II SA/Wa 686/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia – uchyla zaskarżone postanowienie – Zaskarżonym postanowieniem, na zasadzie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), odmówiono przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] M.R., zwanemu dalej "[...]". Uzasadniając orzeczenie przywołano następujące uwarunkowania prawne i okoliczności faktyczne sprawy: - orzeczeniem nr [...] [...] uznano winnym popełnienia czynu, stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej, i wymierzono karę wydalenia ze służby, - decyzję tę przesłano [...] za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zamieszkania; jak wynika z akt sprawy, orzeczenie nr [...] przesłano [...] grudnia 2017 r., przesyłką poleconą (nr [...]), - [...] grudnia 2017 r. podjęto próbę doręczenia przesyłki, pozostawiając pierwszą awizację; z uwagi na nieodebranie przesyłki, [...] stycznia 2018 r. nastąpiła druga awizacja; wobec ponownego nieodebrania przesyłki w wyznaczonych terminach, [...] stycznia 2018 r. nastąpił zwrot przesyłki do nadawcy; informację tę potwierdzono dodatkowo w Urzędzie Pocztowym w S., - zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne; od wydanego w I. instancji orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od jego doręczenia; stosownie do art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w tym akcie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1904 ze zm.), zwanej dalej "K.p.k.", dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, - wynika stąd, że orzeczenie nr [...], stosownie do art, 133 § 2 K.p.k., należy uznać za doręczone z datą upływu 7 dniowego terminu od drugiego awizowania korespondencji przez operatora pocztowego; nastąpiło to [...] stycznia 2018 r.; tym samym doręczenie orzeczenia nr [...] należy uznać za skuteczne, - [...] stycznia 2018 r. organ I. instancji wysłał ponownie orzeczenie nr [...] na adres zamieszkania [...]; w przesłanym stanowisku stwierdził, że uczynił to z uwagi na ostrożność procesową, jak też fakt wymierzenia najsurowszej kary dyscyplinarnej; funkcjonariusz odebrał orzeczenie [...] lutego 2018 r., - [...] lutego 2018 r. [...] ustanowił pełnomocnika – adwokata; [...] lutego 2018 r. skierował on - za pośrednictwem organu I. instancji, - odwołanie od orzeczenia nr [...], - pierwsze wysłanie decyzji było skuteczne, natomiast ponowne miało charakter wyłącznie informacyjny; zatem odwołanie należy uznać jako wniesione po terminie. W skardze wznoszono o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że - gdy orzeczenie nr [...] było doręczane przez operatora pocztowego – [...] pozostawał w kontakcie z miejscem pracy, w tym ze swoim przełożonym (osobiste wizyty, telefony). Nie poinformowano go w fakcie wydania danego orzeczenia. Istniały też możliwości doręczenie tegoż w innym trybie niż przez operatora pocztowego – np. w miejscu pracy. Pracownicy organu I. instancji mieli świadomość, że [...] opuszcza czasowo miejsce zamieszkania – wyjeżdża w okresie świątecznym do rodziny. Z kolei dostarczana za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłka nie było faktycznie awizowana. [...] bowiem nie znalazł stosownych dokumentów w skrzynce. Jej konstrukcja wyklucza natomiast usunięcie czegokolwiek bez zgody właściciela. W takiej sytuacji operator pocztowy nie doręczył skutecznie przesyłki. Orzeczenie nr [...] zostało doręczone dopiero wobec jego ponownego przesłania [...] stycznia 2018 r. Nie uchybiono więc terminowi przy wniesieniu odwołania. Pracownicy organu I. instancji musieli mieć świadomość wadliwości poprzedniego doręczenia, skoro ponownie doręczyli dane akt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie. W dodatkowym piśmie (k 21-25) ustanowiony pełnomocnik [...] – adwokat, podniósł dodatkowo, że nie ma dowodu drugiego awizowania przesyłki, co było zresztą przedmiotem reklamacji. