VII SA/Wa 1547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2018 r. Nr [...] znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 . Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej "Prawo budowlane") – po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (zwanej dalej "skarżącą") od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] zatwierdzającej projekt i udzielającej [...] Sp. z o. o. w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze, garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. [...] róg [...] w [...] na działkach nr ew. nr [...] z obrębu [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 138 k.p.a. zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie, nie ograniczając się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaję decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podkreślił, że – zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – na ograny administracji został nałożony obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z przyjętą zasadą prawdy materialnej. Z uwagi na fakt, iż postępowanie przed organem I instancji i decyzja tego organu były dotknięte takimi wadami, które mógł konwalidować organ II instancji, zachowując dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, Wojewoda [...] przeprowadził w ramach swoich kompetencji postępowanie wyjaśniające w ramach którego na podstawie art. 50 k.p.a., wezwał inwestora do dokonania niezbędnych poprawek i uzupełnień w projekcie budowlanym. W ocenie organu II instancji z analizy akt sprawy wynika, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawo budowlane spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012 r., poz. 462 ze zm.). Jest także zgodny z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Ponadto, projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera stosowne oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wszelkie wymagania formalne, tj. złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego. Natomiast po dokonanej analizie dokumentacji projektowej organ stwierdził, że spełnia ona wymogi prawa określone art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ze szczególnym uwzględnieniem opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W ocenie organu poruszona w odwołaniu kwestia czerpni powietrza, której lokalizacja zdaniem skarżącej jest niezgodna z prawem budowlanym i warunkami jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez umieszczenie na krawędzi ostrej działki nr [...] oraz wniesienie jej na wysokość 2,7 m ponad teren, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem argumentacja skarżącej nie ma podstaw prawnych i opiera się na błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ odwoławczy nie podzielił również wyrażonej przez skarżącą wątpliwości co do praw inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazał, że zgodnie z informacjami dostępnymi w Krajowym Rejestrze Sądowym pierwotna spółka "[...] sp. z o.o." zmieniła firmę na "[...] sp. z o.o." w dniu [...] marca 2017 r. Ponowna zmiana firmy na aktualną "[...] sp. z o.o." nastąpiła w dniu [...] grudnia 2017 r. Opierając się na zasadzie kontynuacji podmiotowej w świetle art. 43 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. 2017 poz. 459 ze zm.) to "przedsiębiorca działa pod firmą". Zmiana firmy, czyli w potocznym rozumieniu jej nazwy, nie powoduje zmiany podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Powyższa zasada jest szczególnie wyraźnie akcentowana przez ustawę z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. 2017 poz. 1577 ze zm.; dalej "k.s.h.") w przypadku dokonywania przekształceń oraz sukcesji. Art. 553 § 1 i 2 oraz art. 494 § 1 k.s.h. stanowią, że przekształconej spółce "przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej", że "pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem" oraz "wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej". Organ wojewódzki nie podzielił również podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 Prawo budowlane wyrażającego się w niezałączeniu do zaskarżonej decyzji projektu budowlanego, co stanowi brak formalny decyzji. Organ wyjaśnia, że art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stwierdza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jednocześnie zatwierdza projekt budowlany, czyli prawnie wiąże decyzję administracyjną z konkretnym projektem budowlanym. Art. 34 ust. 4a ustawy Prawo budowlane precyzuje natomiast przeznaczenie czterech egzemplarzy projektu, z których dwa trafiają do inwestora, po jednym natomiast do właściwego organu nadzoru budowlanego oraz do organu zatwierdzającego projekt. Wspomniane w decyzji jako załączniki dwa egzemplarze projektu budowlanego "dla inwestora" nie stanowią zatem załącznika do decyzji otrzymywanej przez każdą ze stron, co zostało błędnie zinterpretowane przez