I SA/Sz 581/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], [...] po rozpatrzeniu sprawy na skutek zażalenia wniesionego przez M. M. (dalej: "zobowiązany" lub "skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne związane z zajęciem nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (organ egzekucyjny) wezwaniem z dnia [...] r., nr [...] r. dokonał zajęcia nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] należącej do zobowiązanego, na podstawie dalszych tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Prezydenta Miasta K. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Wskazane tytuły wykonawcze dotyczyły zobowiązania z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2010-2017. Jednocześnie organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w K. V Wydział Ksiąg Wieczystych, elektroniczny wniosek o wpis w księdze wieczystej nr [...] utworzonej dla tej nieruchomości. Pismem z dnia [...] r. zobowiązany złożył skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego wnosząc o ich uchylenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W ocenie zobowiązanego zaskarżonych czynności dokonano z naruszeniem przepisów u.p.e.a., ponieważ o działaniach egzekucyjnych dowiedział się dopiero z doręczonego w dniu [...] r. zajęcia nieruchomości. Zarzucił przy tym, że w sprawie nie otrzymał nawet upomnienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. oddalił skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne związane z zajęciem nieruchomości. Organ egzekucyjny nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności zajęcia gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste i budynku stanowiącego odrębną nieruchomość. W konsekwencji, w jego ocenie zastosowanie środka egzekucyjnego było zgodne z przepisami prawa regulującymi tę czynność. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem zobowiązany złożył na nie zażalenie domagając się uchylenia postanowienia organu I instancji w całości. Zobowiązany podkreślił, że nigdy nie zostały doręczone mu tytuły wykonawcze na podstawie, których dokonano przedmiotowego zajęcia. W związku z powyższym nie ma podstaw prawnych do prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, a powołane tytuły wykonawcze nie mogły wywołać jakichkolwiek skutków prawnych z nimi związanych. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zaznaczył, że skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.", nie może być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia za pomocą, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Przechodząc do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny wezwaniem z dnia [...] r., dokonał zajęcia nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanego, a także wezwał zobowiązanego do zapłaty egzekwowanych należności. Jednocześnie przesłał do Sądu Rejonowego w K. V Wydział Ksiąg Wieczystych wniosek o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Podstawę dokonania ww. zajęcia stanowiło [...] dalszych tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta K. wyszczególnionych w tym zajęciu. Wezwanie zobowiązanego do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu [...] r., zaś sąd rejonowy w dniu [...] r. wpisał w księdze wieczystej prowadzonej dla zajętej nieruchomości wzmiankę o wszczęciu z niej egzekucji. W tym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy w ocenie organu odwoławczego zajęcie nieruchomości należącej do zobowiązanego zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.p.e.a. Odnosząc się z kolei do kwestii braku doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, organ w pierwszej kolejności zauważył, że właściwym miejscowo do prowadzenia egzekucji administracyjnej z majątku zobowiązanego ze względu na jego miejsce zamieszkania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W.. W konsekwencji do tego organu zostały skierowane wystawione przez Prezydenta Miasta K. tytuły wykonawcze celem wszczęcia i przeprowadzenia egzekucji. Jednocześnie, wskazane tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązane sukcesywnie na przestrzeni okresu od 26 października 2010 r. do [...] r. Ponadto, przed skierowaniem przedmiotowych należności na drogę przymusowego wyegzekwowania, wierzyciel skierował do zobowiązanego pisemne upomnienia zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Tym samym, organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, iż nie był on informowany narastających zaległościach jak i ewentualnych skutkach niezastosowania się do przesłanych upomnień. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w analizowanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. jest organem właściwym wyłącznie w zakresie egzekucji z nieruchomości należącej do zobowiązanego z uwagi na jej położenie w miejscowości K.. Organ ten prowadzi egzekucję z nieruchomości na podstawie dalszych tytułów wykonawczy, których stosownie do treści art. 26 § 4 u.p.e.a. nie był zobowiązany doręczać zobowiązanemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że zostało ono wszczęte na wniosek podmiotu nieuprawnionego w myśl przepisów u.p.e.a. oraz w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez podmiot do tego nieuprawiony w myśl przepisów u.p.e.a. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 5 i art. 26 u.p.e.a. poprzez złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej i wystawienie tytułów wykonawczych przez podmiot do tego nieuprawiony. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej, musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego. Skarżący zauważył, że niezależnie od rozróżnienia pojęć "postępowania egzekucyjnego" i "egzekucji administracyjnej", obowiązek doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do rąk zobowiązanego wynika nie tylko z brzmienia art. 26 § 5 u.p.e.a., lecz przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgniecie do majątku zobowiązanego i wykonanie decyzji administracyjnej kreującej zobowiązanie pieniężne. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem decyzji administracyjnej zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście. Natomiast, w sprawie skarżącemu nie zostały doręczone tytuły wykonawcze wymienione w postanowieniu organu I instancji. Skarżący dowiedział się o nich dopiero z ww. postanowienia. W konsekwencji, w ocenie skarżącego wobec braku doręczenia mu tytułów wykonawczych wymienionych w postanowieniu organu I instancji, nie ma podstaw prawnych do prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego, a ww. tytuły wykonawcze nie mogły wywołać jakichkolwiek skutków prawnych z nimi związanych. Ponadto, skarżący zarzucił, że organ egzekucyjny naruszając przepisy ustawy u.p.e.a. podjął czynności w ramach egzekucji administracyjnej, do której w ogóle nie powinno dojść, gdyż wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wniesiony został przez podmiot do tego nieuprawniony, jak również tytuły wykonawcze zostały wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony. Skarżący wskazał, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest na wniosek uprawionego podmiotu tj. wierzyciela. Natomiast w spornych tytułach wykonawczych jako wierzyciela wskazano Prezydenta Miasta K.. Prezydent Miasta K. nie ma natomiast zdolności sądowej, a jedynie reprezentuje miasto K.. Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, gminy mają osobowość prawną. Gminę reprezentuje wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zdolność sądową posiada więc gmina, ona kieruje pozwy i przeciwko niej są one kierowane, a gminę reprezentuje w procesach wójt (burmistrz, prezydent) lub upoważniona przez niego osoba - wobec powyższego wpis jest dokonany w sposób nieprawny i nie wywołuje jakichkolwiek skutków gdyż jest dokonany na nieuprawniona osobę. Skarżący zauważył przy tym, że pełną świadomość zaistniałego stanu faktycznego miał organ I instancji, co wynika z treści jego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie jest, to czy organy prawidłowo rozstrzygnęły o niezasadności wniesionej przez skarżącego skargi na czynności egzekucyjne związane z zajęciem nieruchomości. Skarżący utrzymuje, że nie zostały mu doręczone upomnienia oraz tytuły wykonawcze na podstawie których prowadzona jest egzekucja. Ponadto, w ocenie skarżącego postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w oparciu o tytuły wykonawczego wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony. Natomiast, w ocenie organu czynności egzekucyjne zostały dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a., a zarzuty podnoszone przez skarżącego nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną. W tak zakreślonym przedmiocie sporu, na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Procedura ustanowiona w u.p.e.a., nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., II FSK 3048/15, wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13). Z poczynionych powyżej rozważań wynika zatem jednoznacznie, że skarga na czynności egzekucyjne może być skutecznie wywiedziona wyłącznie z takich okoliczności, które nie dają zobowiązanemu prawa do wystąpienia z innym środkiem prawnym wynikającym z u.p.e.a. Omawiana skarga może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia, czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., o sygn. akt II FSK 2555/10). Oznacza to, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Według treści przepisu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12 u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z nieruchomości. Tym samym należy stwierdzić, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., II FSK 290/13). W kontekście poczynionych wyżej rozważań stwierdzić należy, że zarzuty wniesionej przez zobowiązanego skargi na czynność egzekucyjną (zajęcie nieruchomości) w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ I instancji czynności. Treść tych zarzutów wskazuje natomiast, że skarżący kwestionuje prawidłowość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuca bowiem, że w sprawie nie zostały mu doręczone tytuły wykonawcze oraz upomnienia. Podniesione w niniejszej sprawie zarzuty nie mogą osiągnąć zamierzonego rezultatu, ponieważ stanowią w istocie zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego wnoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. lub ewentualne podstawy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wynikające z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. tj. odmiennych od skargi na czynność egzekucyjną środka zaskarżenia przewidzianego w u.p.e.a. Z uwagi bowiem na opisywaną już wcześniej zasadę niekonkurencyjności środków skarga na czynność egzekucyjną nie może bowiem dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a., czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego o którym mowa w art. 59 