II SA/Bk 569/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi D. B. prowadzącego firmę D. w A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następująca ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] grudnia 2017 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. przeprowadzili na terenie dawnego przejścia granicznego w B., w punkcie kontrolnym przy drodze krajowej nr [...], kontrolę środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], prowadzonego przez kierującego A. V. Przewoźnikiem towaru klasyfikowanego do pozycji CN 2710 o nazwie G., była litewska firma D. z A. (powoływana dalej w skrócie jako: "Skarżący"). W toku kontroli kierujący pojazdem przedstawił: CMR [...], Certificate of analysis, Packing list, Licencja [...]. Z w/w dokumentów wynikało, że towary załadowane na ww. środek przewożone były z terytorium jednego państwa członkowskiego (Litwa) na terytorium drugiego państwa członkowskiego (Niemcy) przez terytorium Polski. Przeprowadzona kontrola ww. środka przewozowego wykazała, że przewożony towar G. klasyfikowany do pozycji CN 2710 podlega zgłoszeniu do rejestru zgłoszeń przewozu SENT, a kierowca w momencie kontroli nie posiadał takiego zgłoszenia. Przedmiotowego zgłoszenia przewoźnik dokonał dopiero po kontroli, co zostało potwierdzone numerem referencyjnym SENT [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. Nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku przesłania zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, przewozu towaru, podlegającego systemowi monitorowania drogowego, stwierdzonego i opisanego w protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nałożył na firmę D. z A. Litwa karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 zł. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik Skarżącego zarzucając organowi, iż nie wskazał skąd wynika, że preparat o nazwie G. podlega kwalifikacji o kodzie CN 2710, błędne ustalenie, że z listu przewozowego wynikała klasyfikacja CN, w sytuacji gdy list przewozowy zawierał wyłącznie nazwę produktu G.. W ocenie wnoszącego odwołanie nazwa produktu nie wskazywała na akcyzowy charakter przewozu, a od kierowcy nie można oczekiwać specjalistycznej wiedzy w tym zakresie. Tym bardziej, że organ nie wskazał w jaki sposób strona mogła zweryfikować, na podstawie posiadanych danych, że towar o nazwie G. objęty jest kodami CN. W ocenie pełnomocnika nieporozumieniem jest również opieranie się na zgłoszeniu dokonanym przez przewoźnika po zakończonej kontroli. Autor odwołania nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że kara w wysokości 20.000 zł należy się od przedsiębiorcy nawet, jeżeli ten nie ma świadomości, że przedmiotem przewozu są ładunki poddane regulacji o monitoringu. Dalej pełnomocnik wskazał, że z art. 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów wynika obowiązek zgłoszenia do systemu SENT przed rozpoczęciem przewozu, co oznacza, że swoim zamiarem przewoźnik musi obejmować przewóz takich ładunków przez terytorium Polski. W sytuacji braku tego zgłoszenia istnieje domniemanie, że taka świadomość nie występowała i było to usprawiedliwione okolicznościami wskazanymi przez stronę. Końcowo pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że nie sposób przyjąć, alby odpowiedzialność przewoźnika wynikająca z art. 10 ust. 1 i art.22 ust. 1 ww. ustawy miała charakter absolutny. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. V. na okoliczność wyglądu i przedmiotu ładunku z uwagi na fakt, iż brak jest dokumentacji zdjęciowej, sporządzonej przez organ, co do zgodności zapisów packing list z rzeczywistym przedmiotem przewozu. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.(powoływany dalej w skrócie: "DIAS") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Kontrola środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...] należącego do Skarżącego, dokonana w dniu [...] grudnia 2017r. wykazała, że przewóz towaru tym środkiem przewozowym, przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju nie został zgłoszony do rejestru. Z listu przewozowego wynikało, że towar był przewożony z terytorium państwa członkowskiego (Litwa) na terytorium drugiego państwa członkowskiego (Niemcy), przez terytorium Polski. W momencie kontroli w trakcie przewozu drogowego przez Polskę, kierowca środka przewozowego, nie dysponował potwierdzeniem zgłoszenia przewozu do rejestru przed jego rozpoczęciem. Zgłoszenie nastąpiło już po dokonaniu kontroli, co zostało potwierdzone numerem referencyjnym SENT [...]