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć jedynie w części zawarta w niej argumentacja jest trafna. Słusznie wywiedziono, że - w świetle akt danej sprawy - nie sposób uznać, aby doręczenie przesyłki, zawierającej orzeczenie nr [...], nastąpiło [...] stycznia 2018 r. w kontekście wymagania dwukrotnego awizowania (art. 133 § 2 K.p.k.). Adnotacje na zwróconej do organu I. instancji kopercie z przesyłką, jak i załączonego do niej dokumentu - zwrotnego poświadczenia odbioru, potwierdza wyłącznie jedną awizację. Miało to miejsce [...] grudnia 2017 r. (k. 138 akt adm.). Wprawdzie - w świetle wyjaśnień operatora pocztowego oraz treści stosownego wydruku elektronicznego (k 158 i 210 akt adm.) - można byłoby wnosić, że doszło do ponownego awizowania w dniu [...] stycznia 2018 r. Operator wywodził też, że pozostawienie drugiego awizo musiało mieć miejsce, ponieważ formularze są generowane automatycznie i - w danym dniu - przekazywane listonoszom do doręczenia (tak k. 210 akt adm.). Trzeba mieć jednak na uwadze, że potwierdzenie określonej czynności, mającej doniosłe skutki prawne, związanej z próbą doręczenia pisma przez określonego pracownika poczty (ponowne awizowanie), może stanowić tylko konkretna adnotacja, na stosownym dokumencie. Konkretne adnotacje o innych czynnościach (pierwsze awizo, zwrot przesyłki), potwierdzone podpisami pracowników, znajdują się w aktach administracyjnych (k. 138). Co do drugiego awizowania tego rodzaju potwierdzenia nie ma. Wyklucza to przyjęcie domniemania, prawidłowości czynności w danym zakresie - umieszczenia drugiego awizo w skrzynce. Gdy nie ma stosownego dowodu na zdarzenie istotne w sprawie, a jest to kwestionowane (tak wywody skargi) brak przesłanek dla uznania, jakoby doszło do prawidłowego doręczenia. W tej sytuacji konstatacja o uchybieniu terminu, liczonego od prób doręczenia orzeczenia przez operatora pocztowego była bezzasadna. Trafnie więc zarzucono naruszenie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, w zakresie danej przesłanki wydania postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania. Bezzasadne są wprawdzie zarzuty skargi, gdzie wadliwości doręczenia orzeczenia nr [...] upatrywano w braku osobistego poinformowania funkcjonariusza o jego wydaniu, czy w nie doręczeniu go w miejscu pracy, gdy było to możliwe. Przepisy – w szczególności art. 134 § 1 i art. 137 K.p.k. - nie nakładają bowiem na organ tego rodzaju obowiązku. Brak było z kolei szczególnych przesłanek zastosowanie równocześnie alternatywnych form doręczenia przesyłki. Do czasu powzięcia przez organ wiadomości, że doręczenie za pośrednictwem operatora pocztowego nie było skuteczne, nie ma on obowiązku podejmowania kolejnych czynności, zmierzających do doręczenia – np. w innych formach, przewidzianych w K.p.k. Bezzasadne są więc zarzutu w danym zakresie. Nie ma to jednak wpływu na wynik mniejszej sprawy. Bezzasadne przyjęcie, jakoby doszło do prawidłowego doręczenia orzeczenia nr [...] po upływie 7 dni od drugiego awizowania, które miało miejsce [...] stycznia 2018 r., mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadnie bowiem z tej przyczyny wydano zaskarżone postanowienie konstatując, że odwołanie wniesiono po terminie. Organ ponownie oceni, czy odwołanie wniesiono skutecznie a jeśli tak - rozpatrzy je wydając orzeczenie, co do meritum. Sąd nie uwzględnił wniosków o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, czy istniała możliwość poinformowania o wydaniu orzeczenia nr [...] bądź jego inaczej niż przesyłką pocztową. Nie ma on bowiem generalnie uprawnień do prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Należy przy tym wskazać, że nie może mieć to znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Z przytoczonych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.