IV SA/Wa 1813/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. B. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. i Z. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, wjazdami, drogami, chodnikami, zielenią i urządzeniami budowlanymi planowanej do realizacji na działkach nr ew. [...], [...] i [...] cz. (pod kubaturę) oraz [...] (cz.) pod infrastrukturę w obrębie [...] przy ul. Z. na terenie [...]. W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] Spółdzielnia [...] "[...]" złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji planowanej do realizacji na ww. działkach. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. i Z. S., zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 7, 8 k.p.a. oraz art. 140 k.c., a także, że jest obarczona wadą prawną i zawiera nieprawdziwe informacje. Kolegium rozpatrując sprawę wskazało, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1- 5. Sposób ustalania wymagań wymienionych w pkt 1 określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu - zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1588). W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przeprowadzona analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego spełnia wymagania, o jakich mowa w wyżej wzmiankowanym rozporządzeniu. Teren inwestycji oznaczony jako działki nr [...] [...] i [...] cz. (pod kubaturę) oraz [...] (cz.) pod infrastrukturę. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy. Za front działki przyjęto szerokość działki przylegającą, do ulicy N. ponieważ dojazd od planowanej inwestycji będzie odbywał się od ul. N. za pośrednictwem dróg wewnętrznych. Wiodącą funkcją obszaru analizowanego jest funkcja mieszkaniowa z zabudową wielorodzinną. Uzupełnienie funkcji stanowi zabudowa z funkcją usługowo-handlową, biurową,-magazynową. Zatem planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację występującej w obszarze funkcji mieszkaniowo-usługowej zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja położona jest w narożniku ulic C., J. N. i Z.. Linie zabudowy wyznaczono wzdłuż ul. N. w odległości [...] m od krawędzi jezdni, wzdłuż ul. C. nieprzekraczalna linia zabudowy odsunięta o min. [...] m od krawędzi jezdni ul. C., wzdłuż ulicy Z. nieprzekraczalna linia zabudowy na przedłużeniu linii zabudowy budynku mieszkalnego [...], w odległości [...]m od krawędzi jezdni. W obrębie analizowanego obszaru wyznaczono w sumie 9 zabudowanych terenów. Średni wskaźnik dla zabudowy dla terenów mieszkaniowych występujących w funkcji wynosi 0,30, przy czym wartość poszczególnych wskaźników w obszarze zawiera się w przedziale pomiędzy 0,17 do 0,47. Organ I instancji dopuścił wskaźnik powierzchni zabudowy 0,37 z uwagi na fakt, że wskaźnik ten jest dopuszczalny dla nowych inwestycji w tym rejonie. Udział powierzchni biologicznie czynnej powinien kształtować się na poziomie 25%, przy czym 80% na gruncie rodzimym. W obszarze analizowanym szerokość elewacji frontowych kształtują się w ten sposób, że wzdłuż strony wschodniej dominują budynki o szerokości elewacji frontowej wynoszą [...] m, wzdłuż strony południowej szerokości oscylują w granicach [...] m - [...] m wzdłuż ul. Z. szerokości wynoszą ok. [...] m, natomiast po stronie wschodniej [...] m. Odstąpiono od wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowych występujących w obszarze analizowanym z uwagi na duże zróżnicowanie szerokości działek inwestycyjnych, typu zabudowy, a także funkcji zabudowy. Z tego powodu strony ul. J. N. wyznaczono szerokość maks. [...] m, od strony ul. C. całość [...] m, w tym dla budynku wys. [...] – [...] m od strony ul. Z. całość [...] m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej występujących w obszarze analizowanym jest zróżnicowana od I – II kondygnacji ([...]-[...] m) do [...] kondygnacji ([...] m ). Zatem położenie inwestycji w narożniku dwóch arterii komunikacyjnych ul. C. i ul. C. bis predestynują do realizacji w tym miejscu dominanty wysokościowej i podkreślającej rangę skrzyżowania, dlatego też wysokości zostały określone w narożniku N. i C. na poziomie [...] m, wzdłuż N. [...] m od strony ulicy Z. [...] m. Geometria dachu dachy płaskie. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, iż planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku podstaw do włączenia do obszaru planowanej inwestycji terenu oznaczonego na załączniku mapowym [...] (droga wewnętrzna) Kolegium wskazać, że teren inwestycji oznaczony na załączniku mapowym cyframi przeznaczony jest na realizację wjazdów dla planowanej inwestycji, a nie pod zainwestowanie kubaturowe, ustalenie warunków zabudowy nie zmienia jego funkcji drogi wewnętrznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.B. i Z. S. zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 6, 7, 8, 10 par. 1, 138 par. 1 k.p.a. i art. 140 k.c., a także to, że decyzja organu I instancji wadliwa, gdyż występuje wewnętrzna sprzeczność w zapisach w treści decyzji, a mapami stanowiącymi załączniki do tej decyzji i zawiera nieprawdziwe dane. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 pkt 1 Konstytucji RP. Wskazując na powyższe skarżące wniosły o uchylenie decyzji obu instancji. W motywach skargi skarżące podniosły, że są współwłaścicielkami działki nr [...] z obrębu [...], bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją i sprzeciwiają się do obszaru tej inwestycji terenu stanowiącego drogi publiczne wewnętrzne, położone na dz. ew. [...], oznaczony na załączniku mapowym [...]. Teren to część ul. Z. i część drogi wewnętrznej i obie te drogi stanowią dla działki nr [...] jedyny dostęp do drogi publicznej. Zdaniem skarżących organ włączając te drogi do planowanej inwestycji chce pozbawić je odstępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2018 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – [...] Spółdzielni [...] "[...]" z siedzibą w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że stawiane w skardze zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów odwołania, które zostały obalone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Pełnomocnik wyjaśnił, że nieuzasadnione są obawy skarżącej, że prowadzenie inwestycji na części działki nr [...] uniemożliwi im dostęp do działki nr [...], bowiem w decyzji o warunkach zabudowy umieszczone są zastrzeżenia w celu ochrony interesów osób trzecich, w tym przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r., poz. 199; dalej jako u.p.z.p.), decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (zob. wyroki NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 779/07, z dnia 13 lutego 