II SA/Lu 146/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) w związku z art. 11g ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031 ze zm., dalej zwanej specustawą) po rozpatrzeniu odwołań J. P., T. K., A. K. i A. K. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] o zezwoleniu na budowę dróg gminnych nr [...] - ul. [...] (na odcinku od ul. [...] do posesji przy ul. [...]) oraz nr [...] - ul. [...] wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej, kanału technologicznego, budową i przebudową oświetlenia drogowego, przebudową sieci elektroenergetycznych i sieci teletechnicznych w L., na działkach: 1) w liniach rozgraniczających inwestycji - pod budowę drogi gminnej nr [...][...] ul. [...] – nr [...], [...], [...], [...] - pod budowę drogi gminnej nr [...] ul. [...] – nr [...], [...], [...] 2) poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - pod przebudowę innych dróg publicznych - droga gminna nr [...] ul. [...] – nr [...], [...] - pod przebudowę zjazdów – nr [...] - pod przebudowę sieci – nr [...], [...], [...], nr [...] [...], [...], [...] Wojewoda L.: I. uchylił punkt II decyzji organu pierwszej instancji w części określającej linię ciągłą koloru fioletowego jako przedstawiającą na mapie w skali 1:500 proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji drogowej oraz istniejące uzbrojenie terenu, II. mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji drogowej oraz istniejące uzbrojenie terenu stanowiącą załącznik graficzny nr 1 skarżonej decyzji, III. w całości dokumentację geodezyjną - mapy z projektem podziału nieruchomości stanowiące załączniki nr 2 - 3 do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie: I. w punkcie II skarżonej decyzji wprowadził zapis: "linię rozgraniczającą teren inwestycji pokazano na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącą załącznik PD1 do niniejszej decyzji, linią przerywaną koloru fioletowego, II. zatwierdził mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji drogowej oraz istniejące uzbrojenie terenu stanowiącą załącznik graficzny nr [...] do niniejszej decyzji, III. zatwierdził nową dokumentację geodezyjną - mapy z projektem podziału nieruchomości, stanowiące załączniki G1 - G2 do niniejszej decyzji. W pozostałej części wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wojewody L. została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. złożył wniosek o zezwolenie na realizację wyżej wskazanej inwestycji drogowej. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust 1 specustawy, uzyskał opinie: Zarządu Województwa L. - uchwała nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i zarządu powiatu - pismo Zastępcy Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Prezydent Miasta L. poinformował strony o wszczętym postępowaniu. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń i BIP Urzędu Miasta L. oraz w prasie lokalnej - Gazeta Wyborcza. W zawiadomieniu wskazano nieruchomości objęte wnioskiem oraz zawarto informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. J. P., T. K. oraz A. K. postulowali zmianę rozwiązań projektowych obejmujących budowę kolektora burzowego i wnosili o przeprowadzenie postępowania w sprawie spełnienia wymogów ochrony środowiska. Zostali oni poinformowani o zasadności przyjętych rozwiązań projektowych budowanej kanalizacji deszczowej i procedurach związanych z postępowaniem w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko. W dniu [...] września 2017 r. Prezydent Miasta L. wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację wskazanej na wstępie inwestycji drogowej. Od decyzji odwołanie wnieśli J. P., T. K., A. K. i A. K. - właściciele działek, na których przewidziano budowę i przebudowę sieci uzbrojenia terenu. Wydając powołaną na wstępie decyzję, wojewoda uznał, że decyzja organu pierwszej instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Wymaga jedynie dokonania korekty w zakresie wskazanym w sentencji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego wystąpił do inwestora, tj. Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów reprezentującego Prezydenta Miasta L. z prośbą o wypowiedzenie się w sprawie podniesionych przez skarżących zastrzeżeń co do planowanej inwestycji. Odnośnie do zarzutów J. P., T. K. i A. K. inwestor podał, że zgodnie z uzyskanymi opiniami właściwych organów i przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), budowa kanalizacji deszczowej nie wymagała opracowania raportu oddziaływania na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, na etapie przygotowania inwestycji inwestor wystąpił do stosownych organów o uzgodnienie zakresu proponowanych robót. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] stwierdził, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Dlatego, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) inwestycja nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a także uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. W skardze na tę decyzję J. P. zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z [...] października 2008 r. poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Skarżąca wyjaśniła, że wnioskodawca nie przedłożył postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, do czego był zobowiązany na podstawie § 3 ust. 1 pkt 79 w związku ust. 2 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż sieci kanalizacyjne budowane i rozbudowywane o całkowitej długości nie mniejszej niż 1 km przebiegające po terenach innych niż pasy drogowe i kolejowe zaliczane są do budowli, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazała, że przedmiotowa