II SAB/Po 105/18

Dnia 6 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zwolnienia ze służby I. zobowiązuje Dyrektora Izby Skarbowej do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego B. M. w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 7 września 2018 r. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS) przedmiocie wydania decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, dalej: pwKAS). Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności wspomnianego organu i wyznaczenie organowi terminu do zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji potwierdzającej rozwiązanie stosunku służbowego, tj. zwalniającej ze Służby Celnej. Powyższa skarga została wniesiona w następujących okolicznościach: Skarżąca była zatrudniona w administracji celnej w okresie od dnia 1 września 2003 r. do dnia 28 lutego 2017 r. Z dniem 1 lipca 2010 r. została mianowana do służby stałej. W związku z art. 165 ust. 3 pwKAS, od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 22 maja 2017 r. skarżąca pełniła służbę na stanowisku młodszego eksperta Służby Celnej w stopniu młodszego aspiranta celnego. Pismem z dnia 23 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w P., w uzgodnieniu z Dyrektorem IAS, wyznaczył skarżącej od dnia 1 marca 2017 r. jako miejsce pełnienia służby Izbę Administracji Skarbowej w P. - Urząd Skarbowy w P., ul. [...]. Na podstawie art. 165 ust. 7 cytowanej ustawy, w dniu 9 maja 2017 r., B. M. otrzymała propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej Izby Administracji Skarbowej w P. (jako ekspert skarbowy w Dziale Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier w Urzędzie Skarbowym P. - N. M., w pełnym wymiarze czasu pracy, w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony). Zgodnie z zapisem zawartym w punkcie 7 propozycji, nowe warunki zatrudnienia miały obowiązywać skarżącą od dnia 23 maja 2017 r., tj. od dnia następnego po dniu ich przyjęcia. W myśl pouczenia zawartego w tym piśmie, zgodnie z art. 170 ust. pwKAS, niezłożenie oświadczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wskazanej propozycji było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. Powyższą propozycję zatrudnienia skarżąca przyjęła w dniu 22 maja 2017 r. Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora IAS do wydania decyzji w sprawie zwolnienia ze Służby Celno-Skarbowej. W odpowiedzi z dnia 17 lipca 2018 r. Dyrektor IAS wskazał, że przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy nastąpiło na podstawie pwKAS, a przepisy tej ustawy nie zawierają podstaw prawnych do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze Służby Celno-Skarbowej. Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., skarżąca wniosła bezpośrednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie w związku z bezczynnością Dyrektora IAS. W dniu 23 sierpnia 2018 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej skierował do skarżącej pismo, wskazując w nim, że z uwagi na fakt, że w sprawie odmowy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii art. 37 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. M. wywiodła, że Dyrektor IAS, przedstawiając jej propozycję zatrudnienia, nie przewidywał możliwości kontynuowania przez skarżącą stosunku służbowego funkcjonariusza i niezależnie od treści złożonego przez skarżącą oświadczenia o przyjęciu propozycji, stosunek służbowy funkcjonariusza o charakterze administracyjnoprawnym uległ zakończeniu z wyłącznej inicjatywy Dyrektora IAS i na podstawie jego władczego działania. Skarżąca wskazała, że do dnia złożenia skargi Dyrektor IAS nie wydał decyzji, która usankcjonowałaby fakt zakończenia stosunku administracyjnoprawnego przez skarżącą. Bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w wydaniu decyzji pozbawiła skarżącą możliwości poznania przesłanek przedstawienia jej propozycji pracy zamiast propozycji służby, pomimo wieloletniego okresu służby i posiadanego stopnia służbowego oraz uniemożliwiła kontrolę takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aktualnie brak jest normy prawnej, które sprawy uregulowane w pwKAS w zakresie propozycji pełnienia służby w strukturach KAS, poddawałyby kontroli sądów administracyjnych. Podstawą taką nie może być art. 276 ustawy o KAS, bowiem przepis ten mógłby znaleźć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdyby albo przepisy pwKAS wprost się do tego przepisu odwoływały, albo też gdyby w stosunku do skarżącej miał miejsce jeden z przypadków opisanych w tym przepisie. Niezależnie od tego organ zwrócił uwagę, że z przytoczonych wyżej przepisów nie wynika, by organ, w przypadku nieprzedłożenia funkcjonariuszowi propozycji służby, miał obowiązek wydania jakiegokolwiek aktu lub pisemnego dokumentu potwierdzającego wygaśnięcie stosunku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygając w granicach rozpatrywanej sprawy i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Sąd przyjął, że sprawa sądowoadministracyjna wszczęta skargą dotyczy bezczynności Dyrektora IAS w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego. Sąd nie był natomiast związany żądaniem skargi, w której skarżący domagał się złożenia mu propozycji służby. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W obecnym stanie prawnym skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności wniesionej skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Należy zwrócić uwagę, że istota organizacyjnej reformy służb podatkowych i celnych zajmujących się gromadzeniem dochodów budżetowych w ramach administracji rządowej realizowana przez ustawodawcę w drodze ustaw z dnia 16 listopada 2016 r.: o Krajowej Administracji Skarbowej oraz Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, sprowadza się m.in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących swe obowiązki w ramach stosunku służby. Analiza regulacji przyjętych przez ustawodawcę w pwKAS pozwala na wskazanie, że ustawodawca przewidział następujące rozwiązania dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy: - kontynuację stosunku służbowego w przypadku złożenia propozycji pełnienia służby (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 169 ust. 4 pwKAS), - przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy w przypadku złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia i jej przyjęcia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 2 pwKAS), - wygaśnięcie stosunku służbowego w przypadku niezłożenia funkcjonariuszowi żadnej propozycji lub w przypadku niezaakceptowania propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 pwKAS). Mając na uwadze ogół okoliczności związanych ze stosunkiem służbowym skarżącej należy wskazać, że na mocy art. 165 ust. 3 pwKAS skarżąca, będąca do dnia 1 marca 2017 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej, stała się z tym dniem funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w jednostkach KAS i zachowała ciągłość służby. Na podstawie art. 165 ust. 7 cytowanej ustawy, w dniu 9 maja 2017 r., B. M. otrzymała propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej Izby Administracji Skarbowej w P. – na stanowisku eksperta skarbowego w Dziale Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier w Urzędzie Skarbowym P. - N. M., w pełnym wymiarze czasu pracy, w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony. Zgodnie z zapisem zawartym w punkcie 7 propozycji, nowe warunki zatrudnienia miały obowiązywać skarżącą od dnia 23 maja 2017 r., tj. od dnia następnego po dniu ich przyjęcia. W myśl pouczenia zawartego w tym piśmie, zgodnie z art. 170 ust. 2 zd. 2 pwKAS, niezłożenie oświadczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wskazanej propozycji było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. Powyższą propozycję zatrudnienia skarżąca przyjęła w dniu 22 maja 2017 r. W piśmie z dnia 17 lipca 2018 r. Dyrektor IAS wskazał skarżącej, że przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy nastąpiło na podstawie pwKAS, a przepisy tej ustawy nie zawierają podstaw prawnych do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze Służby Celno-Skarbowej. W dniu 23 sierpnia 2018 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej skierował do skarżącej pismo, wskazując w nim, że z uwagi na fakt, że w sprawie odmowy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii art. 37 k.p.a. Należy stwierdzić, że skarżącej nie przedstawiono motywów, które w ocenie organu przemawiały za tym, aby przekształcić jej stosunek służbowy w stosunek pracy (w ramach korpusu służby cywilnej KAS), zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 2 pwKAS. Informacje udzielone B. M. we wskazanej korespondencji organu nie zawierały zindywidualizowanej oceny, odnoszącej się do osoby skarżącej, jej pracy oraz konkretnych przyczyn nieprzedstawienia jej propozycji dalszej służby w Służbie Celno-Skarbowej. Organ nie poinformował nadto skarżącej o jakimkolwiek trybie pozwalającym na weryfikację podjętych względem niej działań. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z przepisu art. 77 ust. 2 Konstytucji RP wynika z kolei, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Utrwalone orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego zapadłe na tle powyższych regulacji konstytucyjnych wyraźnie formułuje elementy prawa do sądu. Wśród przedmiotowych elementów wymienia się: 1) prawo dostępu do sądu, tj. prawo do uruchomienia procedury przed sądem - organem o określonej charakterystyce (niezależnym, bezstronnym, niezawisłym); 2) prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności; 3) prawo do wyroku sądowego, tj. prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd (zob. w tej materii: wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. K 28/97, publ. OTK 1998/4/50; z dnia 16 marca 1999 r., sygn. SK 19/98, publ. OTK ZU 1999/3/36; z dnia 27 maja 2008 r., sygn. SK 57/06, publ. OTK-A 2008/4/63); 4) prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznających sprawy (zob. w tej materii: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r.; publ. OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108). Zauważyć przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że art. 45 ust. 1 Konstytucji formułuje prawo do sądu w znaczeniu pozytywnym, zaś art. 77 ust. 2 Konstytucji zawiera zakaz zamykania drogi sądowej dla dochodzenia naruszonych wolności i praw, wyznaczając w ten sposób zakres dopuszczalnych ograniczeń prawa do sądu (zob. w tej materii m.in.: wyroki TK: ww. wyrok sygn. K 28/97 oraz wyrok z dnia 2 kwietnia 2001 r.; sygn. SK 10/00; publ. OTK 2001/3/52). Dotychczasowe orzecznictwo Trybunału wskazuje na wzajemne relacje między tymi przepisami. Po pierwsze, przepisy te ustanawiają konstytucyjne gwarancje prawa do sądu. Po drugie, przepis art. 77 ust. 2 Konstytucji należy rozumieć jako szczegółowe rozwinięcie art. 45 ust. 1 Konstytucji. Po trzecie, wskazuje się na "organiczną więź", jaka istnieje między postanowieniami art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2. Artykuł 45 ust. 1 Konstytucji dotyczy dochodzenia przed sądem wszelkich praw (także ustanowionych w innych aktach normatywnych niż Konstytucja), natomiast art. 77 ust. 2 Konstytucji obejmuje swym zakresem jedynie prawa i wolności gwarantowane konstytucyjnie. W tym znaczeniu art. 77 ust. 2 Konstytucji, stanowiący uzupełnienie i rozwinięcie art. 45 ust. 1 Konstytucji, należy postrzegać jako regulację szczególną w stosunku do art. 45 ust. 1 Konstytucji (zob. w tej materii: wyrok TK z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. SK 43/03, publ. OTK ZU nr 6/A/2004, poz. 58 oraz powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Zgodnie z art. 60 Konstytucji obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2000 r. (sygn. K 21/99; publ. OTK 2000/4/109) celem regulacji konstytucyjnej z art. 60 Konstytucji jest zagwarantowanie każdemu, kto spełnia dwa wskazane w nim kryteria (obywatelstwa polskiego i pełni praw publicznych), że będzie traktowany na jednakowych zasadach, a więc z uwzględnieniem tej samej procedury czy ogólniej tych samych reguł postępowania kwalifikacyjnego. Dobrem chronionym według art. 60 Konstytucji jest przejrzystość i jawność reguł określających wymagania związane z objęciem służby publicznej. W tym świetle należy nadto pamiętać, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter administracyjnoprawny. Ten rodzaj relacji prawnej cechuje określona ochrona prawna przejawiająca się m.in. w dalej idących gwarancjach trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Przedmiotowa ochrona przejawia się także w tym, że zarówno akt mianowania do służby, jak i akt zwalniający ze służby należą do kategorii decyzji administracyjnej (zob. w tej materii: T. Kuczyński, Właściwość sądu administracyjnego w sprawach stosunków służbowych, Wrocław 2000, s. 17 i n.). Co istotne, nakaz respektowania jednakowych dla wszystkich zasad dostępu do służby publicznej implikuje przejrzystość reguł i kryteriów, które są odnoszone do osób podejmujących starania o dostęp do służby publicznej. Brak stosownych procedur kontrolnych i odwoławczych może stanowić istotną przeszkodę w respektowaniu wskazanych reguł, a tym samym naruszać będzie konstytucyjny wymóg traktowania starających się o dostęp do służby na jednakowych zasadach. Zgodnie ze wspomnianym art. 165 ust. 7 pwKAS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składali odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która miała uwzględniać posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W myśl art. 170 ust. 2 tej ustawy, pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składał w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. Z kolei zgodnie z art. 169 ust. 4, 6 i 7 pwKAS, propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579). Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Analiza kompetencji właściwych organów (w realiach sprawy – dyrektora izby administracji skarbowej) odnoszących się do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (w tym m.in. skarżącej) pozwala na ustalenie formy prawnej działania organu w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza, w stosunku do którego organ składa propozycję przewidującą zakończenie stosunku w Służbie Celno-Skarbowej i określa warunki zatrudnienia w korpusie służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej. W ocenie Sądu, skoro ustawodawca przewidział dla przedstawienia propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej formę decyzji ustalającej warunki pełnienia służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji zawierającej pisemną propozycję określającej nowe warunki zatrudnienia (art. 165 ust. 7 pwKAS) – obowiązek wydania takiej decyzji obciąża właściwy organ. Tylko wydanie takiej decyzji zapewnia funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej – któremu nie złożono propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, lecz propozycję zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej KAS – realizację konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Przyjęcie takiego rozwiązania prawnego nakazuje wynik wykładni funkcjonalnej wspomnianych przepisów. Nie istnieją bowiem uzasadnione przesłanki aksjologiczne do różnicowania sytuacji, w których jednej osobie przedstawiono propozycję pełnienia wspomnianej służby, drugiej zaś osobie – propozycję zatrudnienia w korpusie służby cywilnej. Wobec powyższego podstawą prawną do wydania decyzji w rozważanym przypadku są przepisy art. 165 ust. 7 pwKAS oraz art. 169 ust. 4-7 pwKAS per analogiam – interpretowane zgodnie z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Powyższy sposób wykładni tych przepisów jest uzasadniony z tej przyczyny, że reforma danej służby nie może usprawiedliwiać różnicowania ochrony stosunku służbowego, w sposób niekorzystny wyłącznie dla tych funkcjonariuszy, którym zaproponowano zatrudnienie w korpusie służby cywilnej, nie zaś kontynuację służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Za rażąco niesprawiedliwe, naruszające gwarancje konstytucyjne określone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji należałoby uznać brak objęcia ochroną sądową wyłącznie tych funkcjonariuszy, którym z niewiadomych dla nich przyczyn wygaszono stosunki służbowe i zastąpiono je stosunkami pracy w ramach korpusu służby cywilnej, nie obligując określonego organu do wydania aktu indywidualnego odnoszącego się do wygaśnięcia tych stosunków. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że Dyrektor IAS był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego, co oznacza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie I. wyroku zobowiązując organ do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Dyrektor IAS zobowiązany będzie uwzględnić przedstawiony wyżej wywód prawny i dokonać rozstrzygnięcia w zakresie stosunku służbowego skarżącego poprzez wydanie stosownej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ powinien przedstawić szczegółowe przesłanki – zarówno faktyczne, jak i prawne – nieprzedstawienia stronie propozycji kontynuacji służby w ramach Służby Celno-Skarbowej, biorąc pod uwagę m.in. posiadane kwalifikacje (byłego) funkcjonariusza i przebieg jego dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania (art. 165 ust. 7 pwKAS). Podkreślić należy też, że na tym etapie Sąd nie ma kompetencji do merytorycznej oceny zasadności stanowiska organu w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego. Stąd też Sąd nie zastosował art. 149 § 1b p.p.s.a. Orzekając jak w punkcie II. wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę podniesione w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości co do wykładni wybranych regulacji zawartych w pwKAS, jak i ich konstytucyjności. W przekonaniu Sądu w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące należy uwzględnić nie tylko konieczność podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, lecz także uwzględnić dodatkowe okoliczności, które mogą uniemożliwiać organowi podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Obiektywnie istniejąca trudność w ustaleniu zakładanego przez ustawodawcę celu wprowadzanych regulacji, jak i we właściwym odczytaniu treści wprowadzonych do systemu prawnego norm jest - w ocenie Sądu - okolicznością uzasadniającą przyjęcie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.