I SA/Ol 179/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski ( sprawozdawca ) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. Uchyla zaskarżone postanowienie. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie z dnia "[...]", którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w tym podatku, do zwrotu na rachunek bankowy za marzec, maj i czerwiec 2012 r.. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) tej decyzji wynika, że organ nadał ją na adres elektroniczny pełnomocnika strony – doradcy podatkowego T.K., w dniu 7 kwietnia 2016 r. i w tej dacie zostało także utworzone pierwsze UPD. Jednak dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. W związku z powyższym, organ uznał decyzję za doręczoną na podstawie art. 152a § 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), z upływem dnia 22 kwietnia 2016 r.. Stwierdził jednocześnie, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 23 kwietnia 2016 r. i upłynął z dniem 6 maja 2016 r.. Ponadto, przy piśmie z dnia 19 maja 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przekazał organowi II instancji odwołanie strony od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2011 r., informując, że strona nie wniosła odwołania od decyzji za 2012 r.. Pismem z 6 czerwca 2016 r. pełnomocnik strony poinformował Dyrektora Izby Skarbowej, że w dniu 5 maja 2016 r. złożył w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta dwa odwołania od decyzji wymiarowych Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w przedmiocie podatku od towarów i usług za lata 2011 i 2012. Podniósł, że z otrzymanych do tej pory pism wynika, iż bieg został nadany jedynie sprawie podatku od towarów i usług za 2011 r.. Nie otrzymał natomiast żadnej informacji o przekazaniu zgodnie z właściwością, odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za 2012 r.. Do pisma pełnomocnik dołączył potwierdzony za zgodność z oryginałem odpis odwołania od decyzji w zakresie VAT za 2012 r., z pieczęcią Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta i podpisem Jej pracownika. Pismem z 9 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Prezydenta o udzielenie informacji, czy skarżący złożył w Urzędzie Miasta odwołanie od decyzji w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za 2012 r.. Z treści odpowiedzi Prezydenta z dnia 22 czerwca 2016 r. wynika, że pełnomocnik strony, doradca podatkowy T.K. przyniósł w dniu 5 maja 2016 r. po dwa egzemplarze odwołań od decyzji wymiarowych wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie podatku od towarów i usług za lata 2011 i 2012, których wpływ został poświadczony pieczęcią Kancelarii Ogólnej. Dwa egzemplarze odwołania za 2012 r. zabrał jednak ze sobą. Natomiast dwa egzemplarze odwołania za 2011 r. które zostawił, przekazano zgodnie z właściwością do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 9 maja 2016 roku. Informując pełnomocnika strony pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. o treści wyjaśnień Prezydenta, Dyrektor Izby Skarbowej podał, że do Izby Skarbowej nie wpłynęło odwołanie w sprawie podatku od towarów i usług za 2012 r.. Z akt wynika również (k. 10), że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu odwoławczego w dniu 8 lipca 2016 r. pełnomocnik podatnika zapewnił o złożeniu tego odwołania w Urzędzie Miasta, podnosząc, że posiada potwierdzony egzemplarz. Jednak wezwanie strony przez organ w dniu 18 lipca 2016 r., do przedłożenia egzemplarza odwołania za 2012 r., z oryginalną pieczęcią potwierdzającą fakt jego złożenia w Urzędzie Miasta, okazało się bezskuteczne. Pismem z 28 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o wniesieniu w dniu 7 marca 2017 r. przez pełnomocnika strony ponaglenia w związku z nieprzesłaniem przez Prezydenta właściwemu organowi podatkowemu odwołania z dnia 5 maja 2016 r. od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2012 r.. Następnie w odpowiedzi na wezwanie Kolegium, pełnomocnik przy piśmie z 8 czerwca 2017 r. przedłożył oryginał odwołania z dnia 5 maja 2016 r.. Pismem z 23 czerwca 2017 roku Kolegium przekazało przedmiotowe odwołanie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, według właściwości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z 13 października 2017r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o nadanie biegu sprawie. 