VII SA/Wa 984/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej montażu urządzeń klimatyzacyjnych w rejonie miejsca postojowego nr [...] w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z wnioskiem [...] wszczął postępowanie i w dniu 12 kwietnia 2017 r. przeprowadził kontrolę. W jej trakcie stwierdzono, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym. Na ścianach w garażu przy miejscu postojowym nr [...] zamontowano trzy klimatyzatory - dwa o wymiarach 0,39 m x 0,75 m, wysokość 0,65 m i jeden o wymiarach 0,50 m x 0,90 m, wysokość 1,25 m. Klimatyzatory służą do obsługi lokalu usługowego [...] usytuowanego na parterze przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Przejścia instalacji klimatyzacyjnej przez strop nad garażem do lokalu usługowego zostały zabezpieczone masą ogniową firmy [...]. W trakcie kontroli nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego garażu w rejonie miejsca postojowego nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 27 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) stwierdził, że roboty polegające na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej dla potrzeb lokalu usługowego zlokalizowanego na parterze budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], nie wymagały pozwolenia ani zgłoszenia oraz w trakcie kontroli nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, więc nie ma podstaw materialno-prawnych do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w tej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Zdaniem [...]WINB skarżoną decyzję należy utrzymać w mocy, jednak z innym uzasadnieniem niż to uczynił organ powiatowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek [...] datowany na dzień 14 lutego 2017 r., z którego, jak również z odwołania wynika, że montaż klimatyzatorów w obrębie miejsca postojowego nr [...] w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] skutkuje negatywnym wpływem na użytkowanie miejsc postojowych skarżącego oznaczonych nr [...] i nr [...]. Organ odwoławczy powołując się na art. 28 k.p.a., art. 6, art. 21 ust. 1ustawy o własności lokali, art. 52, art. 61 Prawa budowlanego, stwierdził, że obowiązki wynikające z wykonanych robót budowlanych obciążają inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu, natomiast obowiązki związane z zapewnieniem użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony środowiska, jak również związane z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym są obowiązkami spoczywającymi na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Obowiązki te dotyczą całego budynku, wraz z jego częściami wspólnymi i elementami konstrukcyjnymi. Bez wątpienia przewody kominowe, w tym wentylacyjne, dymowe i spalinowe oraz elementy konstrukcyjne budynku należą do części wspólnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że skarżący posiada prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność usytuowanego w budynku przy ul. [...] w [...], jest współwłaścicielem ww. budynku w częściach wspólnych, nie stanowiących odrębnego prawa własności oraz jednym ze współwłaścicieli lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną własność składającego się z wydzielonych miejsc postojowych. Zdaniem [...]WINB skarżący w zakresie wykonanych robót budowlanych polegających na montażu klimatyzatorów, jak również utrzymania i użytkowania hali garażowej jest reprezentowany przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej wybrany przez właścicieli poszczególnych lokali. Zarząd ten reprezentuje również wszystkich współwłaścicieli wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną własność składającego się z wydzielonych miejsc postojowych. Ponadto organ nie dopatrzył się sprzecznych interesów Wspólnoty Mieszkaniowej i skarżącego, co mogłoby uzasadniać jego interes prawny odrębny od interesu Wspólnoty Mieszkaniowej. Nadto z analizy załączonej kserokopii projektu budowlanego wynika, iż miejsce postojowe oznaczone nr [...] sąsiaduje z miejscem postojowym oznaczonym nr [...], jednakże przedmiotowe klimatyzatory zamontowane są na wysokości miejsca nr [...], a więc nie wchodzą w przestrzeń miejsca postojowego skarżącego. W związku z powyższym w opinii organu II instancji skarżący nie jest stroną w sprawie. Natomiast wskazane nieprawidłowości mogą budzić niepokój skarżącego lecz stanowią jedynie o jego interesie faktycznym w załatwieniu sprawy. Odnosząc się do argumentów skarżącego, organ wyjaśnił, że skoro skarżący nie posiada przymiotu strony, to postępowanie nie obejmowało swoim zakresem oceny prawidłowości i zgodności z przepisami prawa realizacji ww. inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 §1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 §1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa Budowlanego, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że Skarżący nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego przed organem nadzoru budowlanego, ponieważ nie posiadał interesu prawnego i przymiotu strony w postępowaniu. Wykładnia art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wyłączająca interes prawny właściciela (jak również współwłaściciela) wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego (wielostanowiskowej hali garażowej), dla którego Sąd Rejonowy dla [...], VII Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze: [...], który dotknięty jest skutkami związanymi z użytkowaniem obiektu budowlanego (oraz instalacji podłączonych do obiektu budowlanego - wymiennikami ciepła) w sposób zagrażający zdrowiu oraz mieniu Skarżącego, jest wykładnią błędną i nie uwzględnia