II OSK 1705/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta [...] – Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/18 w sprawie ze skargi Miasta [...] – Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/18 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta [...] – Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w [...] (skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) art. 66 ust. 1 w zw. art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez WSA, że podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie budynku i usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym przy ul. [...] w [...] powinien być skarżący, prowadzący bez zlecenia administrowanie budynkiem, zamiast znanych organowi właścicieli nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie przez WSA, że organ administracyjny prawidłowo ustalił strony postępowania; b) art. 66 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy zły stan budynku jest wynikiem negatywnego wpływu robót budowlanych prowadzonych na sąsiedniej nieruchomości; 2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 66 i 61 Prawa budowlanego przez organ administracyjny w postaci nieprawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego; b) art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego - w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - dowody w postaci postanowień spadkowych, pozwalające ustalić prawidłowo, kto jest stroną postępowania administracyjnego i do kogo decyzja, nakładająca obowiązki z art. 66 Prawa budowlanego, powinna zostać skierowana ; c) art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, środka określonego w ustawie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi w sytuacji, gdy nastąpiło naruszenie przez organ administracyjny przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynikało, że w dacie wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności się domagał, aktualni właściciele nieruchomości zostali już uznani za spadkobierców ujawnionego w KW właściciela nieruchomości na podstawie prawomocnych postanowień spadkowych, zatem powinni oni brać udział w postępowaniu o nałożenie obowiązków z art. 66 Prawa budowlanego i być adresatami decyzji; tym samym WSA, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że organ administracji dowiedział się o istnieniu spadkobierców właściciela nieruchomości w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, bezzasadnie nie uchylił decyzji i nie skierował sprawy do ponownego rozpoznania; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieprawidłowym ustaleniu stanu prawnego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]; - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, podczas gdy decyzja o nałożeniu obowiązków z art. 66 Prawa budowlanego była niewykonalna w stosunku do skarżącego - nie może on bowiem rozporządzać rzeczą, co do której prawo własności spoczywa na właścicielu (obecnie jego spadkobiercach) poprzez tak znaczącą ingerencję w substancję budynku, wiążącą się ze znacznymi kosztami; ponadto decyzja jest niewykonalna z uwagi na fakt, że skarżący został zobowiązany do wykonania robót zabezpieczających w nieruchomości budynkowej położonej przy ulicy [...] w [...], która nie istnieje; - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie ustalenia adresata decyzji, w szczególności poprzez brak uzasadnienia prawnego przyjęcia przez organ, że w sytuacji, gdy są znani współwłaściciele nieruchomości i mogą sprawować zarząd nieruchomością, obowiązki określone w art. 66 Prawa budowlanego powinny zostać nałożone na podmiot prowadzący cudze sprawy bez zlecenia. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...]wraz z zasądzeniem od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że spadkobiercy właściciela nieruchomości w księga wieczystych zostali wskazani przez skarżącego już po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu obowiązku, zaś na dzień wydania zaskarżonej decyzji aktualni właściciele budynku nie przejęli też zarządu nad nieruchomością, a faktyczny zarząd budynkiem sprawowała skarżąca. Wyjaśnił, że okoliczności te są bezsporne, niemniej jednak nie powodują, że adresatem decyzji organów nadzoru budowlanego powinien być skarżący. Podniósł, że skoro organ administracji ustalił, że właściciele wpisani do księgi wieczystej nie żyli w już w trakcie postępowania o nałożenie obowiązków z art. 66 Prawa budowlanego, to obowiązkiem PINB było, na podstawie art. 34 k.p.a., ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. Zdaniem skarżącego, skoro we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ŚWINB został powiadomiony przez niego o danych personalnych i adresowych aktualnych właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...], to tym samym ocena prawidłowości ustalenia stron postępowania administracyjnego powinna być dokonana na dzień wydawania decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], zaś zweryfikowana w toku postępowania, wszczętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie skarżącego obowiązki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego powinny być nałożone na właścicieli nieruchomości, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 61 tej ustawy, gdyż inne podmioty, na których - zamiast właścicieli - ciąży obowiązek utrzymania budynku w należytym stanie, mogą być adresatem takiej decyzji dopiero w przypadku braku możliwości nałożenia tych obowiązków na właścicieli. Kolejność podmiotów wymienionych w art. 61 Prawa budowlanego determinuje ustalenie, kto powinien być adresatem decyzji. Wskazał, że orzecznictwo sądów administracyjnych przesądziło jednoznacznie tą kwestię, zaś pominięcie tej kolejności osób zobowiązanych przesądza o skierowaniu decyzji do osoby, która nie powinna być stroną w sprawie. Ponadto zauważył, że na prowadzącego cudze sprawy nie mogą być nakładane obowiązki wiążące się ze znacznymi kosztami, które nie mają potwierdzenia ze strony właścicieli nieruchomości. Podniósł, że nie można przyjąć, że każdy administrator jest równocześnie zarządcą obiektu budowlanego. Wskazując na orzecznictwo wyjaśnił, że nie jest prawnie uzasadnione nałożenie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości równocześnie na właściciela i zarządcę budynku, zatem organ administracji powinien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznaje za zasadne nałożenie obowiązków z art. 66 Prawa budowlanego na skarżącego zamiast na właściciela. Skarżący zakwestionował również ustalenie Sądu I instancji, że jest zarządcą budynku, w rozumieniu art. 61 Prawa budowlanego. Zarząd nieruchomości powinien wynikać bowiem z umowy z właścicielem (umowa o zarządzanie), bądź z ustawy (trwały zarząd, zarząd wspólnoty mieszkaniowej, zarząd zawodowy regulowany w art. 184-190 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Wyjaśnił, że w pojęciu zarządcy nieruchomości mieści się też podmiot, na rzecz którego ustanowiono prawo użytkowania nieruchomości (ograniczone prawo rzeczowe) oraz wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd jako ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Nie można natomiast utożsamiać administratora nieruchomości z jej zarządcą. Wskazując na orzecznictwo podniósł także, że przy nakładaniu na adresatów obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym trzeba mieć na uwadze możliwość ich wyegzekwowania, zaś możliwość stosunkowo łatwego rozwiązania umowy o administrowanie mogłaby skutkować tym, że obowiązek nałożony na podmiot administrujący stałby się niewykonalny. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił także, że budynek przy ul. [...] w [...] jest obecnie wysiedlony i jedynie zabezpieczony przed dostępem z zewnątrz, nie są do budynku dostarczane media. Przypomniał również, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest skutkiem negatywnego wpływu prac budowlanych, prowadzonych na sąsiedniej nieruchomości, zatem brak jest podstawy faktycznej dla zastosowania normy z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Następnie wskazał, że decyzja PINB jest, w jego ocenie, niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., natomiast odmowa stwierdzenia nieważności decyzji PINB prowadzi do sytuacji, w której nawet skorzystanie przez skarżącego z trybu przymusowego przywrócenia zarządu właścicieli nad nieruchomością, określonego w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (...) lub gdyby aktualni właściciele dobrowolnie przejęliby zarząd nad nieruchomością, to dalej byłby on zobowiązany do wykonania prac zabezpieczających, a obowiązki nałożone decyzją obciążałyby podmiot, który w żaden sposób nie może ich wykonać , nie mając do tego prawa wynikającego z własności. Zwrócił także uwagę, że niewykonalność decyzji PINB, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika również z faktu, iż organ administracji nieprawidłowo wskazał w decyzji ulicę, przy której znajduje się nieruchomość. Nieruchomość budynkowa, której dotyczy sprawa, położona jest bowiem w [...] przy ul. [...], nie zaś przy ul. [...], zatem skarżący został zobowiązany do wykonania robót zabezpieczających w nieruchomości budynkowej położonej przy ulicy, która nie istnieje. Pismem z [...] marca 2020 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu – pisma z dnia [...] czerwca 2019 r. na okoliczność przyznania przez A. H. faktu współwłasności nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w punkcie 2 (za wyjątkiem zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. i zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a.) pomimo sformułowania ich jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania faktycznie odnoszą się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wada ta nie uniemożliwia jednak rozpoznania skargi kasacyjnej w tym zakresie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 66 i 61 Prawa budowalnego przez organy administracji w postaci nieprawidłowego ustalenia stron postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie stroną postępowania powinni być właściciele nieruchomości, a nie Miasto [...]. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego obowiązki, o których mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy można nałożyć na właściciela lub zarządcę obiektu budowalnego. W pierwszej kolejności ustalić więc należy, czy skarżący kasacyjnie jest zarządcą nieruchomości. W tym względzie należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący kasacyjnie stał się zarządcą przedmiotowej nieruchomości w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych. Niekwestionowany w sprawie jest także okoliczność, że zarząd ten nie został przywrócony właścicielom. Skoro więc przepis art. 61 Prawa budowalnego pozwala na nałożenie obowiązków na właściciela lub zarządcę, to nie można mówić, że doszło do rażącego naruszenia powyższego przepisu. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie toczy się w związku z uruchomieniem nadzwyczajnego trybu, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni danego przepisu. W sytuacji bowiem, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany nie można mówić, że ma on niebudzącą żadnych wątpliwości treść (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r. I OSK 713/18). Stąd też nie jest uprawnione powoływanie się przez skarżącego kasacyjnie na inne rozumienie przepisu art. 61 Prawa budowalnego z powołaniem na przytoczone w skardze kasacyjnej orzecznictwo sądów administracyjnych i wywodzenie, że w pierwszej kolejności obowiązki takie należało nałożyć na właścicieli. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 61 Prawa budowalnego wynika wprost, że obowiązki te mogą być nałożone na właściciela lub zarządcę, a przepis nie zawiera przy tym, żadnego warunku wskazującego, że w pierwszej kolejności obowiązek ten nakłada się na właściciela. Nie miał więc wpływu na rozstrzygnięcie sprawy wniosek dowodowy dotyczący kwestii prawa własności nieruchomości. W związku z powyższym nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 61 i 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 i art. 5 ust. 2 Prawa budowalnego przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieprawidłowym ustaleniu stanu prawnego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Nieustalenie bowiem aktualnych właścicieli nieruchomości nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż art. 61 Prawa budowalnego pozwala na nałożenie obowiązków na zarządcę. Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 66 ust. 1 w zw. z art. 66 Prawa budowlanego decyzja bowiem została skierowana do podmiotu będącego stroną w sprawie. Dodać przy tym należy, że postanowienie o stwierdzenie nabycia spadku po właścicielu nieruchomości wpisanym do księgi wieczystej zostało przedstawione organowi dopiero w toku postępowania nieważnościowego, a okoliczność ta z przyczyn, o których była mowa powyżej nie uzasadniała stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Jako niezrozumiały należy ocenić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki wznowienia postępowania – w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje – dowody w postaci postanowień spadkowych, pozwalające ustalić prawidłowo, kto jest stroną postępowania administracyjnego i do kogo decyzja nakładająca obowiązki powinna być skierowana. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie toczyło się w trybie wznowienia, lecz dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. W związku z powyższym organy nie były obowiązane do badania zaistnienia ewentualnych przesłanek do wznowienia postępowania, ale dokonania oceny czy zachodzą okoliczności z art. 156 § 1 k.p.a. pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest usprawiedliwiony także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej obowiązki, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego mogą być nałożone także na zarządcę. Twierdzenie więc skarżącego kasacyjnie, że nie może on rozporządzać rzeczą, co do której prawo własności spoczywa na właścicielu nie przesądza o niewykonalności decyzji. Ponownie bowiem wskazać należy, że zgodnie z art. 61 Prawa budowalnego obowiązki te mogą zostać nałożone także na zarządcę. Kwestią odmienną są zaś rozliczenia dokonywane pomiędzy właścicielem a zarządcą. Nie można także stwierdzić, że decyzja jest niewykonalna z tego powodu, że nieruchomość budynkowa przy ul. [...] w [...] nie istnieje, albowiem prawidłowy adres to ul. [...]. Tego rodzaju oczywista omyłka nie przesądza o niewykonalności decyzji. Nie jest zasadny także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowalnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. W ocenie skarżącego kasacyjnie w sytuacji, gdy zły stan budynku jest wynikiem negatywnego wpływu robót budowalnych prowadzonych na sąsiedniej nieruchomości, to nie ma podstaw do nałożenia takiego obowiązku na właściciela lub zarządcę tego budynku. Po pierwsze zauważyć należy, że skarżący nie powiązał powyższego zarzutu z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy stwierdzenie nieważności i tylko rażące naruszenie przepisów może stanowić podstawę uwzględnienia zarzutu. Po drugie zaś stwierdzić należy, że art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowalnego przewiduje jedynie możliwość zobowiązania właściciela lub zarządcy budynku do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowalnym, a nie sprawcę, który spowodował ich powstanie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego przyjęcia przez organ, że w sytuacji, gdy znani są współwłaściciel nieruchomości i mogą sprawować zarząd nieruchomością, obowiązki określone w art. 66 Prawa budowalnego powinny zostać nałożone na podmiot prowadzący cudze sprawy bez zlecenia. Organ administracji przedstawił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację odnoszącą się także do tego zagadnienia. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.