. Opierając się o tak ustalony stan faktyczny sprawy organ II instancji zgodził się też z oceną prawną zawartą w decyzji organu I instancji. W tym zakresie wskazał na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708), podkreślając, że w świetle tego przepisu przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju, zgłoszenie przewozu do rejestru i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Organ II instancji stwierdził, że przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy określa obowiązki przewoźnika w przypadku przewozu towarów przez terytorium kraju (RP), jeżeli zaczyna się on i kończy w innym państwie – członkowskim lub trzecim (tzw. tranzyt). Dalej wskazując na brzmienie art. 10 ww. ustawy wyjaśnił, że przewoźnik, przed rozpoczęciem przewozu towaru, zobowiązany jest przekazać kierującemu numer referencyjny, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy, a kierujący, w momencie rozpoczęcia przewozu towaru, zobowiązany jest takie posiadać. W przypadku zaś nieotrzymania wymienionych dokumentów kierujący zobowiązany jest odmówić rozpoczęcia przewozu towaru. W ocenie organu II instancji w prowadzonym postępowaniu bezsporne jest, że przewoźnik naruszył powołany art. 7 ww. ustawy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej przewidzianej art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów odwołania. Jako nie budzący zastrzeżeń uznał fakt, że towar objęty pozycją CN 2710 podlegał systemowi monitorowania przewozu do zapisów SENT z uwagi na rodzaj towaru oraz jego objętość. Klasyfikacja towaru CN 27101999 była bowiem, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego, określona w dokumencie przewozowym CMR [...], okazanym w trakcie kontroli. Ponadto przedmiotowy towar zgodnie z ww. dokumentem przewozowym przewożony był na 22 paletach w 88 opakowaniach, co oznacza, że jedno opakowanie zawierało 160 kg produktu, a zatem towar podlegał systemowi monitorowania. Opierając się na powyższych okolicznościach organ II instancji nie zgodził się z zarzutami odwołania jakoby przewoźnik i kierujący nie mieli wiedzy co do przewożonego towaru. Jako niezasadny organ odwoławczy uznał też zarzut pełnomocnika, że kara nie należy się od przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie ma świadomości, że przedmiotem przewozu są ładunki poddane regulacji o monitoringu. W tym zakresie DIAS powołał się na brzmienie art. 1 pkt 2 ww. ustawy przypominając, że skoro odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu, to nie można powoływać się na niewiedzę, albowiem każdy profesjonalny przewoźnik zajmujący się przewozem ładunków winien zapoznać się z aktualnymi przepisami w tym zakresie. Za bezpodstawny organ uznał też wniosek pełnomocnika Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. V. na okoliczność wyglądu i przedmiotu ładunku z uwagi na brak dokumentacji zdjęciowej sporządzonej przez organ, wskazując, że żądanie dotyczy okoliczności, które już zostały wyczerpująco ustalone innymi dowodami tj. protokół z kontroli. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS zarzucając jej naruszenie: - przepisów postępowania tj.: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie ustalenie stanu faktycznego, który byłby podstawą do właściwej subsumpcji prawa, a to poprzez pominięcie dowodu z zeznań A. V., na okoliczność wyglądu ładunku i przedmiotu ładunku, a tym samym czy przewoźnik mógł mieć świadomość charakteru przesyłki. Co jakkolwiek uznane przez organ za indyferentne dla dokonania subsumpcji, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia przy przyjęciu innej niż prezentowana przez organy wykładnia prawa; - przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust.1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (w wersji sprzed 14 czerwca 2018 r.) (dalej ustawa), poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu, polegające na przyjęciu że przewoźnik ma obowiązek dokonać zgłoszenia przewozu w systemie SENT w sytuacji, gdy nie ma wiedzy, usprawiedliwionej okolicznościami co do charakteru ładunku i w konsekwencji wadliwe zastosowanie art. 22 ust.1 pkt 1 ustawy oraz pominięcie w toku subsumcji art. 10 ust.1 i ust.4 ustawy, w którym wyraźnie mowa jest o świadomości przewozów o charakterze akcyzowym przez przewoźnika. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego pełnomocnik powtórzył zarzut, że organ nie wskazał skąd wynika ustalenie, że preparat o nazwie G. podlega kwalifikacji o kodzie CN 2710, a ustalenie, że taka klasyfikacja wynikała z listu przewozowego jest błędne ponieważ list przewozowy zawierał wyłącznie nazwę handlową produktu bez podawania jakiejkolwiek kwalifikacji. Organ nie wskazał też w jaki sposób strona mogła zweryfikować, na podstawie posiadanych danych, że towar o nazwie G. objęty jest kodami CN, ponieważ ani z listu przewozowego ani ze zlecenia przewozu nie wynikało, że przekazane do przewozu rzeczy były wrażliwe. Pełnomocnik podniósł, że towar był ułożony na paletach , w pojemnikach , zafoliowany, a kierowca nie miał dostępu aby zapoznać się ze składem chemicznym. Ponadto brak było informacji, że przewóz podlega przepisom ADR. Natomiast list przewozowy zawierał wyłącznie nazwę produktu G.. Nazwa produktu nie wskazywała na akcyzowy charakter przewozu, a od kierowcy nie można oczekiwać specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, a dokument "Certificate of Analysis" takich informacji też nie zawierał. Brak