2013., sygn.. akt II OSK 1914/11). Podkreślenia wymaga, iż art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę, zgodnie z która każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a więc na warunkach, które uwzględniają obligatoryjnie zagadnienie ochrony interesu osób trzecich - art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że użyte ww. art. 6 ust. 2 pkt 1 sformułowanie, "jeżeli nie narusza to chronionych interesów osób trzecich", należy rozumieć jako odesłanie przede wszystkim do przepisów Prawa budowlanego, które nakazują uwzględnianie przedmiotowej problematyki również na etapie pozwolenia na budowę. Należy także przyjąć, że interes publiczny jest chroniony prawem poprzez akty normatywne i wydawane na ich podstawie akty administracyjne. Wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. formułuje art. 56 u.p.z.p. Artykuł 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. statuuje natomiast prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zagospodarowanie terenu następuje w trybie określonym przez przepisy Prawa budowlanego, które gwarantują ochronę osób trzecich (ochronę własnego interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych). Zgodnie z dyspozycją art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy dotyczące ochrony interesów osób trzecich mogą zawierać jedynie informację dla inwestora o działaniach niezbędnych dla uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes osób trzecich ( zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1800/12, CBOSA). Oznacza to, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy następuje tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Ochrona taka może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nieuzasadnione są obawy skarżących, że w wyniku realizacji inwestycji objętej wnioskiem inwestora działka nr [...], stanowiąca ich współwłasność, zostanie pozbawiona dostępu do drogi publicznej, skoro organ I instancji stosownie do wymogów określonych w art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p, ustalił w pkt 2 decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, że w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla pobyt ludzi, oraz, że projektowana inwestycja nie może powodować uciążliwości powodowanych przez hałas wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Nadto wskazał, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona ( art. 28 k.p.a.) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości ( sposób korzystania z niej), iż nie będzie to miało wpływu na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej działki. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy określa się w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.zp. wynika, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia przesłanki polegającej na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników budowlanych, linii zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie ). Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy wyznacza się obszar analizowany i przeprowadza się analizę istniejącego zagospodarowania w zakresie funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. Należy podzielić ocenę organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Treść analizy urbanistycznej sporządzonej dla przedmiotowej działki pozwoliła na ustalenie, że w jej sąsiedztwie znajdowały się zabudowania (budynki mieszkalne wielorodzinne), których parametry pozwoliły na ustalenie warunków i szczególnych zasad planowanej zabudowy, w tym linii zabudowy i maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz kontynuacji funkcji i parametrów technicznych. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż [...] metrów. Z załącznika graficznego nr [...] do decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. wynika, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, a wyniki analizy stanowiące załącznik nr [...] do tej decyzji wprost wskazują, że oba orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności w decyzji organu I instancji, a której dopatrują się skarżące. Otóż zauważyć należy, że tylko część działki [...] w granicach określonych oznaczonych liczbami [...] na załączniku graficznym nr [...] do decyzji nr [...] objęta została wnioskiem inwestora, a która jest w jego użytkowaniu wieczystym, natomiast pozostała jej część stanowi ul. Z.. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 pkt 2 u.p.z.p. W decyzji określono: w pkt 1. – warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w pkt 1.2 - warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w pkt 1.3 – warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w pkt 1.4 warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, w pkt 1.5 warunki obsługi komunikacyjnej, w pkt 2 – wymagania dotyczące osób trzecich, w pkt 3 - okres ważności decyzji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p., to prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania art. 6, 7, 8 , 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., gdyż postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć zostały sporządzone zgodnie zobowiązującymi w tym zakresie wymogami. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP wyjaśnić należy, iż Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 przewiduje, że ograniczenie własności dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy. Tak więc prawo własności nie ma charakteru absolutnego - tak jak i inne konstytucyjne prawa i wolności jednostki może być poddawane przez ustawodawcę pewnym ograniczeniom. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. ze swej istoty nie ingeruje w prawo własności, a przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi ochronę osób trzecich w zakresie kreowania sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiadującej na realizację inwestycji. Z tych względów zarzut naruszenia art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP nie jest zasadny, jak również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa, zasady uwzględniania z urzędu przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zgodnie z dyspozycją art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy dotyczące ochrony interesów osób trzecich mogą zawierać jedynie informację dla inwestora o działaniach niezbędnych dla uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes osób trzecich ( zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1800/12, CBOSA). Wobec tego ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Ochrona taka może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.