6 listopada 2017r. Naczelnik US przekazał odwołanie od decyzji podatkowej w zakresie VAT za 2012r. organowi II instancji, wraz ze stanowiskiem odnośnie zarzutów strony, po czym wymienionym na wstępie postanowieniem z "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powołanej na wstępie decyzji w sprawie podatku VAT za miesiące od marca do czerwca 2012 r.. W uzasadnieniu organ wskazał, że z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, iż termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji, bowiem od tej daty przysługuje stronie uprawnienie do złożenia środka odwoławczego. Stosownie zaś do art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Organ powołał art. 152a § 1 pkt 1 – 3, § 2, § 3, § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej, jak również art. 13 § 1 pkt 1 – 3 i art. 170 § 2 tej ustawy. Jednocześnie stwierdził, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało wniesione dopiero 8 czerwca 2017 r.. Tym samym nie podzielił stanowiska strony, że odwołanie w sprawie podatku od towarów i usług za 2012 r. zostało złożone w dniu 5 maja 2016 r. wraz z dwoma egzemplarzami odwołania za 2011 r.. Jak podniósł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, strona działająca przez pełnomocnika, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji o trybie odwoławczym, złożyła w dniu 5 maja 2016 r. dwa egzemplarze odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za 2011 r. do Urzędu Miasta zamiast do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, tj. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Odwołanie od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. nie zostało złożone. Jak bowiem wynika z wyjaśnień Prezydenta, pełnomocnik zabrał dwa egzemplarze odwołania od decyzji za 2012 r. ze sobą, nie pozostawiając odwołania w Urzędzie. Urząd Miasta nigdy nie był w posiadaniu odwołania za 2012 r.. Oryginał odwołania został przesłany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dopiero w dniu 8 czerwca 2017 r. i tę datę należy uznać za datę wpływu odwołania. Wskazując na treść art. 138a § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor IAS podniósł, że niezachowanie terminu do dokonania czynności procesowych przez pełnomocnika obciąża stronę. Po otrzymaniu pisma pełnomocnika, z którego wynika, że w dniu 5 maja 2016 r. zostało złożone odwołanie od decyzji za 2012 r., organ zwrócił się do Prezydenta o udzielenie wyjaśnień, o których poinformował następnie pełnomocnika. Pisemna prośba organu o przedłożenie spornego odwołania z oryginalną pieczęcią potwierdzającą fakt jego złożenia w Urzędzie Miasta pozostała jednak bez odpowiedzi. Nie można zatem z samego faktu, iż na odwołaniu dotyczącym decyzji za 2012 r. znajduje się pieczęć Urzędu Miasta, wywieść, że odwołanie to zostało skutecznie złożone w dniu 5 maja 2016 r.. Z niebudzących wątpliwości wyjaśnień Prezydenta wynika, że w Kancelarii Ogólnej Urzędu pozostawiono wyłącznie odwołanie za 2011 r.. Pełnomocnik nie przedstawił zaś dowodów lub wyjaśnień potwierdzających, że w tej dacie pozostawił w Kancelarii Urzędu Miasta również odwołanie za 2012 r.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, uzupełnionej pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r., strona wnosząc o uchylenie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zarzuciła organowi naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 5 maja 2016 r. sporządziła odwołanie, które tego samego dnia wraz z odwołaniem dotyczącym decyzji za rok 2011, złożono w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta. Wpływ odwołania został poświadczony pieczęcią Kancelarii Ogólnej. W dniu 6 czerwca 2016 r. pełnomocnik skierował do Izby Skarbowej pismo, w którym wskazał, że nie otrzymał informacji o przesłaniu odwołania w sprawie dotyczącej 2012 r.. Do pisma dołączył potwierdzony za zgodność z oryginałem egzemplarz odwołania za 2012 r., z pieczęcią Urzędu Miasta. Skarżący zwrócił uwagę, że przy piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r., zgodnie z wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedłożono oryginał odwołania z dnia 5 maja 2016 r. od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r.. Pismem z 23 czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało zaś to odwołanie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej według właściwości. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że z samego faktu, iż na odwołaniu znajduje się pieczęć Urzędu Miasta nie można wywieść, iż zostało ono skuteczne złożone w dniu 5 maja 2016 r.. Kwestionując dokonaną przez organ ocenę zebranego materiału dowodowego, podniosła, że organ podatkowy nie odniósł się do faktu, iż na odwołaniu widnieje pieczęć kancelarii ogólnej Urzędu Miasta z datą i podpisem pracownika – E.F. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie można wyczytać, z jakich powodów organ pominął ten dowód i czy ma on w jego ocenie znaczenie dla sprawy. Dyrektor IAS nie wyjaśnił z jakich powodów dał wiarę wyjaśnieniom Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r.. Z treści tego pisma nie wynika skąd A.M., Zastępca Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych, która podpisała pismo, miała wiedzę na temat okoliczności związanych z doręczeniem pisma. Organ nie wyjaśnił również, czy osoba ta była bezpośrednim świadkiem sytuacji, czy też może jej wiedza pochodziła z przekazu osób trzecich. Ta okoliczność jest o tyle istotna, że osobą, która przyjęła odwołanie, była E.F., a nie A.M. Zdaniem strony, ocena wyjaśnień A.M. nastąpiła z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przy czym nie została wyjaśnione skąd A.M. miała wiedzę o osobie, która złożyła odwołanie i jej tytule zawodowym, i co do tego, że składający pismo przyniósł dwa egzemplarze odwołań od decyzji za lata 2011 i 2012; przy czym zabrał ze sobą dwa egzemplarze odwołania za rok 2012. Organ odwoławczy nie wskazał, jakie zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują za racjonalne przyjęcie takiego przebiegu zdarzeń, zgodnie z którym osoba składająca odwołanie, nagle podejmuje decyzję o wycofaniu wniesionego już odwołania, by następnie po upływie miesiąca domagać się od organu jego rozpatrzenia. Uznania, że taki był przebieg za wiarygodne nie da się pogodzić ani z zasadami logiki, ani doświadczeniem życiowym. Organ nie ocenił również zachowania urzędnika, który po potwierdzeniu przyjęcia odwołania, na żądanie wnoszącego zwrócił wniesione podanie, czego nie da się pogodzić nie tylko z zasadami logiki, doświadczeniem życiowym i zasadami etyki, ale również art. 232 Ordynacji podatkowej Ordynacji podatkowej, który reguluje zasady cofnięcia odwołania w. Stawiając tezę o nieskuteczności złożenia odwołania, organ powinien był wyjaśnić, jakie w jego ocenie warunki powinny być spełnione, aby uznać złożenie odwołania za skuteczne. Stanowisko, iż odwołanie nie zostało ono skutecznie wniesione, nie ma żadnego oparcia ani w stanie faktycznym sprawy, ani w obowiązujących przepisach prawa. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, którym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powołanej na wstępie decyzji w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w tym podatku, do zwrotu na rachunek bankowy za marzec, maj i czerwiec 2012 r. podatku VAT za miesiące od marca do czerwca 2012 r.. Dokonana przez Sąd kontrola wykazała, że w związku z wydaniem tego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją powyższego była konieczność uchylenia zaskarżonego aktu wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. W świetle powołanego jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia, art. 228 tej ustawy, konsekwencją stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, jest pozostawienie go przez organ odwoławczy bez rozpatrzenia. Oznacza to, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości, które mogą powstać po analizie materiału dowodowego, a także po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego. Jak wynika z akt, zakwestionowane w skardze ustalenia organu odwoławczego co do okoliczności złożenia odwołania od ww. decyzji wymiarowej za 2012 r. oparte zostały na przyjęciu, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odwołanie to złożone zostało nie 5 maja 2016r. w Urzędzie Miasta, lecz dopiero 8 czerwca 2017r., w odpowiedzi na wezwanie skierowane do strony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a więc po terminie przewidzianym w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Przedstawiony przez stronę dowód w postaci pisma zatytułowanego odwołanie, z pieczęcią Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta i podpisem osoby, która przyjęła dokument, organ ocenił tym samym jako niewystarczający do uznania odwołania za złożone w terminie. Jego zdaniem, zasadnicze znaczenie ma bowiem w tym przypadku informacja zawarta w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 22 czerwca 2016 r., według której pełnomocnik strony, doradca podatkowy T.K. przyniósł w dniu 5 maja 2016 r. do Kancelarii Urzędu Miasta po dwa egzemplarze odwołań od decyzji wymiarowych wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie podatku od towarów i usług za lata 2011 i 2012, jednak dwa egzemplarze odwołania za 2012 r. zabrał ze sobą, zostawiając tylko dwa egzemplarze odwołania za 2011 r.. Na tle tak zarysowanej kwestii spornej zauważyć na wstępie należy, iż w świetle zasad procesowych wyrażonych w art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, postępowanie o stwierdzenie w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 2 tej ustawy, uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie może pozbawiać strony prawa wykazania, że w istocie terminu tego dochowała. W postępowaniu tym organ nie jest też zwolniony od przestrzegania obowiązujących zasad procesowych. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania powinno być zatem poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, w tym przypadku, w zakresie okoliczności złożenia dokumentu przez pełnomocnika strony w dniu 5 maja 2016 r., w Urzędzie Miasta. Jest to tym bardziej uzasadnione, że postanowienie organu administracji publicznej wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji, jest prawomocne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w przypadku złożenia pisma przez stronę lub jej pełnomocnika osobiście w kancelarii urzędu, obowiązkiem osoby przyjmującej korespondencję w urzędzie jest stwierdzenie tego faktu obok prezentaty wpływu pisma do urzędu. Umieszczenie zatem – jak w okolicznościach sprawy - na przekazanym stronie egzemplarzu pisma, pieczęci kancelarii organu wraz z podpisem osoby, która przyjęła pismo, stanowi bezpośredni dowód tego, że odwołanie zostało złożone w tym dniu, bezpośrednio w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta. Podważenie dowodu z tego dokumentu w celu wykazania, że pisma jednak nie nadano z zachowaniem terminu ustanowionego w art. 223 § 2 O.p. nastąpić może jedynie poprzez przeprowadzenie skutecznego przeciwdowodu i potwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości, że zawarte w nim dane są niezgodne ze stanem faktycznym. Powinno zatem opierać się na faktach pewnych, a nie domniemaniu. Jeżeli więc strona przedstawiła dowód złożenia odwołania w ww. Urzędzie w dniu 5 maja 2016 r., co potwierdza złożona na tym piśmie prezentata wraz z nazwą urzędu, datą wpływu pisma oraz podpis pracownika przyjmującego korespondencję, to wobec treści pisma Prezydenta Miasta z dnia 22 czerwca 2016 r. i wyłaniających się wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście odwołanie zostało złożone, organ obowiązany był przeprowadzić w tej kwestii postępowanie wyjaśniające, w szczególności poprzez dokładne zweryfikowanie wersji strony w oparciu m.in. o dane dziennika podawczego Urzędu oraz przesłuchanie jej pełnomocnika, który składał pismo, jak i pracownika, który potwierdził swoim podpisem wpływ korespondencji do organu. W zależności zaś od wyłaniających się ustaleń organ powinien podjąć ewentualne inne działania w celu obalenia domniemania autentyczności spornego dokumentu. Powstałe w związku z ww. pismem Prezydenta Miasta z dnia 22 czerwca 2016 r. wątpliwości nie mogą być bowiem rozstrzygnięte na niekorzyść strony, która dysponuje urzędowym dowodem terminowego złożenia pisma w organie. Wyjaśnienie tej kwestii miało istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego obowiązkiem organu wydającego postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego co do tego, czy środek odwoławczy został wniesiony z zachowaniem terminu, z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z akt wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie poczynił w istocie żadnych ustaleń co do sposobu wniesienia odwołania przez skarżącego, przyjmując za pewny dowód w sprawie informację Prezydenta, bez podważenia autentyczności dowodu przedstawionego przez stronę. Tym samym organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nie podjął niezbędnych kroków w celu ustalenia okoliczności wniesienia odwołania, co jak już wskazano, narusza przepisy procesowe, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. i mogło mieć mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadzi postępowanie dowodowe zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa procesowego, zapewniając stronie czynny udział w podejmowanych czynnościach, po czym tak zgromadzony materiał dowodowy oceni w oparciu o prawidłowe podstawy prawne. W sytuacji zatem, gdy istniały podstawy do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153). Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę (357 zł) składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł oraz opłata od pełnomocnictwa procesowego - 17 zł.