ich też było w dokumencie "packing list". W ocenie pełnomocnika dochowując nawet staranności przewoźnik nie mógł powziąć wątpliwości co do przedmiotu części przesyłki. Mógł taką wątpliwość powziąć co najwyżej kierowca odbierający packing list i dokonać czynności sprawdzających, względnie powiadomić przedsiębiorcę. Ewentualne zaniechanie w tym zakresie rodzi jego odpowiedzialność, która powinna ograniczać się do kary nałożonej na kierowcę w wysokości 5000 zł mandatu karnego. Konkludując pełnomocnik nie zgodził się z faktem, że kara w wysokości 20.000 zł należy się od przedsiębiorcy nawet w sytuacji, jeżeli nie ma świadomości, że przedmiotem przewozu są ładunki poddane regulacji ustawy o monitoringu. Dalej powołując się na brzmienie art. 7 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, autor skargi stwierdził, że w przypadku braku zgłoszenia istnieje domniemanie, że przewoźnik nie miał zamiaru przewozić towary objęte system monitorowania. Pominięcie zaś elementu świadomości co do przedmiotu przewozu prowadzić będzie do nadużycia stosowania prawa. Wątpliwości te organ podatkowy mógł wyjaśnić przeprowadzając dowód z przesłuchania kierowcy, a zaniechując tego organ nie wyjaśnił ww. okoliczności. Końcowo pełnomocnik Skarżącego uznał, że nie sposób przyjąć aby odpowiedzialność przewoźnika wynikająca z art.10 ust. 1 i art.22 ust. 1 ww. ustawy miała charakter absolutny. W odpowiedzi na skargę, DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej; w skrócie : "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga rozpatrywana w tych kategoriach nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym norm prawnych, objętych zarzutami skargi w stopniu mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę dla wydania kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708; dalej: ustawa). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy (na datę orzekania przez organy), systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycją CN 2710. Z kolei z art. 4 ust. 1 ustawy wynika, że środki techniczne służące monitorowaniu przewozu towarów obejmują rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne, zwany dalej "rejestrem". Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik zobowiązany jest przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Przepis art. 10 ww. ustawy określa z kolei obowiązek posiadania lub przekazania numeru referencyjnego lub dokumentu zastępującego zgłoszenie. Powyższe obowiązek uszczegóławia ust.2 tego przepisu wskazując, że przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu towaru zobowiązany jest przekazać kierującemu numer referencyjny, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy. Z kolei kierujący, w momencie rozpoczęcia przewozu towaru zobowiązany jest posiadać numer referencyjny, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy. W przypadku nieotrzymania przez kierującego numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy, kierujący jest obowiązany odmówić rozpoczęcia przewozu towaru (art.10 ust. 4 tej ustawy). Podstawowym obowiązkiem i uprawnieniem przewoźnika wynikającym z komentowanego artykułu jest obowiązek odmowy przyjęcia do przewozu towarów podlegających zgłoszeniu w przypadku nieotrzymania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu MM. Przepis ten de facto uprawnia również przewoźnika do żądania przedstawienia mu przez zlecającego przewóz (którym może być zarówno wysyłający, odbierający lub inny przewoźnik czy spedytor) okazania dodatkowych dokumentów dotyczących charakterystyki (składu) przewożonego towaru, pozwalającego jednoznacznie stwierdzić, czy dany towar podlega monitorowaniu, czy też nie, tj. czy jest wymieniony w art. 3 ustawy lub w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 3 ust. 11 ustawy (tak: G. Musolf, Ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Realizacja obowiązków w systemie SENT. Komentarz, WKP 2018r.). W realiach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji, wydając decyzję prawidłowo uwzględniły okoliczności faktyczne ustalone bezpośrednio podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2017 r. Z ustaleń tych wynikało zaś bezspornie, że w dniu [...] grudnia 2017 r. przewoźnik: firma D. z A. wykonywała (za pomocą swojego kierowcy) przewóz towaru o nazwie G. i pozycji CN 2710, który był przewożony z terytorium Litwy do Niemic oraz, że nie przesłała do rejestru zgłoszenia, a w związku z tym nie uzyskała numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia. Z zgromadzonego przez organy materiału dowodowego wynikało również, że towar objęty pozycją CN 2710 podlegał systemowi monitorowania drogowego do zapisów SENT z uwagi na rodzaj towaru oraz jego objętość. Klasyfikacja przewożonego towaru CN 27101999 została określona przez organy na podstawie dokumentu przewozowego CMR [...], okazanego w trakcie kontroli i dołączonego do akt sprawy. Dokonując analizy powyższego dokumentu, z którego wprost wynika nazwa i numer statystyczny