II SA/Po 899/18

Dnia 5 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2017 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu 11 września 2017 r. do Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek A. K., opatrzony datą 17 sierpnia 2018 r., zatytułowany jako "wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". Wnioskodawczyni powołała treść art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.") oraz art. 48 ust. 3 pkt oraz art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawi budowlane, podając, że "w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnoszę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] polegającej na przebudowie budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania przyziemia na potrzeby gabinetu fizjoterapii, gabinetu kosmetycznego i solarium z sauna oraz przebudowy wysokiego parteru budynku". Postanowieniem z dnia 12 września 2017 r., wydanym na podstawie art. 217 i art. 219 K.p.a. Prezydent Miasta P. odmówił A. K. wydania zaświadczenia o zgodności planowanej budowy na działce nr [...], ark. [...], obręb K. przy ul. [...] w P., z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż na obszarze, na którym położona jest nieruchomość, której dotyczy wniosek, aktualnie nie obowiązuje plan miejscowy, dla tego obszaru nie jest też obecnie opracowywany żaden plan. Z tych też przyczyn zaświadczenia o przeznaczeniu wnioskowanej działki w planie miejscowym nie może zostać wydane. Jednocześnie poinformowano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, możliwość realizacji określonej inwestycji na danym terenie będzie można ustalić wyłącznie w decyzji warunkach zabudowy albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, po przeprowadzeniu wymaganej procedury uzgadniania z innymi organami. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy albo lokalizacji inwestycji celu publicznego winien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. K. podniosła, że Prezydent Miasta P. rozpoznała jej wniosek z pominięciem postanowień obowiązującego art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcie nastąpiło także wbrew wnioskowi skarżącej, która wnosiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Strona wniosła o uchylenie i zmianę postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, na zaświadczenie oparte o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż dla potrzeb toczącego się postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w sprawie legalności rozbudowy budynku przy ulicy [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...] obręb K.) skarżąca zobowiązana została do przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsprzeczne w sprawie jest, że dla obszaru, na którym znajduje się nieruchomość przy ul. [...], nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zatem stosować przepisy dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca wiedząc o stanie faktycznym i prawnym złożyła w dniu 11 września 2017 roku wniosek o wydanie decyzji o warunki zabudowy. A. K. wyjaśniła, iż skorzystała przy składaniu wniosku z jedynego dostępnego na stronie internetowej Miasta P. druku w tej sprawie. W jej ocenie o charakterze wniosku decyduje jego treść, a nie tytuł narzucony przez administratora strony internetowej. Wniosek winien zatem zostać rozpatrzony przez organ administracji w oparciu o jego rzeczywiste, wyrażone we wniosku żądanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie: "SKO" lub "Kolegium"), postanowieniem z [...] 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że na obszarze, na którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał ponadto, iż aktualnie nie jest także opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...] przy ulicy [...]. Z tych przyczyn nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu wskazanej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ wskazał, że ustalenie warunków zabudowy (lokalizacja inwestycji celu publicznego) następuje w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przeprowadza wówczas, na wniosek inwestora, procedurę przewidzianą we wskazanych przepisach materialnych - w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy - rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według SKO zarzuty skarżącej podnoszone w zażaleniu są chybione. Po pierwsze organ administracji publicznej zawsze działa w oparciu o wniosek i jest związany jego treścią, a wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem treści wniosku (lub wbrew tej treści), czyniłoby rozstrzygnięcie organu nieważnym z mocy prawa. Organ administracji publicznej nie może działać wbrew treści wniosku, nie może go także samodzielnie modyfikować (zmieniać jego treści). Kolegium zauważyło nadto, że z treści zażalenia skarżącej wynika, że w dniu 11 września 2017r. zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji położonej w P. przy ulicy [...], w celu legalizacji. Oznacza to, że na potrzeby tego postępowania skarżąca powinna uzyskać rozstrzygnięcie wniosku w postaci uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organem uprawnionym do wydania decyzji o ustaleniu (bądź odmowie ustalenia) warunków zabudowy dla legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu jest organ pierwszej instancji - Prezydent Miasta P.