inwestycja, stanowi kolejny etap rozbudowy zlewni wód [...], polegający na budowie odcinka kanalizacji burzowej o średnicy rur o długości 250 m, usytuowanego na terenach rolniczych-działkach nr [...],[...], [...], 5. Z projektu budowlanego wynika że przedmiotowa kanalizacja jest podłączona do kolejnego odcinka. Łączna długość kanalizacji (rozbudowywanej zlewni [...]) przebiegająca po terenach zielonych wynosi 1 030 m. Zdaniem skarżącej, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 79 w związku ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do oceny, czy inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy przyjąć całkowitą długość przedsięwzięcia, na którą składa się obecnie realizowany etap plus wykonane w latach poprzednich odcinki (wyrok WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., II SA/Kr 1388/15; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14). Skarżąca podkreśliła, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w karcie informacyjnej przedsięwzięcia odniósł się jedynie do 490 m odcinka kanalizacji, który ma być realizowany. Jednak miał obowiązek odnieść się do parametrów zlewni określonych w przepisach rozporządzenia, tj. w odniesieniu do całej zlewni wód Z - 3, gdyż to wynika z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto skarżąca podniosła, że w trakcie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta L. nie zabezpieczył interesu prawnego osób trzecich, gdyż pominął fakt, że wnioskodawca - Zarząd Dróg i Mostów w L. nie przeprowadził konsultacji społecznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu jest budowa sieci kanalizacji deszczowej będąca częścią inwestycji polegającej na budowie dróg gminnych nr [...] - ul. [...] (na odcinku od ul. [...] do posesji przy ul. [...]) oraz nr [...] - ul. [...]. Spór sprowadza się do ustalenia, czy realizacja przedmiotowej kanalizacji deszczowej wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Organy obu instancji w niniejszej sprawie przyjęły, że skoro inwestycja tego rodzaju nie jest inwestycją zaliczaną do mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to przeprowadzenie postępowania, o którym mowa wyżej, jest bezpodstawne. Stanowisko to należy podzielić z następujących względów. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawiera wyżej powołane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 3 pkt 79 tego rozporządzenia wymieniono wprawdzie sieci kanalizacyjne jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednak w przepisie tym wyraźnie wyłączono z tej kategorii sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, a także sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowane w pasie drogowym (bez względu na długość kanalizacji). Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro przedmiotowa sieć kanalizacji deszczowej, w tym lokalizacja włazów studni kanalizacyjnych, została zlokalizowana w pasie drogowym - w osi pasa ruchu (k. 36, k. 6, k. 8, k. 32 projektu budowy kanalizacji deszczowej), to inwestycja ta jest wyłączona spod obowiązywania przepisów powołanego rozporządzenia, a zatem nie przeprowadza się w stosunku do niej postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Tym samym zasadnie organy obu instancji podzieliły stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] Nie ma w tej sytuacji znaczenia długość inwestycji. Jej usytuowanie w pasie drogowym eliminuje zastosowanie przepisów o postępowaniu w sprawie oddziaływania na środowisko bez względu na to, czy jej długość wynosi poniżej, czy powyżej 1 km. Podnieść przy tym należy, że nawet, gdyby sieć kanalizacji deszczowej nie była zlokalizowana w pasie drogowym, to – z uwagi na jej planowaną długość – 488 m, nie byłaby objęta obowiązkiem przeprowadzenia postępowania środowiskowego, co wprost wynika z powołanego wyżej § 3 pkt 79 rozporządzenia. Nie sposób przy tym podzielić stanowiska skarżącej, że przedmiotowa inwestycja stanowi kolejny etap rozbudowy zlewni wód Z-3, polegający na budowie odcinka kanalizacji burzowej, której łączna długość przebiegająca po terenach zielonych wynosi 1 030 m. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten nie ma zastosowania do kanalizacji deszczowej, gdyż nie sposób przyjąć, że zrealizowane wcześniej odcinki kanalizacji, z którymi łączy się projektowany odcinek, znajdują się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Powołane przez skarżącą wyroki sądów administracyjnych dotyczą stacji bazowych telefonii komórkowej i montowania kolejnych anten na określonym obiekcie, a zatem ich tezy nie mają zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie było w związku z powyższym żadnych podstaw do wydania przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl bowiem art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko następuje wyłącznie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która w niniejszej sprawie nie była wydana z uwagi na wyżej analizowany rodzaj przedsięwzięcia. Wbrew stanowisku skarżącej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie miał obowiązku odnosić się do parametrów zlewni wód [...] ale jedynie do 490 m odcinka kanalizacji, który ma być realizowany w ramach budowy dróg gminnych. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja czyni również zadość pozostałym wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy. Zarzuty skargi w pozostałym zakresie opierają się na kryteriach społeczno-ekonomicznych, których sąd, upoważniony do oceny zaskarżonego aktu wyłącznie pod kątem zgodności z prawem, nie mógł wziąć pod uwagę. Mając na względzie powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).