towaru ([...]), nie sposób zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżącego jakoby przedmiotowy dokument zawierał wyłącznie nazwę produktu G., a nazwa produktu nie wskazywała na akcyzowy charakter przewozu. Nie można zaakceptować także poglądu autora skargi, iż Skarżący jako przewoźnik nie mógł nawet przy zachowaniu należytej staranności powziąć wątpliwości co do akcyzowego charakteru przewozu, skoro numer statystyczny towaru wskazujący na taką właśnie kwalifikację został uwidoczniony w dokumencie CMR przez samego Przewoźnika. Ponadto, trafnie stwierdziły organy, kontrolowane towary zgodnie z ww. dokumentem przewozowym przewożone były na 22 paletach w 88 opakowaniach, co oznacza, że jedno opakowanie zawierało 160 kg produktu. W świetle zaś art. 3 ust. 2 pkt 1 lit b ww. ustawy przewóz towaru objętego pozycją CN 2710 podlega systemowi monitorowania drogowego, jeżeli masa brutto przewożonych towarów przekracza 500 kg. Jak wynika z powyższego przewożony towar podlegał bezsprzecznie systemowi monitorowania. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny ma fakt, że Przewoźnik następnego dnia po przeprowadzeniu kontroli, dokonał stosownego zgłoszenia towaru o kodzie CN: 2710 i uzyskał wymagany numer referencyjny (k. 14 akt administracyjnych) potwierdzając de facto konstatacje organów, że dokonanie zgłoszenia i uzyskanie numeru referencyjnego było w tym przypadku wymagane. W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w każdym przypadku niedokonania zgłoszenia na przewoźnika nakłada się karę pieniężną o wysokości 20.000 zł. Obowiązki dotyczące zgłaszania faktu przewozu tych towarów nałożono na cztery kategorie podmiotów uczestniczących w procesie przewozu towarów. Zgodnie z art. 1 pkt 2 ww. ustawy odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu. Każdy z tych podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z przepisów ustawy. Nie można przy tym powoływać się na niewiedzę, albowiem każdy profesjonalny przewoźnik zajmujący się przewozem ładunków powinien zapoznać się z aktualnymi przepisami w tym zakresie, albowiem za ich nieprzestrzeganie podmiotom tym grożą kary pieniężne. W tych okolicznościach nie ma zatem znaczenia podnoszona przez pełnomocnika Skarżącego okoliczność, że przewoźnik i kierujący nie mieli wiedzy co do przewożonego towaru. W konsekwencji bez znaczenia dla opisanej odpowiedzialności pozostaje również podnoszona w skardze okoliczność braku świadomości przewoźnika, że przedmiotem przewozu są ładunki poddane regulacji o monitoringu (tym bardziej, że jako zasygnalizowano już wyżej, numer statystyczny towaru wskazujący na taką właśnie kwalifikację został uwidoczniony w dokumencie CMR przez samego Przewoźnika) oraz fakt, że kierowca zapłacił karę w wysokości 5000 zł. Wskazywane zatem przez autora skargi przyczyny braku wiedzy i świadomości co do charakteru przewozu, a tym samym braku winy w niedokonaniu zgłoszenia tego przewozu, nie mogły – jak trafnie uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego, są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. W uzasadnieniu projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość równa się kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. W konsekwencji, w świetle opisanej wyżej restrykcyjnej regulacji odpowiedzialności przewoźników za naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, bezpodstawne są zarzuty podniesione w skardze w zakresie naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jako niezasadny należy uznać też zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy bowiem, jak już wyżej wspomniano, rozstrzygnęły na podstawie kompletnego materiału dowodowego, czyli takiego, jaki dało się zebrać w niniejszym postępowaniu. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut strony skarżącej nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka: kierowcy A. V. celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Z przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej wynika bowiem, że organ podatkowy zobowiązany jest do gromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy zatem uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodami. Tymczasem zgłoszone przez Skarżącego żądanie przeprowadzenia dowodu z zeznań kierowcy na okoliczność wyglądu i przedmiotu ładunku, a tym samym czy przewoźnik mógł mieć świadomość charakteru przesyłki nie ma znaczenia dla przypisanej odpowiedzialności, albowiem okoliczności te zostały wyczerpująco ustalone innymi dowodami, a mianowicie protokołem z kontroli oraz dokumentami złożonymi do akt sprawy. W przedmiotowej sprawie trudno organy podatkowe zapewniły też stronie czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania podatkowego, a wszystkie zgromadzone dowody zostały wnikliwie ocenione w oparciu o obowiązujące przepisy podatkowe. Wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a ocena dowodów nie wykraczała poza granicę wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.