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie A. K. zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez brak rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, gdyż wniosek z 11 września 2017 roku, który skarżąca złożyła w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., dotyczył wydania decyzji o warunkach zabudowy, a nie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podniosła naruszenie art. 36 K.p.a. poprzez przekroczenie terminu do wydania postanowienia o ponad dwa miesiące niż wcześniej zadeklarowany termin do wydania tego rozstrzygnięcia, naruszenie art. 138 K.p.a. w ten sposób, że SKO zapewnia o rozpatrzeniu odwołania we wszystkich aspektach sprawy, podczas gdy zaprzecza temu pominięcie istotnych okoliczności prawnych oraz naruszenie zasad wyrażonych w art. 6, 7, 8 i 12 K.p.a. przez przekroczenie granicy działania na podstawie prawa, poprzez arbitralne oceny i błędną wykładnię przepisów opartą na niejasnych przesłankach oraz pobieżne rozważenie w szczególności interesu prawnego stron i pominięcie stanu faktycznego. Skarżąca wskazała, iż wiedząc o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru planowanej inwestycji, jednakże w celu wykonania nałożonego obowiązku skarżąca, wystąpiła w dniu 11 września 2017 roku z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji I instancji odmówił wydania zaświadczenia powołując się na brak obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast SKO dostrzegając konieczność uzyskania przez skarżąca decyzji o warunkach zabudowy wydało rozstrzygniecie utrzymujące w mocy wadliwe postanowienie. W tym skarżąca upatruje rażącego naruszenia prawa, którego skutkiem jest niemożność uzyskania przez skarżącą zaświadczenia Prezydenta Miasta P., dostrzeganego przez wszystkie organy zajmujące się sprawą i uznawanego za konieczne dla dalszego toku postępowania. Zdaniem skarżącej twierdzenie SKO, że organ administracji publicznej nie może działać wbrew treści wniosku, nie może go także samodzielnie modyfikować (zmieniać jego treści), pozostaje w ewidentnej sprzeczności z przytoczonymi wcześniej stwierdzeniami SKO, które poprzez obrazę przepisów postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasad tego postępowania, miały wpływ na wadliwość tego postępowania i w efekcie rozstrzygnięcia zażalenia. Nadto, skarżąca podniosła, że gdyby przyjąć stanowiska zajęte przez Prezydenta Miasta P. w postanowieniu z 12 września 2017 roku oraz stanowisko SKO przyjęte w postanowieniu z 29 marca 2018 roku, to obowiązek nałożony przez PINB w postanowieniu nr [...] z dnia [...] 2016 roku nigdy nie mógłby zostać wykonany. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. Dalej - P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 217-220 Działu VII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej K.p.a), zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń". Stosownie do treści art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 K.p.a.). Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). Z powyższego wynika, że zaświadczenie jest formą działania (wypowiedzi) organu administracji publicznej i stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne, według oceny organu wydającego to zaświadczenie. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie (w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 k.p.a.), gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może także przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które spełnia jednak jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, gdyż główną rolę pełnią posiadane przez organ dane. Podkreślenia wymaga, iż obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy organu. Wydanie zaświadczenia nie może zatem służyć rozstrzyganiu sporu między stronami i organem oraz prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Procedura wydawania zaświadczeń zawarta w art. 217–220 K.p.a., określana mianem postępowania uproszczonego (odformalizowanego), stanowi odrębne postępowanie regulowane przepisami K.p.a. (art. 1 pkt 4 K.p.a.), zbliżone do postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i doktrynie stwierdza się, iż do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy z zakresu ogólnego postępowania oraz zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym m.in.: zasada praworządności, zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (por. wyr. WSA w Krakowie z 26.8.2008 r., II SA/Kr 476/08 – dostępy na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz K. Zalasińska w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski i prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska komentarz do art. 217 K.p.a. – opubl. w SIP "Legalis" 2018 r. ) Jak wskazano wyżej zaświadczenie wydawane jest na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z art. 219 K.p.a. wynika, iż to osoba ubiegając się określa jakiej treści zaświadczenia oczekuje od organu. Zatem to teść żądanie determinuje sposób jego rozpoznania. Jak wskazano wyżej w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń organ administracji powinien stosować się do reguł o ogólnych postępowania administracyjnego. Przede wszystkim, winien prawidłowo ustalić treść żądania strony. Szczególne znaczenie mają tu ogólne zasady postępowania wyrażone w przepisach art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7) oraz zobowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby wzbudzić zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 8). Ponadto, organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie, że w razie wątpliwości co do intencji strony, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie do oceny organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90 oraz z 15 grudnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1451/17 – dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie spełniły powyższych wymogów i dokonały niewłaściwej kwalifikacji żądania zawartego we wniosku skarżącej złożonego w Urzędzie Miasta P.. Z treści tego wniosku, oraz z późniejszych pism składanych przez A. K., jednoznacznie wynika, iż oczekuje ona wydania na jej rzecz decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla nieruchomości położnej w P. przy ul [...] (działka nr [...], arkusz [...], obręb [...]) w związku z prowadzonym dla tej zabudowy postępowaniem legalizacyjnym. Takie żądanie (pogrubioną czcionka) skarżąca wyartykułowała w swoim wniosku zatytułowanym jako "wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego" . Jakkolwiek tytuł wniosku i powołana w nim podstawa prawna stał w sprzeczności z treścią żądania, to jak wielokrotnie wskazywano orzecznictwie, to treść żądania, a nie tytuł podania czy powołana podstawa prawna, określa przedmiot postępowania. Treść żądania wyznacza właściwą normę prawa materialnego oraz procesowego, które mają zastosowanie w danej sprawie. Nie można też twierdzić, że organ jest związany podstawą prawną wskazaną przez stronę we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Strona, a zwłaszcza podmiot, który nie jest reprezentowany w toku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, może przecież nie wskazywać podstawy prawnej swojego żądania lub może wskazać nieprawidłową podstawę prawną, może mieć też problem z jasnym wyartykułowaniem żądania, lub stosować nieprawidłowo terminologię prawniczą, co jednak nie zwalania organu administracji od ustalenia treści żądania strony i zastosowania właściwych norm prawnych (por. m.in. wyrok NSA z 29 września 2018 r. o sygn. akt II OSK [...] – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zaniechał wyjaśnienia woli autora wniosku opatrzonego data 17 sierpnia 2017 r. i sugerując się tytułem tego pisma przyjął, iż dotyczy on wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji doszło do wydania postanowienia o mowie wydania zaświadczenia mimo istotnych wątpliwości, czy wnioskodawczyni oczekiwała wydania takiego zaświadczenia. Zwrócić należy uwagę, iż w uzasadnieniu swojego zażalenia A. K. sprecyzowała treść swojego żądania i wyjaśniła, że była świadoma, że dla terenu przy ul. [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dlatego złożyła w dniu 11 września 2017 roku (data wypływu do Urzędu Miasta P. – przyp. Sądu) wniosek o wydanie decyzji o warunki zabudowy. Skorzystała przy składaniu wniosku z jedynego dostępnego na stronie internetowej Miasta P. druku w tej sprawie i jej wniosek winien zatem zostać rozpatrzony przez organ administracji w oparciu o jego rzeczywiste, wyrażone we wniosku żądanie. Tymczasem SKO również błędnie odczytało treść żądania zawartego we wniosku opatrzonym datą 17 sierpnia 2017 r. i mimo wyjaśnień złożonych w zażaleniu przyjęło, iż dotyczy on wydania zaświadczenia o zgodności planowanej budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy przyjął, iż skarżąca [...]ożyła także odrębny wniosek o ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W tym miejscu zauważyć należy, że Prezydent Miasta P. w piśmie z dnia 25 września 2017 r. , którym przekazał zażalenie A. K. do SKO w P. przyznał, iż po zapoznaniu się z zażaleniem stwierdził, że oznaczony datą 17 sierpnia 2017 r. "wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego" faktycznie jest wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ I instancji potwierdził, że skarżąca, wbrew interpretacji treści zażalenia dokonanej przez SKO, nie złożyła odrębnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a jedynym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest jej pismo opatrzone datą 17 sierpnia 2017 r., złożone w Urzędzie Miasta P. w dniu 11 września 2017 r. zatytułowane jako "wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane w skutek błędnego odczytania żądania skarżącej zawartego w jej wniosku złożonego 11 września 2017 r., który to wniosek nie inicjował wszczęcia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia (art. 217 k.p.a. i następne) , a postępowanie administracyjne (patrz art. 61 K.p.a. i następne) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. Brak było zatem podstaw prawnych do zastosowania art. 219 K.p.a. i wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta P.. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rolą organu I instancji będzie rozpoznanie wniosku A. K. złożonego w dniu [...] 2017 r. jako wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania przyziemia na potrzeby gabinetu fizjoterapii, gabinetu kosmetycznego i solarium z sauna oraz przebudowy wysokiego parteru budynku zlokalizowanego na działce nr [...], ark. [...], obręb K. przy ul. [...] w P.. Sąd zasądził jednocześnie, na podstawie art. 200 P.p.s.a, od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100,- zł.