I SA/Ke 435/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi N. I.sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ponaglenia p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz N. I.sp. z o.o. w K.kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu. I SA/Ke 435/18 UZASADNIENIE Skarżąca spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 poz.1302.) dalej ustawa p.p.s.a., – skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...]. znak [...]. Postanowieniem organ uznał za bezzasadne ponaglenie spółki w zakresie nie doręczenia w terminie przez Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego decyzji wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi podatkowemu dostarczenia spółce przedmiotowych decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 130 § 1 pkt 6, art. 151a, art. 178 § 3, art. 191 Ordynacji podatkowej przez odmowę doręczenia spółce decyzji w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 r. i stwierdzenie, że przedmiotowe decyzje zostały spółce doręczone w trybie art. 151a Ordynacji podatkowej . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia skarżąca spółka – działająca przez profesjonalnego pełnomocnika – uczyniła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.z 27 sierpnia 2017 r. w sprawie uznania ponaglenia z dnia 10 lipca 2018 r., za nieuzasadnione. Wynika to wprost z jednoznacznego określenia przez skarżącą organu którego działanie zaskarżyła, przedmiotu skargi, sformułowanego wniosku o jego uchylenie jak i uzasadnienia skargi - podnoszonych w stosunku do postanowienia zarzutów. Wobec powyższego, mimo wskazania na przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. należało przyjąć, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania Naczelnika Ś. Urzędu Celno – Skarbowego, lecz postanowienie organu wyższego stopnia załatwiające ponaglenie strony skarżącej. Na takie zaś postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zakres przedmiotowy postępowania przed sądami administracyjnymi wyznacza przepis art. 3 ustawy p.p.s.a. Analizując kognicję sądu administracyjnego trzeba wyjaśnić, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie podatkowe w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie podatkowe, a jedynie – jak wskazano– postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Ponadto na postanowienie wydane w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia. Nie mają bowiem do niego zastosowania przepisy dotyczące zażaleń, zamieszczone w art. 236 - 239 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Lublinie z 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 672/17, z 12 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Po 524/18 , z 7 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 632/17 dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl.). Postanowienie wydawane w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie stanowi także innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie stwarza bowiem u jego adresata żadnych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odniesienie się do treści ponaglenia polega przede wszystkim na ustaleniu, czy rzeczywiście doszło do nieprawidłowości po stronie organu, poznaniu przyczyn i ustaleniu osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Nie można też uznać, że postanowienie wydane na zasadzie art. 141 Ordynacji podatkowej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało wydane. Postanowienia, w którym organ odmownie ustosunkowuje się do treści ponaglenia nie stwarza zatem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków (tak NSA w wyroku z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1643/12 dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl.). Możliwość poddania kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne postanowienia wydanego w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. Katalog aktów wyszczególnionych w art. 3 ustawy p.p.s.a. jest wyczerpujący, zatem skarga wykraczająca poza wskazany zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna. Postanowienie, którym organ uznał za bezzasadne ponaglenie spółki jako niemieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Strona nie ma uprawnienia do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym, natomiast w sytuacji, w której nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia rozstrzygnięciem, może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą spółkę wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.