VII SA/Wa 844/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na zarządzenie Prezydenta m. [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wpisu nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków postanawia: zawiesić postępowanie sądowe Sąd rozpoznawał skargę K. K., którą dochodził cyt. "uchylenia" zarządzenia Prezydenta m.[...] nr [...] z [...]lipca 2012r., w sprawie ewidencji zabytków Miasta [...], cyt. "poprzez wykreślenie w załączniku do w/w zarządzenia pozycji [...], [...] obejmującej: "dom" zlokalizowany w W., ul. S". Na rozprawie sądowej 12 grudnia 2018r., pełnomocnik skarżącego popierając skargę podniósł dodatkowo, że w sprawie o sygn. akt. II OSK 2781/17 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące art.22 ust.5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W Trybunale Konstytucyjnym sprawie nadano sygn. akt P 12/18. Pełnomocnik zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego . Pełnomocnik organu, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, nie oponował wobec wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie zasługiwał na uwzględnienie. W sprawie pod sygnaturą P 12/18 Trybunał Konstytucyjny będzie rozpoznawał, skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 2781/17 pytanie prawne "Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.).". Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo administracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w ww. przepisie ustawodawca pozostawił ocenie sądu orzekającego w zawisłej przed nim sprawie. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być jednak wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby stwierdzić czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Badając zaskarżone zarządzenie Sąd będzie musiał rozważać oddalenie skargi albo w przypadku jej uwzględnia wydanie orzeczenia, po myśli art. 147 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Przepis w § 1 stanowi - sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie będzie związany pozaustawowym sformułowaniem żądania niniejszej skargi. Przesłanki nieważności, o których mowa w ww. przepisie nie pokrywają się z przyczynami nieważności opisanymi w art. 156 § 1 k.p.a. i na podstawie argumentacji a contrario należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa aktu organów oznacza ich nieważność. Do istotnych zaś naruszeń prawa, skutkujących nieważnością, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania aktów, podstawy prawnej podejmowania aktów, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania aktów (B. Adamiak, Wyroki..., s. 31; podobnie Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru..., s. 101–102). W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego ww. pytaniem prawnym jest niezbędne dla właściwej sądowej kontroli zgodności z prawem ww. zarządzenia Prezydenta m. W. w zaskarżonej części . Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o zawieszeniu postępowania sadowego w niniejszej sprawie.