skarżącego. Wojewoda [...] wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 7, 77,107 § 3 k.p.a., ponieważ organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. Decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną oraz uzasadnienie prawne i faktyczne. Powołanie się przez skarżącą, na naruszenie przepisu § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) i § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie jest w ocenie Wojewody [...] równoznaczne z wykazaniem przez odwołującą się stronę naruszenia tych przepisów. To na stronie ciąży obowiązek udowodnić, że miało miejsce naruszenie przepisów prawa, na które się powołuje, poprzez przedstawienie dowodów w postaci np. opinii, analiz, dokumentacji fotograficznej. W odwołaniu mamy do czynienia tylko z subiektywnym domniemaniem, które nie zostało potwierdzone żadnym dodatkowym dowodem, ani nie ma podstaw w załączonej dokumentacji projektowej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2018 r. Nr: [...] znak: [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, skarżąca podniosła następujące zarzuty: 1. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; 2. naruszenie art. 107 ust. 1 k.pa. w zw. z art. 34 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nie załączenie do zaskarżonej decyzji projektu budowlanego, co stanowi brak formalny decyzji. Skarżąca wskazała, że organ pominął zupełnie fakt, iż sam organ odwoławczy w toku postępowania przed tym organem wezwał inwestora do poprawy i uzupełnień w projekcie. Pomimo tego, organ w decyzji podaje, że zarzuty skarżącej dotyczące braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy były niezasadne, zatem skarżąca nie podziela twierdzenia organu o niesłuszności argumentów podniesionych w odwołaniu. Podniosła także, że zasadnym byłoby badanie, czy czynności wykonane przez Wojewodę [...] mieszczą się w zakresie uprawnień przewidzianych przez art. 50 k.p.a., gdyż wskazany przepis może być zastosowany gdy uzupełnienie materiału dowodowego następuje w niewielkim zakresie. Skarżąca stwierdza, że w jej ocenie zmiana projektu, poprawienie projektu budowlanego, czy też uzupełnienie nie jest uzupełnieniem w niewielkim zakresie. Ponadto w toku postępowania organ nakazał inwestorowi aż trzykrotnie uzupełnić materiał dowodowy, co już powinno przemawiać za uznaniem, że nie było to postępowanie w niewielkim zakresie. Natomiast skarżąca ani razu nie została wezwana do przedłożenia dowodów na poparcie kolejnych argumentów podniesionych w odwołaniu. W ocenie skarżącej organ uchybił w tym zakresie zasadzie równego traktowania stron, podważając tym samym zaufanie do organów administracyjnych. Co więcej, złożony przez inwestora projekt uzupełniający w toku postępowania odwoławczego winien być zatwierdzony, co również powinno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji poprzez załączenie projektu uzupełniającego do decyzji Wojewody [...]. Bezspornym w opinii skarżącej jest, iż organy obu instancji w treści decyzji nie załączyły projektu budowanego, co winno skutkować wyeliminowaniem obu decyzji administracyjnych z obrotu prawnego. Aprobują one jedynie interesy inwestora, zupełnie pomijając interes prawny, jak i faktyczny skarżącego, a także zasady współżycia społecznego. W odwołaniu skarżąca podniosła również zarzut, iż projekt jest niezgodny z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy oraz § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.)., jednak organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tego zarzutu. Skarżąca podkreśliła, że na mocy uchwały Rady [...], po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, toczyło się postępowanie o sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujące nieruchomość inwestora z którego wynika, że zabudowa mieszkaniowa w kształcie objętym decyzją o warunkach zabudowy na mocy której powstał projekt budowlanym będzie niemożliwa. Plan zagospodarowania przestrzennego został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] kwietnia 2017 r. do [...] maja 2017 r. Uwagi inwestora zostały częściowo uwzględnione, jednak nie w całości, co pominął organ II instancji, odnosząc się w swojej decyzji do porównania projektu jedynie do wymogów określonych w decyzji, a nie w planie zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do przywołanych okoliczności skarżąca wniosła na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. przez Wojewodę [...]; na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i niezbędną infrastrukturą techniczną. Analiza dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w tym dokumentacji projektowej oraz dokumentów złożonych przez inwestora, doprowadziła Sąd do wniosku, że organy architektoniczno – budowlane rozpoznające przedmiotową sprawę na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, jak również zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, w tym Prawa budowlanego oraz rozporządzeń wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Podlegający weryfikacji projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Zakres badania projektu architektoniczno – budowlanego został ograniczony wyłącznie do badania go pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. W Prawie budowlanym obowiązuje zasada zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna albo zawodowa. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie sankcjonowane karą. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji projektowanej inwestycji uzależniona jest, w przypadku braku planu miejscowego na danym terenie, od zgodności projektu budowlanego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działki objęte inwestycją położone są przy zbiegu ulic [...] i [...] w dzielnicy [...] [...]. Decyzja Prezydenta miasta [...] Nr [...] z [...] września 2016 r. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości w dziale "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu" nakazywała lokalizację obiektów kubaturowych wyłącznie na terenie działki nr ewid. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część projektu wynika, że wszystkie obiekty kubaturowe zostały zlokalizowane w obrębie działki nr [...]. Decyzja o warunkach zabudowy wskazywała na funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami w kondygnacji parteru wraz z infrastrukturą techniczną. W tym zakresie projekt jest zgodny z powyższą decyzją. Decyzja o warunkach zabudowy wskazywała liczbę kondygnacji naziemnych od VI do IX, przy czym obowiązującą linię zabudowy stanowiła linia wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] i [...] zgodnie z załącznikiem graficznym ww. decyzji. Również w tym zakresie decyzja udzielająca pozwolenie na budowę uwzględnia powyższe wymagania. Decyzja o warunkach zabudowy przewidywała wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki maximum 68%. Z projektu budowlanego (k. 267 projektu) wynika, ze obiekty kubaturowe zajmują 65,04% powierzchni działki. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w weryfikacji przedłożonej przez inwestora analizy zacienienia i przesłaniania ( k. 272 projektu), której wyniki zostały zaakceptowane przez organy architektoniczno – budowlane jako zgodne z wymogami przepisów § 13 § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich zagospodarowanie. Podkreślenia wymaga, że projektowany budynek będzie posadowiony w zabudowie śródmiejskiej dla której wymagany czas nasłonecznienia ograniczony jest do 1,5 godziny, a mieszkania jednopokojowe zwolnione są w ogóle z wymogów nasłonecznienia. Analiza przesłaniania wykazała, że projektowany budynek wielorodzinny nie przesłania znajdujących się w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w powyższym zakresie wyjaśnić należy, że analiza przesłaniania i nasłonecznienia stanowiła główny materiał do oceny spełnienia wymogów technicznych wynikających z rozporządzenia. W ocenie Sądu organy nie miały podstaw, po analizie materiału przedłożonego przez inwestora, do powzięcia wątpliwości co do jego prawidłowości, i z tego też powodu nie było podstaw do podejmowania w tym zakresie uzupełniających czynności. Prawidłowo organ uznał również, że projektowana lokalizacja wolnostojącej czerpni powietrza przy granicy z działką skarżącej nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Czerpnia nie jest bowiem budynkiem. Do czerpni zastosowanie ma wyłącznie § 152 powyższego rozporządzenia, który nie zakreśla odległości tego rodzaju urządzenia od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Podsumowując, wskazać należy, że dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualne na dzień opracowania projektu. W ocenie Sądu wskazane okoliczności pozwalają uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Organy, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dokonały weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego i prawidłowo uznały, że spełnia on wymogi powołanego przepisu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tak więc osoba uprawniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie powszechnie obowiązującego prawa w sposób dowolny według swojego uznania. W przypadku, gdy projektowana inwestycja - zgodna z wolą inwestora - mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie polega na wyszukiwaniu przepisów, z którymi przedłożony projekt budowlany nie będzie zgodny. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 50 K.p.a. Sąd uznał je za niezasadne. Zakres zmian w projekcie wyszczególnionych w piśmie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. miał charakter porządkujący, nie zmieniał lokalizacji obiektu oraz jego kubatury. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, która jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.