u.p.e.a. Jednocześnie dla porządku należy wskazać, że wystawione w sprawie tytuły egzekucyjne obejmujące zaległości podatkowe skarżącego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2010-2017 za należącą do niego nieruchomość zlokalizowaną w K., wierzyciel prawidłowo skierował do prowadzenia egzekucji administracyjnej z majątku skarżącego do organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. W.. Przy czym, wskazane tytuły wykonawcze, wbrew podnoszonym zarzutom, zostały – w zgodzie z art. 32 u.p.e.a. - doręczone skarżącemu na przestrzeni okresu od [...] r. do [...] r., co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru tych tytułów. Na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego, zostały podjęte czynności dotyczące zajęcia nieruchomości położonej w K.. Zgodnie z art. 22 § 1 u.p.e.a. właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości ustala się bowiem według miejsca jej położenia. W konsekwencji z uwagi na położenie nieruchomości organem właściwym do prowadzenia egzekucji z tej nieruchomości jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.. Stosownie do treści art. 26c § 1 u.p.e.a. w takim przypadku wierzyciel wydaje dalszy tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 26c § 4 u.p.e.a. zobowiązanemu nie doręcza się odpisu dalszego tytułu wykonawczego. Inaczej mówiąc, skarżący nie może stawiać skutecznego zarzutu niedoręczenia mu przedmiotowych dalszych tytułów wykonawczych. Taki obowiązek nie wynika bowiem z przepisów prawa. Przechodząc natomiast do istoty sprawy wskazać należy, że analiza akt administracyjnych wykazuje, iż działania organu związane z zajęciem nieruchomości były zgodne z prawem. Zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zgodnie z treścią art. 7 i art. 1a pkt 12a u.p.e.a.(zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w ustawie) oraz zgodnie z art. 110c §1 – 5 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 110c u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] r.), organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości (§ 1). Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (§ 2). Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów (§ 3). Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów, z zastrzeżeniem § 5 (§ 4). Dla każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, chociażby wezwanie nie zostało jeszcze zobowiązanemu wysłane ani wpis w księdze wieczystej nie był jeszcze dokonany (§ 5). Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z treścią art. 110c § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wezwaniem z dnia [...] r., nr [...] r. (doręczonym w dniu [...] r.) dokonał zajęcia nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] oraz wezwał zobowiązanych do zapłaty należności pieniężnych w nich wykazanych wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Jednocześnie realizując obowiązek wynikający z art. 110c § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w K. V Wydział Ksiąg Wieczystych, elektroniczny wniosek o wpis w księdze wieczystej nr [...] utworzonej dla ww. nieruchomości, zaś Sąd Rejonowy w dniu [...] r. wpisał w księdze wieczystej prowadzonej dla zajętej nieruchomości wzmiankę o wszczęciu z niej egzekucji. Organ egzekucyjny dokonujący powyższych czynności był do nich upoważniony w świetle treści art. 19 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, z zastrzeżeniem § 2-8. W takim stanie skarga na wskazaną czynność egzekucyjną nie znajduje żadnego uzasadnienia, a zarzuty skargi jako niezasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie, wypada zauważyć, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają podniesione na etapie skargi do sądu administracyjnego zarzuty wystawienia tytułów wykonawczych i prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez nieuprawniony do tego organ (Prezydenta Miasta K.). Po pierwsze wskazany zarzut został podniesiony dopiero na etapie skargi do sądu, a zatem nie podlegał on ocenie ani przez organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy w prowadzonym postępowaniu. Po drugie przypomnieć jeszcze raz należy, że w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego m.in. z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, czy nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Tym samym, podobnie jak w przypadku zarzutów dotyczących niedoręczenia tytułów wykonawczych oraz upomnień, zarzut nieprawidłowego oznaczenia wierzyciela nie może stanowić podstawy skargi na czynność egzekucyjną o której mowa w art. 54 u.p.e.a. Dla porządku wyjaśnić jednak wypada skarżącemu, że zaległości podatkowe objęte prowadzoną w sprawie egzekucją administracyjną dotyczą podatku od nieruchomości za lata 2010-2017 za należącą do skarżącego nieruchomość zlokalizowaną w K.. Zgodnie natomiast z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji. W przypadku podatku od nieruchomości obowiązek podatkowy powstaje na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.). Stosownie do treści art. 1c tej ustawy organem podatkowym właściwym w sprawach tego podatku jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Tym samym uznać należy, że w przypadku prowadzonej wobec skarżącego egzekucji zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, tytuły wykonawcze zostały wystawione przez właściwy, uprawniony podmiot tj. Prezydenta Miasta K.. W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.