynienie wszystkich tych ustaleń wykracza, zdaniem organu II instancji, poza zakres postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 kpa. Są to kwestie dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w rozumieniu art. 7 kpa. Dopiero ustalenia podjęte przez Wojewodę, znajdujące następnie odzwierciedlenie zarówno w sentencji decyzji, jak i jej uzasadnieniu, mogą zostać ponownie ocenione w ewentualnym postępowaniu odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Ministra orzeczenie merytoryczne w tym zakresie przez organ II instancji naruszałoby art. 15 kpa, uniemożliwiając odwołanie się stron postępowania od kluczowych dla rozstrzygnięcia ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Brak wskazanych ustaleń zarówno w sentencji decyzji, jak i uzasadnieniu decyzji organu I instancji oznacza, że naruszone zostały art. 7 kpa oraz art. 77 kpa, zobowiązujące ten organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również art. 153 ppsa w zakresie niewypełnienia wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu sądowym. Odnośnie pozostałych zarzutów odwołania Minister uznał je za niezasadne. Weryfikujące dwukrotnie sprawę sądy administracyjne nie dopatrzyły się innych nieprawidłowości, zwłaszcza podniesionych w odwołaniu strony. Sądy nie uznały za konieczne podjęcie przez organy dodatkowych ustaleń dotyczących posiadania przez [...] R. obywatelstwa polskiego. Minister zauważył, że strona odwołująca się kwestionuje dotychczasowy dorobek orzeczniczy w zakresie wykładni art. 2 ust. 1 lit. e dekretu uznając, że w niniejszej sprawie można wykazać związek funkcjonalny miedzy zespołem pałacowo-parkowym a pozostałą (rolniczą, gospodarczą) częścią nieruchomości. Ustaleń w tym zakresie nie zakwestionowały Sądy. NSA w swoim wyroku uznał, że: "argumentacja (...) wskazująca na błędną wykładnię art.2 ust. 1 lit. e dekretu i użytego w tym przepisie pojęcia "nieruchomości ziemskiej", według której nieruchomość ziemska nie obejmowała także "ośrodka majątku z zabudowaniami" jest w istocie polemiką z ugruntowaną już linią orzeczniczą. W ocenie Ministra chybiony jest też zarzut, który był podniesiony przez Instytut w skardze kasacyjnej, a odnoszący się do możliwości przejmowania na własność Skarbu Państwa zabudowań (chodzi o budynek pałacu - obecnie siedzibę Instytutu [...]) w kontekście art. 1 ust. 2 lit. d dekretu. Jak wyjaśnił to w powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny: "nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 2 lit. d w zw. z art. 6 Dekretu PKWN z 1944 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pojęcie "odpowiednich terenów dla szkół oraz poddanych zarządowi państwowemu lub samorządowemu ośrodków dla podniesienia kultury rolnej, wytwórczości nasiennej, hodowlanej oraz przemysłu rolnego" określone w art. 1 ust. 2 lit. d) dekretu PKWN z 1944 r. nie obejmuje tzw. "obiektów", a zatem nieruchomości zabudowanych, w tym również służących uprzednio celom mieszkalnym (...) Nie budzi wątpliwości, że wyraz "teren" nie odnosi się do zabudowań. Proponowana przez skarżącego wykładnia oznaczałaby natomiast możliwość zakwalifikowania każdej nieruchomości jako podlegającej nacjonalizacji - niemal każdy obiekt można bowiem przystosować do celów oświatowych. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z celami zawartymi w art. 1 ust. 2 dekretu". Minister wskazał, że Wojewoda [...] przeprowadzi prawidłowe postępowanie wyjaśniające, według wskazówek zawartych w uzasadnieniu orzeczenia organu naczelnego. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda poczyni dodatkowe wyjaśnienia dotyczące położenia dawnych działek, o których mowa w zmodyfikowanym wniosku stron, względem aktualnych działek ewidencyjnych. Ustalenia te znajdą odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu (sentencji) decyzji organu pierwszej instancji. Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2018 r. sprzeciw złożył Instytut [...] - Państwowy Instytut Badawczy w K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 2 kpa, poprzez nieprawidłowe uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie [...], pomimo że sprawa mogła zostać wyjaśniona przez organ drugiej instancji oraz podjęcie się rozpoznania pozostałych zarzutów, które nie prowadzą do uchylenia decyzji, pomimo że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa rozstrzyga tylko o tym czy są podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w odwołaniu zarzucił, że rozstrzygnięcie decyzji Wojewody jest błędnie sformułowane i organ II instancji w istocie ten zarzut uwzględnił. Nie była to, jednakże najistotniejsza okoliczność podnoszona w odwołaniu. Jak wskazano w odwołaniu istotne jest dokładniejsze opisanie w sentencji decyzji jakiej część poszczególnych nieruchomości ona dotyczy. W ocenie Instytutu, nie rozstrzygając czy jest to możliwe do wykonania w sposób opisowy, a więc bez załącznika w postaci mapy, to czynności zmierzające do sprecyzowania sentencji decyzji mogły zostać wykonane w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Nie zachodzi zatem przesłanka z art. 138 § 2 kpa. Odpowiadając na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolei zgodnie z art. 64a ppsa od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 ppsa do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto stosownie do art. 64e ppsa rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. W postępowaniu ze sprzeciwu sąd ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 kpa. Sąd nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzyganie na tym etapie o szczegółowych zagadnieniach natury materialnoprawnej byłoby przedwczesne (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17). Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inne wady postępowania lub inne wady decyzji organu I instancji nie mogą być uznane za normatywną podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. W rozpatrywanej sprawie należy się zgodzić ze stanowiskiem Ministra, który po analizie akt sprawy i decyzji Wojewody uznał, że decyzja tego organu została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, co skutkowało naruszeniem art. 7 oraz 77 § 1 kpa, a także 153 ppsa, przy czym stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny i bezpośredni wpływ na jej rozstrzygnięcie. Otóż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2017 r. wydanym w niniejszej sprawie wskazał, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nie dostrzegł, że sposób sformułowania rozstrzygnięcia może nasuwać wątpliwości. Sąd wskazał, że przepisy prawa nie wymagają , aby załącznikiem do decyzji orzekającej - w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. była mapa przedstawiająca obszar nie podlegający działaniu dekretu, jednakże w sytuacji braku takiego załącznika, opis nieruchomości powinien być jednoznaczny, nie budzący żadnych wątpliwości. Tymczasem w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji poszczególne dawne parcele zostały opisane jako wchodzące w całości bądź w części w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...], przy czym nie zostało wskazane ani jaka to część działki nr [...], ani czy wszystkie wymienione dawne parcele obejmują obszar całej działki nr [...] o pow. [...] ha. Należy podzielić stanowisko Ministra, że Wojewoda nie wykonał zaleceń NSA w zakresie prawidłowego oznaczenia działek wskazanych w punkcie drugim swojej decyzji, jako nie podpadających pod działanie art. 2 ust 1 lit. e dekretu. Podnieść należy, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] oraz, że wniosek został ograniczony. Punkt drugi decyzji Wojewody dotyczy parcel katastralnych enumeratywnie w nim wskazanych, wchodzących w skład aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] i części parceli katastralnej [...] w granicach aktualnej działki ewidencyjnej nr [...]. Należy podzielić stanowisko Ministra, że mimo opisu położenia parceli katastralnej [...], jako zawierającej się w działce nr [...], nie sposób ustalić o jaką część dawnej parceli chodzi. Na str [...] decyzji Wojewoda wskazuje: "Porównując sporządzoną w sprawie dokumentację geodezyjną i mapy z projektami podziału nieruchomości organ orzekający ustalił, że parcele katastralne objęte niniejszym wnioskiem [...] i [...] oraz cześć [...], parcela [...], parcela [...], parcela [...], parcela [...] odpowiadają części aktualnej działki ew. nr [...]. Parcele te nie wyczerpują całej powierzchni tej nieruchomości.". Już to stanowisko organu I instancji koresponduje z wyżej powołanym twierdzeniem Ministra odnośnie tego, że nie wiadomo jaką część powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] zajmują dawne parcele oraz czy wymienione w sentencji parcele obejmują obszar całej działki. Jak wskazuje dotychczasowy przebieg postępowania, trudność dokładnego opisania parceli, uzasadniać będzie sporządzenie mapy synchronizacyjnej przez uprawnionego geodetę. Ma rację Minister, że dokonanie powyższych ustaleń i czynności wykracza poza zakres postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 kpa. Kwestie te dotyczą bowiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w rozumieniu art. 7 kpa, odnośnie części majątku ziemskiego nie podpadającego pod działanie przepisów o reformie rolnej. Dopiero te ustalenia znajdujące następnie odzwierciedlenie zarówno w sentencji decyzji, jak i jej uzasadnieniu, mogą zostać ponownie ocenione w ewentualnym postępowaniu odwoławczym. Brak wyżej wskazanych ustaleń oznacza, że Wojewoda naruszył art. 7 kpa oraz art. 77 kpa oraz art. 153 ppsa. Wobec tego chybione są zarzuty skargi, że powyższe kwestie dotyczą jedynie sprecyzowania sentencji decyzji, a wobec tego mogły być wykonane w postępowaniu odwoławczym. Otóż w niniejszej sprawie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (stan faktyczny) ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i uzasadniała zastosowanie przez Ministra art. 138 § 2 kpa. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151a § 2 ppsa