treści art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego; - art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) oraz art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez ich nie zastosowanie i uznanie, że Skarżącemu nie przysługuje w przedmiotowej sprawie przymiot strony, podczas gdy Skarżący - jako współwłaściciel lokalu, na rzecz którego to Skarżącego w Dziale III Księgi Wieczystej wpisane zostało prawo do wyłącznego korzystania z części lokalu stanowiącej dwa miejsca parkingowe oznaczone numerami: [...] i [...] - ma interes prawny - jako współwłaściciel lokalu i legitymujący się udziałem w gruncie pod nieruchomością - w tym, aby zainicjować postępowanie administracyjne dotyczące instalacji klimatyzatorów w obrębie miejsc postojowych oddanych do Jego wyłącznego korzystania, a tym samym ma przymiot strony w postępowaniu. Wydanie decyzji przez organ nadzoru budowlanego może bowiem godzić w prawem chronione interesy Skarżącego lub uniemożliwić Skarżącemu korzystanie z przysługujących mu praw. Skarżący jako współwłaściciel Nieruchomości, na terenie której zamontowane zostały klimatyzatory, ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c., ponieważ w toku postępowania administracyjnego może zapaść decyzja tak kształtująca sposób korzystania z klimatyzatorów, że będzie to miało bezpośredni wpływ na wykonywanie prawa własności przez Skarżącego; - art. 6 ustawy o własności lokali w zw. z art. 3 ust. 3 w zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 u.w.l., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że Skarżący winien być reprezentowany przez wspólnotę mieszkaniową w postępowaniu administracyjnym przed organami nadzoru budowlanego, podczas gdy klimatyzatory zostały zainstalowane na ścianie wyodrębnionego lokalu będącego współwłasnością lokatorów, a z ich funkcjonowania korzyści płyną wyłącznie na rzecz właścicieli dwóch lokali użytkowych. Nie jest więc prawidłowe uznanie przez organ nadzoru budowlanego, że sprawa dotyczy części wspólnych w obrębie nieruchomości, a co za tym idzie nie jest prawidłowe ustalenie, że w przedmiotowej sprawie Skarżący powinien być reprezentowany przez wspólnotę mieszkaniową, która sprawuje zarząd co do części wspólnych nieruchomości. Prawidłowo zastosowanie norm prawnych powinno skutkować ustaleniem, że wspólnota mieszkaniowa posiada interes prawny wyłącznie wtedy, gdyby postępowanie dotyczyło części wspólnych nieruchomości, podczas gdy w przedmiotowej sytuacji klimatyzatory zostały zainstalowane w wyodrębnionym lokalu, a korzyści płynące z instalacji klimatyzatorów ograniczają się wyłącznie do lokali użytkowych położonych na parterze (tj. klimatyzatory służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali użytkowych), które nie są własnością wspólnoty mieszkaniowej; - art. 7 w zw. z 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez uchylenie się od merytorycznego rozpoznania przedmiotowego postępowania, a tym samym uchylenie się od zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób całościowy - tj. w szczególności poprzez brak przeprowadzenia i merytorycznego odniesienia się do wniosków dowodowych składanych przez Skarżącego w odwołaniu, co skutkowało tym, że organ II stopnia pozbawił się możliwości ustalenia, czy okoliczności, o których wspominał Skarżący w przedmiotowej sprawie zostały udowodnione, a tym samym nie doprowadził do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 78 §1 w zw. z art. 75 §1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu zgłoszonego przez Skarżącego w odwołaniu w postaci opinii biegłego, który ustali stopień drgań wywołanych przez urządzenia klimatyzacyjne - podczas gdy przedmiotem tego dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, a brak przeprowadzenia tego dowodu uniemożliwia rzetelne i wszechstronne zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i miało bezpośredni wpływ na wydania wadliwej decyzji przez organ II stopnia; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji - podczas gdy organ II stopnia powinien dopuścić wnioski dowodowe zgłoszone przez strony postępowania, przeprowadzić wszelkie właściwe dowody i dopiero wtedy - na podstawie tego materiału - wydać decyzję merytoryczną; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej organu I stopnia w sytuacji, gdy organ I stopnia nie przeprowadził całościowego postępowania dowodowego - w tym nie ustalił stopnia drgań ścian, na których zamontowano urządzenia klimatyzacyjne - a tym samym organ II stopnia utrzymał w mocy błędną decyzje organu I stopnia, zamiast usunąć ją z obrotu prawnego. Skarżący podniósł, że kontrola odbyła się w dniu, w którym urządzenia klimatyzacyjne nie działały (padało, a temperatura dochodziła do zaledwie 9 stopni Celsjusza), więc nie zanotowano żadnych zastrzeżeń. Zarzucił brak ustaleń, czy działanie klimatyzatorów wywołuje drgania ścian, co wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo korzystania z miejsc postojowych Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzono postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej montażu urządzeń klimatyzacyjnych w rejonie miejsca postojowego nr [...] w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], choć z odmienną argumentacją prawną. W ocenie organu odwoławczego skarżącemu [...] nie przysługuje przymiot strony umożliwiający mu wszczęcie niniejszego postępowania ,a jego interesy winna reprezentować Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] poprzez swój zarząd. Z taką argumentacją organu nie sposób się zgodzić. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów , skarżący posiada prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność usytuowanego w budynku przy ul. [...] w [...], jest współwłaścicielem ww. budynku w częściach wspólnych, nie stanowiących odrębnego prawa własności oraz jednym ze współwłaścicieli lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną własność składającego się z wydzielonych miejsc postojowych (księgi wieczystej nr [...]). Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, nieruchomość wspólna obejmuje te fragmenty wspólnego budynku i gruntu, które nie służą wyłącznie do korzystania właścicielowi lokali. W skład tej nieruchomości mogą wchodzić elementy o zróżnicowanym stopniu związania z wyodrębnionymi lokalami. W pierwszym rzędzie należą do niej te części budynku i gruntu, które są niezbędne do korzystania przez wszystkich właścicieli lokali, takie jak wspólna klatka schodowa, ściany zewnętrzne czy dach.( vide wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 2005r., IV CK 474/04). Interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nie może być rozważany w oderwaniu od przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 203 ze zm.). Ustawa ta określa, obok sposobu ustanawiania odrębnej własności lokali, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Przepisy Kodeksu cywilnego mają zastosowanie do własności lokali w zakresie nieuregulowanym przez ustawę. Jej przepisy dotyczące samej konstrukcji własności lokali mają charakter iuris cogentis i ze względu na swój bezwzględnie obowiązujący charakter nie dopuszczają odmiennych regulacji (patrz: Stanisław Rudnicki (w:) s. Dmowski, S. Rudnicki "Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, s. 197). Na sytuację prawną właściciela lokalu wpływa przede wszystkim przynależność właściciela lokalu do wspólnoty mieszkaniowej, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości (art. 6 ustawy o własności lokali). Wspólnota jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień współwłaścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. Chodzi przy tym nie tylko o uprawnienia i obowiązki materialnoprawne i proceduralne, określone w art. 6 zdanie drugie ustawy o własności lokali. Dotyczy to także zarządu nieruchomością wspólną. Zarząd, w znaczeniu przedmiotowym, tj., zarządzanie nieruchomością wspólną, sprawowany jest przez zarząd w rozumieniu podmiotowym, wyłoniony sposób określony w art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. Zarządzanie w znaczeniu przedmiotowym, jak wynika pośrednio z treści art. 21 tej ustawy, polega na kierowaniu sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentowaniu jej na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Tak rozumiane zarządzanie obejmuje czynności prawne, w tym rozporządzanie rzeczą, czynności faktyczne, np. remont, konserwacja, i czynności polegające na załatwianiu spraw urzędowych dotyczących rzeczy wspólnej, przed urzędami i sądami (por. S. Rudnicki, op. cit. s. 270). Z art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przytaczane przepisy art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Słusznie podkreśla organ odwoławczy ,że legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym oparta jest na pojęciu interesu prawnego, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego, jednak wyciąga nieprawidłowy wniosek w odniesieniu do niniejszego stanu prawnego. Wspólnota Mieszkaniowa [...] na podstawie umowy z dnia [...] grudnia 2012r. powierzyła wykonywanie zarządu powierzonego spółce [...] w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości stanowiącej wielorodzinny budynek mieszkalny w [...] przy ul. [...]. Zatem wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości wspólnej, w zakresie nie przekraczającym zwykłego zarządu rzeczą wspólną, wspólnota reprezentuje na zewnątrz interesy właścicieli lokali odrębnych. Przedmiotowy garaż wielostanowiskowy usytuowany w podziemnej kondygnacji budynku , ma status odrębnego lokalu niemieszkalnego i stanowi współwłasność określonego kręgu osób, nie będąc częścią nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy o własności lokali. Garaż, analogicznie do innych lokali stanowiących odrębną własność usytuowanych w tym budynku, stanowi współwłasność jego właścicieli, z których każdy ma interes prawny w postępowaniu dotyczącym robót wykonanych w ich lokalu. Regulację pomiędzy współwłaścicielami poddane zostały rygorom kodeksu cywilnego a nie ustawy o własności lokali, stąd wniosek organu odwoławczego o braku przymiotu strony skarżącego należy uznać za chybiony. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy rozpatrzy odwołanie ustosunkowując się do postawionych zarzutów i mając na uwadze treść art. z art. 81c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych. Stosownie zaś do art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Przy czym obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy rozważy nadto kwestię czy kompetencji organu I instancji nie uzasadnia kontrola zachowania warunków określonych w § 147 a także § 323 i 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sprawie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.)w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organy. Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa , a także art. 7 w zw. z 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez uchylenie się od merytorycznego rozpoznania przedmiotowego postępowania, a tym samym uchylenie się od zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób całościowy ,w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), rozstrzygniecie o kosztach opierając na treści art. 200 przywołanej ustawy.